DhammaMedicine

පුරමු පින් අහසක් - වෙනුවෙන් පින්සාර හෙටක්..!!!

2011-04-27T16:25:00.003+08:00

නමෝ බුද්ධාය..!!!

දයාබර යාලුවනේ,
අපේ භාග්‍යවත් බුදු රජාණන් වහන්සේ ගේ ශ්‍රී සම්බුද්ධත්ව ජයන්තියට තව තිබෙන්නෙ සති දෙකකට ටිකක් වැඩි කාලයක් විතර යි. ඉතින් ඒ අසිරිමත් දිනය උදාවන තෙක් බලා සිටින අපි හරියට පරිස්සම් වෙන්න ඕන කරුණු කිහිපයක් තිබෙනවා...

ඔබ දන්නවා, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සම්මා සම්බුද්ධත්වයට පත් වුනේ, ලොකු බලවේගයක් සමග සුවිශාල යුද්ධයක් කරල යි. ඉතින් ඒ බලවේගය අදත් මේ ලෝකය පුරා ම තමන් ගේ අනසක පතුරුවනවා. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ගේ සම්බුද්ධත්වය උදෙසා සැබෑ ම උපහාරයක් දැක්වීමෙන් අපව බැහැර කිරීම උදෙසා මේ දිනවලත් නොයෙක් දේ සිදු වන්නට පුලුවනි.

මාර බලවේගයේ ස්වරූපය තමයි සත්වයාව සසර තුළ ප්‍රමාදයට පත් කිරීම. ඒ උදෙසා විවිධ අරමුණු ලබා දීම් මගින් සත්වයා තුළ රාග ද්වේශ මෝහ ඇවිස්සීමයි එයින් සිදු කරනු ලබන්නේ. එයට හොදම උදාහරණ සපයන්නේ මාරතජ්ජනිය සූත්‍රය යි. ඉතින් සම්බුද්ධත්ව ජයන්තිය අභියස සිටින මේ දිනවලත් අප තුළ රාග ද්වේශ මෝහ ඇවිස්සීම උදෙසා නොයෙක් දේ බහුලව සිදු වන්නට පුලුවනි.

එක්කෝ තමන් වෙත ලාභ සත්කාර ළගා කොට ඒවාට ඇලීම ඇති වන්නට පුලුවනි. එහෙමත් නැත්නම්, තමන් ගේ හිතවතුනට, තමන් ගරුකරන අයට, නොයෙක් අයුරින් දොස් පවරා ඔබ තුළ පටිඝය ඇති කරවීමට එය නිමිත්තක් කරන්නට පුලුවනි. මේ විදියට සන්සිදීම නැතිවී යන අයුරින් නො සන්සුන් භාවය ඇති වන අයුරින්, වාද විවාද ඇති වන අයුරින්, නොයෙක් දේ වන්නට පුලුවනි...ඒ නිසා ඉතා ම පරිස්සම් වන්න..

කවුරුන් මොනවා අල්ලාගෙන කෑගැසුවත්, ඒවා කෙරෙහි තරහ සිත් ඇති කරගන්ට එපා. ගැටෙන්න යන්න එපා. වාද විවාද කරන්නට යන්ටත් එපා. නපුරු වචන භාවිතා කරන්නට එපා. එහෙම වුණොත්, අපි පැරදුනා වෙනවා..!!!

ප්‍රශංසා ලැබුණත් එයට ඇලෙන්නට එපා. අනවශ්‍ය ලෙස ඒවාට ඇලී ෆේස්බුක් වැනි කෙලෙස් බහුලව ඇති විය හැකි තැන්වල බහුල ලෙස කාලය ගත කරන්ට එපා.!!!

පුලුවන් තරම්, බුදු ගුණ භාවනාව වඩන්නට බලන්න.භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ගේ ගුණයට ම මුල් තැන දී කටයුතු කරන්න. ඒ වගේ ම නිතර මෛත්‍රිය වඩන්නට බලන්න. ලාභසත්කාර වලට නො ඇලීම උදෙසා අනිත්‍ය සඤ්ඤාව පුරුදු කරන්න.!!!

ඉතින් මේ දවස් කිහිපය නිකරුණේ නාස්ති කර ගන්නේ නැතිව, සෑම දිනක ම ටික ටික නමුත් බණ භාවනාව පිණිස යොදවන්නට ඔබට හැකි වුවහොත්, උදාවන වෙසක් පුන් පොහෝ දිනයේ දි, සම්බුදු රජුන් උදෙසා සැබෑම ප්‍රතිපත්ති පූජාවක නිරත වූ බව සිහිකොට ඔබට ඉමහත් සතුටට පත් වන්නට හැකි වේවි..!!! එය එසේ ම වේවා..!!!

තෙරුවන් සරණයි..!!!

බුදු ගුණ අනන්ත යි...!!! -- (විසිනම වන කොටස)

2011-04-19T14:26:00.003+08:00

556. සෝ භගවා ඉතිපි කාරුණිකෝ :- කරුණාවෙන් පිරි සිත් ඇති හෙයින් ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ‘කාරුණික‘ වන සේක.

557. සෝ භගවා ඉතිපි කාරේතා :- සියලු යහපත් අර්ථයන් සිදු කරවන හෙයින් ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ‘කාරේතා‘ වන සේක.

558. සෝ භගවා ඉතිපි කිරියවාදී :- කුසල් දහම් සිදු කිරිමට පවසන හෙයින් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ‘කිරියවාදී‘ වන සේක.

559. සෝ භගවා ඉතිපි කුසලෝ :- සියලු දහම් හි දක්ෂ හෙයින් ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ‘ කුසල‘ වන සේක.

559. සෝ භගවා ඉතිපි කුසලසීලෝ :- සිලයෙහි අතිශයින් දක්ෂ හෙයින් ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ‘කුසලසීල‘ වන සේක.

560. සෝ භගවා ඉතිපි කුක්කුච්චවූපසන්තෝ :- කුකුස් සංසිඳවූ හෙයින් ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ‘කුක්කුච්චවූපසන්ත‘ වන සේක.

561. සෝ භගවා ඉතිපි කේවලී :- සියලු ගුණයන් ගෙන් පරිපූර්ණ වූ හෙයින් ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ‘කේවලී‘ වන සේක.

562. සෝ භගවා ඉතිපි කේතු :- තුන් ලොවට කොඩියක් බඳු හෙයින් ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ‘කේතු‘ වන සේක.

563. සෝ භගවා ඉතිපි කෝවිදෝ :- කුසල් දහම් හි අතිශයින් දක්ෂ හෙයින් ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ‘කෝවිද‘ වන සේක.

564. සෝ භගවා ඉතිපි කෝටිගතෝ :- සසර කෙළවරට වැඩි හෙයින් ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ‘කෝටිගත' වන සේක.

565. සෝ භගවා ඉතිපි කෝටිප්පත්තෝ :- සසර ඉම වෙත වැඩි හෙයින් හෙයින් ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ‘කෝටිප්පත්ත' වන සේක.

සාදු! සාදු!! සාදු!!!

පිදෙමු ද.. මුනිඳු අභියස මලක් වී...!!!

2011-04-18T12:37:00.010+08:00

"අරලියා...., ඔබ සුන්දර යි, ඔබ පැහැපත්, ඒ වගේ ම සුවඳ යි! නමුත් ඔබ වෙත බඹරුන් වසන්නේ නෑ.."

හින්දි දේව කථා සාහිත්‍යයේ ඔය අදහස කැටිවුණු එක්තරා පාටයක් තිබෙනවා. හරියට ම කියනවා නම් මෙහෙම යි. "चम्पा तुझमें तीन गुण - रंग, रूप और बास ; अवगुण तुझमें एक ही कि भंवर न आए पास ....චම්පා, තුජ් මේ තීන් ගුන් - රංග්. රූප්, ඕර් බාස් - අවගුන් තුජ් මේ ඒක් හී කි, භන්වර් න ආඒ පාස්....--“අරලියා, නුඹ තුළ ගුණ තුනක් තිබේ, නුඹ වර්ණවත් ය, සුන්දර ය, සුවඳවත් ය.. එක් නුගුණක් ද නුඹ තුළ වේ... නුඹ වෙත බඹරුන් නො පැමිණෙයි.."

දේවකථා සාහිත්‍යයේ අරලියා මල වෙත බඹරුන් නො පැමිණීම අඩුවක් හැටියට දක්වල තිබුණත්, මට නම් හිතුනේ ඒක සුවිශේෂී ගුණයක් කියල යි. අරලියා මලේ තිබෙන්නේ දැහැමි විරාගී සුවඳක්. 'ඒ නිසා ම යි ඒ වෙත බඹරුන් නො එන්නේ...' කියල මට හිතුනා..

දැහැමි විරාගී සුවඳක් හමන, බඹරුන් නො වසන, අරලියා මලක් වගේ ජීවිතයක් ඇති කර ගන්න අපිටත් බැරි ද..? ඇත්තෙන් ම පුලුවන්. හැබැයි ලොකු උත්සාහයක් දරන්න වෙනවා.

බුදු සමිඳුන් ගේ ධර්ම විනය තුළ කෙනෙක් වර්ණවත් වෙනවා කියන්නේ කුමකට ද..?

යම් කිසි කෙනෙක්, තමන් සමාදන් වුණු සිල්පද ඉතා හොඳින් ආරක්ෂා කරගෙන සිටිනවා නම්, කුඩා වරදේ පවා බිය දකිමින් කය වචනය සංවර කර ගන්නට උත්සාහ කරනවා නම් ඒ කෙනා භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ගේ ශාසනය තුළ වර්ණවත් කෙනෙක්... ඒ විතරක් නෙවෙයි, ඒ විදියට සිල්වත් වෙන කෙනා ගේ ජීවිතේ සුවඳ වෙන්න පටන් ගන්නවා. දෙව්ලොවට පවා හමා යන සීල සුගන්ධයෙන් තමයි ඒ ජීවිතය සුවඳ ‍වෙන්නේ.. ඒ වගේ ම යම් කෙනෙකු ගෙන් ගැඹුරු දහම් කරුණු පිළිබඳ ව ගැටලු විමසන විට, ඒවාට නො පැකිල ව හොඳින් පිළිතුරු දෙන්නට හැකියාව තිබෙනවා නම් ඒ කෙනත් මේ ධර්ම විනය තුළ වර්ණවත් කෙනෙක්..

ඊ ළඟට කෙනෙකුට තමන් ගේ ජීවිතය සමාධියෙන් ප්‍රඥාවෙන් සහ අනෙකුත් සියලු ගුණ ධර්මවලින් සුන්දර කර ගන්නට පුලුවන්. ඒ සඳහා ලොකු වෙහෙසක් දරන්නට වෙනවා. නමුත් කරන්නට බැරි දෙයක් නොවෙයි. එතකොට එයා වර්ණවත් සුන්දර මලක් වගේ වෙනවා..

සිලය ආරක්ෂා කර ගැනීම තුළින් හමා යන සිල් සුවඳ දෙව් ලොවට පවා පැතිරෙන බව අපි කිව්වා.. දුස්සීල භාවය දුර්ගන්ධයක් වනවා වගේ ම තවත් දුගඳ හමන දේවල් මිනිසුන් ගේ ජීවිත තුළ තිබෙනවා. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ පෙන්වා වදාළේ, යම් කෙනෙක් තරහ ගන්නවා නම්, ඒක එයා ගෙ ජිවිතයෙන් හමා යන මස් ගඳ වගේ කියල යි. ඉතින් කෙනෙකුට පුලුවනි නම්, නිතර තරහ ගන්න එක දුරු කරලා, ව්‍යාපාදය බැහැර කරල, මෛත්‍රිය පුරුදු කරන්නට, එතකොට එයා ගෙ ජීවිතෙන් හමා ගිය මස් ගඳ දුරු වෙලා යනවා. ඒ වෙනුවට මුලු ලෝක සත්වයා වෙත ම මෛත්‍රී සුවඳ පැතිරිලා යනවා. ඒ සුවඳ තමන්ට විතරක් නොවෙයි, අන් අයටත් එකසේ විඳගන්න පුලුවනි...

කෙනෙකු ගේ ජීවිතය කරා ඇදෙන බඹරුන් කියන්නේ කවුද..?

ගඳ ගහන ජීවිතේකට නම් ඇදෙන්නෙ මැස්සො..එක් අවස්ථාවක භාග්‍යවතුන් වහන්සේ පෙන්වා වදාළා, යම් කෙනෙක් තමන් ගේ ජීවිතය දැඩි ලෝභයෙන් ඉඳුල් කරගෙන, ව්‍යාපාදය කියන මස් ගඳ වගුරුවන්න පටන් ගත්තා ම, එයා ගෙ ජීවිතයට පාපී අකුසල විතර්ක කියන මැස්සො වහන්න පටන් ගන්නවා කියල.

ඉතින් එතකොට යම් කෙනෙක් නිරන්තරයෙන්, රාගික ව කටයුතු කරනවා නම්, අකුසල් බරිතව හැසිරෙනවා නම්, එයාගෙ ජීවිතයට ඇදෙන්නේ කෙලෙස් බඹරුන්.. කෙලෙස් මැස්සන්.. ඇත්තෙන් ම ඒ ජීවිතේ පිළිකුල් සහගත යි..

අපිට පුලුවන් නම්, කාම විතර්ක ආදී පාපී අකුසල විතර්කයන් බැහැර කරල, විරාගී සිතුවිළි ඇති කරගෙන වාසය කරන්න.. අපිට පුලුවන් නම්, ලෝකයේ ඉන්න හැමෝම අපේ ම අක්කල අය්යල, නංගිල මල්ලිල හැටියට දකින්න.. අපිට පුලුවනි නම් ඒ අය දිහා රාගයෙන්, ද්වේශයෙන් බලනවා වෙනුවට, මෛත්‍රියෙන් කරුණාවෙන් බලන්න, එතකොට අපේ ජීවිතේට රාග බඹරුන් වහන්නෙත් නැහැ. කෙලෙස් මැස්සන් වහන්නෙත් නෑ.. අපේ මුලු ජීවිතේ ම විරාගී දැහැමි සුවඳ හමාගෙන යන අරලියා මලක් වගේ වෙනවා..

ඉතින්, උතුම් වෛශාක්‍ය මංගල්‍යය සැමරෙන මේ වසන්ත සමයේ, ඔබත් විරාගී-දැහැමි සුවඳ හමායන අරලියා මලක් වන්නට කැමති යි ද..? එවිට වෙසක් පුන්සඳ පායා එන ඒ සොඳුරු දිනයේ දී, විරාගී විජිතයේ දහම් රජු වූ බුදු සමිඳාණන් ගේ සිරි පා අබියස, දැහැමි අරලියා මලක් ලෙස පූජා වන්නට ඔබටත් හැකි වේවි..!!!

මෙත් සිල් සුවඳ විහිදෙන
කෙලෙස් බඹරුන් නොවසන
අරලියා මලක් වනු මැන
මුනිඳු අභියස පුදදෙන..!!!

තෙරුවන් සරණයි..!!!

ඔබට මෙය වටිනවා ද..?

2011-04-16T13:13:00.005+08:00

Image credits

ඔබට මේ ලෝකෙ තිබෙන වටින ම දේ මොකක් ද..? එහෙමත් නැත්නම් ඔබට සිටින වටින ම කෙනා කවුද..? කියල ඇහුවොත් නොයෙක් උත්තර ලැබේවි..ඇත්තට ම මේ ලෝකය අපි සත්‍යයක් විදියට ගන්න නිසා ම අපිට මේ ලෝකෙ නොයෙකුත් වටිනා දේවල් තිබෙන බව ඇත්ත යි..

වෙනත් විදියකින් කියනවා නම් අපිට අහන්න දකින්න ලැබෙන දේවල් අපි යථාර්තයක් විදියට ගන්නවා. ඒ නිසා ම අපිට මේ ලෝකයේ තිබෙන දේවල් හරි ම වටිනවා. අත් හැර දාන්න බැරි තරම් වටිනවා.

අපි යමකට දෙන වටිනාකම වැඩි වෙන්න වැඩි වෙන්න, ඒ දේට තිබෙන අපේ කැමැත්ත වැඩි වෙනවා. වැඩියෙන් ම වටිනා දේවල්, අපි ගොඩක් ආදරයෙන් ආරක්ෂා කරගන්නවා. ඒ දේවල් ගැන වැඩියෙන් හිතනවා. සිහින මවනවා. ඒ දේවල් ගැන අනුන් එකක් කථා බහ කර කර ඉන්නවා.

බඩු බාහිරාදිය, යාලු මිත්‍රයින්, ගෙවල් දොරවල් වගේ භෞතික ලෝකයේ දේවල් සම්බන්ධයෙන් අපි වටිනාකම් දෙන්නෙත් හිතින්. ඒ වගේ ම තමයි මානසික අරමුණුවලටත් අපි වටිනාකම් දෙනවා. සංකල්පවලට, ආදරයට, ඒ විතරක් නොවෙයි වෛරයට පවා අපි ගොඩක් වටිනාකම් දෙනවා. ඒ නිසා ම ඒ දේවල් අපේ හිතේ බොහෝ කල් තැන්පත් වෙලා තියෙනවා. ඒ දේවල් අපි බොහොම කැමැත්තෙන් ආරක්ෂා කර ගන්නවා.

මානසික ව අපි යමකට වටිනාකමක් දෙන්න භාවිතා කරන ක්‍රම කිහිපයක් තිබෙනවා.. අපි යම් කිසි දෙයක් සම්බන්ධයෙන් ඇල්මක් ඇති කර ගත්තොත්, එහෙම වෙන්නේ ඒ දේට අපි වටිනාකමක් වැදගත් කමක් දුන්න නිස යි. ඒ වගේ ම අපි යම් කිසි දෙයකට ගැටුනොත්, ඒ ගැටීම ඇති වෙන්නෙත්, අපි ඒ දේට යම් වටිනාකමක් වැදගත් කමක් දෙන නිස යි. යමකට අපි භය වුණොත්, එහෙමත් නැත්නම් යමක් ගැන අපි රැවටීමට පත් වුණොත්, ඒ දේ වෙන්නෙත් අපි වටිනාකමක් වැදගත් කමක් දුන්න නිස යි.

ඔබ පාරෙ යනකොට ඕන තරම් ගහ කොල, තණකොළ රොඩු වගේ දේවල් දැකල ඇති. නමුත් ඒ එක දෙයක් ගැන වත් ඔබ ඕනවට වැඩිය හිතල තියෙනව ද..? ඒ දේවල් ඔබට කරදරයක් වෙලා තියෙනව ද.? නැවත නැවත මතක් වෙලා තියෙනව ද..? හොදට හිතල බලන්න. එහෙම වෙලා නැහැ. ඒකට හේතුව තමයි ඒ දේවල් අපිට වටින්නෙ නැති වීම. ඒ නිසා ම අපි ඒ දේවල් ගණන් ගන්නෙ නැහැ.

නමුත් ඔබ පාරෙ යනකොට, යම් ලස්සන දේකට ඇලුනොත් හරි, යම් අප්‍රිය දේකට ගැටණොත් හරි, යම් දේකට මුලා වෙලා භය වුණොත් හරි, ඒ දේ ඔබට නැවත නැවත මතක් වෙනවා. ඒ දේ ගැන සිහි වෙනවා. ඒක හිතට කරදරයක් වෙනවා. එහෙම වෙන්නේ, ඒ දේට අපි වටිනාකමක් දුන්න නිස යි. ඒ දේ අපි ගණන් ගත්ත නිස යි.

ඉතින් ඔබට තේරුනා ද අපි ලෝකයට වටිනාකම් දෙන්නේ, රාග ද්වේශ මෝහවලින්. යම් විදියකින් අපි මේ ලෝකයට වටිනාකම් දෙන එක නවත්වා දමන්න උත්සාහ කළොත් අපි තුළින් රාග ද්වේශ මෝහ දුරු වෙන්ට පටන් ගන්නවා. මේ ලෝකයේ සෑම දෙයක් ම තණකොළ රොඩු වගේ, නොවටිනා දේවල් හැටියට අපිට නුවණින් සළකන්නට පුලුවන් නම් එදාට අපි සෑම දුකකින් ම සෑම පීඩාවකින් ම සෑම බියකින් ම නිදහස් වෙනවා..

අධිමුත්ත මහරහතන් වහන්සේ මෙහෙම වදාළා..

‘‘තිණකට්‌ඨසමං ලෝකං, යදා පඤ්‌ඤාය පස්‌සති;
මමත්‌තං සෝ අසංවින්‌දං, ‘නත්‌ථි මේ’ති න සෝචති.

යම් දිනක ලෝකය තණකොළ රොඩුවලට සමකොට ප්‍රඥාවෙන් දකියි නම්, ඔහු මමත්වයක් නො ලබන්නේ, ‘මට (මෙය) නැතැ‘ යි ශෝක නො කරන්නේ ය.

ඉතින් බලන්න, අපි ලෝකයට වටිනාකම් දෙන නිසා තමයි, “මේ දේ මට නැහැ, මේ දේ මට නැහැ“ කිය කියා ශෝක කරන්නේ. අපිට ලෝකයට වටිනාකම් දෙන එක නතර කරන්නට පුලුවන් නම්, ලෝකය තණකොළ රොඩු වගේ ගණන් නො ගෙන ඉන්නට පුලුවන් නම්, අපි හැමදාම සතුටින්. අපිට යමක් ලැබුණත් එක යි. නො ලැබුණත් එක යි. ඒ සෑම දෙයක් ම තණකොළ රොඩු වගේ..

ලෝකය දිහා ඒ විදියට බලන එක ඉතා ම අසීරු දෙයක් වෙන්න පුලුවන්. ඇයි ඒ.. ? අපි ඒ තරම් ම මේ ලෝකයට වටිනාකම් දෙනවා. ලස්සන කාර් එකක්, ලස්සන කාන්තාවක් පිරිමියෙක් දිහා තණකොළ රොඩු දිහා බලනවා වගේ වටිනාකමක් නැති විදියට බලන්නෙ කොහොම ද..? ඔබ අසාවි.. නමුත් ඒ විදියට නො බලන තාක් කල් අපිට මේ සසරේ දුක් විදින්නට සිදු වෙනවා..

සමහර විට ඔබට හිතේවි ඒ වගේ දේවල් දිහා වටිනාකමක් නැති දෙයක් විදියට බලන එක වැරදි යි නේ..ඒව ඇත්තට ම වටිනවා නේ කියලා.. ඒක තමයි අපේ අවිද්‍යාව.. අපි මේ ලෝකයේ තිබෙන දේවල් සත්‍ය ලෙස ගන්නා නිසයි, අපිට ඒවා වටිනා දේවල් ලෙස පෙනෙන්නේ. නමුත් මේ ලෝකය සත්‍යවශයෙන් ම මහා බොරුවක්.. එහි වටිනා කියන කිසිම දෙයක් ඇත්තේ නැහැ.

තව දෙයක්, බලන්න අපිට ලෝකය නොවටිනා එකක් ලෙස කල්පනා කිරීම කෙතරම් දුෂ්කර වුණත්, රහතන් වහන්සේලා ඒ සියල්ල දිහා තණකොළ රොඩු දිහා බලනවා වගේ බැලුවා. උන්වහන්සේලා ගේ දැක්ම සහ සාමාන්‍ය ලෝකයා ගේ දැක්ම කෙතරම් පුදුම සහගත ලෙස පරස්පරයි ද..? අපි අත් හැර ගන්න බැරිව දුක වන විට, උන් වහන්සේලා සියල්ල අත්හැර සතුටු වුණේ, ඒ විශ්මිත දැක්ම නිස යි...

ඉතින් ඒ උතුමන් වහන්සේලා අනුව යමින්, ලෝකය වටිනාකමින් ශූන්‍ය හිස් දෙයක් ලෙස දකින්නට අපට වාසනාව ලැබේවා..!!!

සුවඳ වෙන්න කැමති යි ද..?

2011-04-11T15:33:00.001+08:00

සුවඳ වෙන්න හැමෝම කැමති යි.. එහෙම නේ ද..? ඒත් මේ කය ගඳයි.. ඒක තමයි ඇත්ත. ඉතින් මේ කය ගඳ හින්ද ම නිතර නාන්න හෝදන්න ඕන. ඒ වගේ ම සුවඳට ඉන්න කැමති අය එක එක සෙන්ට් වර්ග ත් පාවිච්චි කරනවා. ඒවයෙ සුවඳත් ඉතින් වැඩි වෙලාවක් නම් තියෙන්නෙ නැහැ. දාඩිය ගඳත් එක්ක කවලම් වෙලා අමුතුම (දු)ගන්ධයක් හමන්න ගන්නවා..

කොහොම වුණත්, ඔබ දන්නව ද, ඇත්තට ම මේ ශරීරයෙන් සුවඳ හමන අය මේ ලෝකෙ හිටියා. විස්වාස කළත් නැතත් මේ කියන්නේ ඒ වගේ උත්තමයෙක් ගැන.

සුවඳවත් සිරුරක් ඇති ව ඉපදුනු නිසා ම මේ පින්වන්තයාට නම තිබ්බේ සුගන්ධ කියල. පසුකාලෙක පැවිදි ජීවිතට පත් වුණ උන්වහන්සේ තමන් ගේ සිරුරෙන් හමා ගිය සුගන්ධය ගැන කියන මේ විස්තරය අහන්න..

මාගේ පිටතට හෙළන වාතය ද මුඛගන්ධය ද ශරීර ගන්ධය ද එසේ ම මාගේ දහදිය ගන්ධය ද සෑම විට ම අනෙක් සියලු සුවඳ ඉක්මවා පවතියි.

සෑම විට ම මාගේ මුව සුවඳ, නෙලුම් මානෙල් සපුමල් සුවඳ මේ වැනි යැයි පෙන්වමින් හමා යයි. මාගේ සිරුරේ සුවඳ ද එසේ ම යි.

පුදුම යි නේ ද..? සමහර විට අල්ප ශ්‍රද්ධාව ඇති කෙනෙකුට නම් පිළිගන්නට පවා අපහසු වෙන්න ඉඩ තියෙනවා. නමුත් සත්‍ය කියන දේ පිළිගැනීම හෝ නො පිළිගැනීම මත රදා පවතින්නෙ නැහැ.

කොහොම නමුත් මේ වගේ සුගන්ධවත් සිරුරක් ඇතිව උපදින්න හේතු වුණේ මොන වගේ පිනක් නිසා ද කියල දැන ගන්න එක අපි හැමෝට ම ප්‍රයෝජනවත් වේවි..!!!

කාශ්‍යප කියන මහාඉසිවර බුදු සමිඳුන් මේ ලෝකය බබුළුවපු කාලෙ, එක් තරුණයෙක් ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ගේ ධර්මයට සිත පහදවාගෙන පැවිදි බිමට පත් වුණා. ඒ විදියට පැවිදි වෙලා ටික කාලෙකින් ම බහුශ්‍රැත භාවයට පත්වෙලා, විචිත්‍ර වැටහීම් ශක්තියකින් යුතු වුණා.

ඉතින් උන්වහන්සේ මහා පිරිස් මැද, ඉතා සතුටු සිතින් යුතු ව ඒ ස්වර්ණවර්ණ වූ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ගේ ගුණ නැවත නැවත වර්ණනා කළා. ඒ විදියට වර්ණනා කරමින් පිරිස මැද ධර්ම කථාවක් කළා. ඉන් පසු ඒ ජීවිතය ගත වෙලා මරණයට පත් වුණාට පස්සේ, ඒ ස්වාමීන් වහන්සේ තුසිත දිව්‍ය ලෝකයේ ඉපදිලා අපමණ සැප වින්දා..එතනින් චුත වෙලා අපේ බුදු රජාණන් වහන්සේ ගේ කාලෙ තමයි සුගන්ධ කියන නමින් මේ මිනිස් ලෝකෙ ඉපදුනේ.

තමන් වහන්සේ කලින් ජීවිතයේ දී සිදු කර ගත්ත පින සිහි කරමින් උන් වහන්සේ අපිට ගොඩක් දේවල් කියා දෙනවා..

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

උන්වහන්සේ කියා දෙනවා, බුදු රජාණන් වහන්සේ ගැන භක්තිය ඇති කෙනාට, ආයුෂ ගෙවිල ගියාට පස්සෙ නිවන පහසුවෙන් ලැබෙනවා කියල. බලන්න කලින් ජීවිතයේ දී කාශ්‍ය බුදු රජාණන් වහන්සේ ගැන භක්තියෙන් ඉඳල මිය පරලොව ගියාට පස්සෙ, අපේ බුදු රජාණන් වහන්සේ ගෙ කාලෙ උන්වහන්සේට නිවන් සුව ලැබුණා..

ඒ වගේ ම උන්වහන්සේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ගේ ශාන්ත වූ යසසට ඉතා හොඳින් වන්දනා කළා, ගරු කළා, ඒ නිසා යම් යම් තැනක ඉපදුනා ද ඒ හැම තැනක දි ම උන්වහන්සේ යසස් ඇති කෙනෙක් වුණා..

භාග්‍යවතුන් වහන්සේවත් ඒ අසංඛත ධර්මයත් වර්ණනා කරල අනෙක් සත්වයින්ට සැප ගෙන දෙන කෙනෙක් වුණ නිසා උන්වහන්සේ සැප ඇති කෙනෙක් වුණා.

ඉතා ම ප්‍රීතියෙන් බුදු රජාණන් වහන්සේ ගේ ගුණ කියල, තමන් වහන්සේ ගෙ සිතේ ත්, අනිත් අය ගෙ සිත්වලත් බුදු සමිඳුන් ගැන කැමැත්ත ඇති කරවපු නිසා, සිත් අලවන සුලු කෙනෙක් වුණා.

මිත්‍යා දෘෂ්ටික ජනසමූහයා මැද්දේ, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ගේ ගුණ කියමින්, බුදු රජාණන් වහන්සේ ව බැබළවූ නිසා ඉතා පැහැපත් කෙනෙක් වුණා..

සම්මා සම්බුදු මුනිඳුන් ගේ ගුණ කියපු නිසා ම, සරා සද වගේ බොහෝ මිනිසුන්ට ප්‍රියංකර දර්ශනයකින් යුතු කෙනෙක් වුණා..

තමන්ට හැකි පමණින් සියලු වචනයන් ගෙන් භාග්‍යවතුන් වහන්සේට ස්තුති කළා. ඒ නිසා වාගීශ්වර වුණා. විසිතුරු වූ වැටහෙන නුවණින් යුතු වුණා..

සැකයෙන් යුතු ව යම් කිසි බාල මනුස්සයෙක් භාග්‍යවතුන් වහන්සේට නින්දා අපහාස කළා ද, ඒ අයට කරුණු සහිත ව නිග්‍රහ කළා. ඒ නිසා නිග්‍රහ නො ලබන කෙනෙක් වුණා.

බුදු ගුණ වර්ණනා කරලා සත්වයන් ගේ කෙලෙස් දුරු කළා. ඒ නිසා ම නිකෙලෙස් සිත් ඇති කෙනෙක් බවට පත් වුණා.

බුදු ගුණ සිහි කරමින් ධර්මය දේශනා කරලා, අන් අයට නුවණ ඉපදෙව්වා. ඒ නිසා ප්‍රඥා ඇති කෙනෙක් බවට පත් වෙලා, සියුම් වූ අර්ථ දැන ගන්නා කෙනෙක් බවට පත් වුණා. හැම ආශ්‍රවයක් ම ක්ෂය කරලා දර රහිත ගින්නක් නිවී යනවා වගේ පිරිනිවනට පත් වුණා.

ඒ කල්පයේ බුදු ගුණ වර්ණනා කළ නිසා එහි විපාක වශයෙන් නිවන් දකිනා ජීවිතය දක්වා ම දුගතිය ඉපදුනේ නැහැ...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ඉතින් යාලුවනේ, බලන්න බුදු ගුණ වර්ණනා කිරීමේ විපාක අනන්ත යි අප්‍රමාණ යි..එහෙම වෙන්නෙ බුදු ගුණ අනන්ත නිසා, අප්‍රමාණ නිසා.

----

ඉතින් ඒ සම්බුදු සමිඳුන් ගේ 2600 වැනි උතුම් ශ්‍රී සම්බුද්ධත්ව ජයන්තිය සැමරෙන මේ යුගයේ ඔබත් හැකිතරම් බුදු ගුණ සිහි කරන්න. බුදු ගුණ කථා කරන්න. බුදු ගුණ වර්ණනා කරන්න. ඔබට මහා සැපතක් අත් වේවි...

හැබැයි තව පුංචි කරුණක් කියන්න ඕන. මේ දේ ඉතා ම වැදගත්. ඒ තමයි, ගොඩක් වෙලාවට, යම් කිසි කෙනෙක් පිනක් කරල ඒකට විපාක විඳිනවා අහන්ට ලැබෙන කොට, එහෙමත් නැත්නම් දකින්ට ලැබෙනකොට, බොහෝ දෙනෙක් තුළ ඇති වෙන්නේ ඒ සැපතට කැමැත්තක් විතර යි. ඒ කෙනා ඒ සැප ලබා ගන්න අනුගමනය කරපු ක්‍රමය අනුගමනය කරන්න බොහෝ අයට සිහියක්, කැමැත්තක් උපදින්නෙ නැහැ..

නමුත් සුගන්ධ ස්වාමීන් වහන්සේ ඒ විදියට බුදු ගුණ වර්ණනා කළේ, ශරීරයෙන් සුවඳ හමවා ගැනීමේ අපේක්ෂාවෙන් නෙවෙයි. ඒ නිසා ම උන්වහන්සේ ගේ සිතේ තිබුණේ බුද්ධාලම්බන ප්‍රීතිය පමණ යි. ඒකෙ ප්‍රතිඵලයක් විදියට තමයි, ඒ සා මහා සැපතක් ලැබුවේ..

දැන් මේ පින ගැන අහල අපිත් බුදු ගුණ කියන්න හදන කොට, අපේ හිතේ බුද්ධාලම්බන ප්‍රීතිය මැඩගෙන, එයින් ලැබෙන විපාකයට කැමැත්තක් ඇති වුණොත්, අපේ හිත කෙලෙසෙනවා. ප්‍රීතිය වෙනුවට, කාමයන්ට තිබෙන කැමැත්ත ඉස්මතු වෙනවා. ඒ වගේ සිතකින් බුදු ගුණ වර්ණනා කළත් යම් විපාකයක් ලැබෙනවා ම තමයි. නමුත් ඒක මහත්ඵල මහානිසංස නැහැ. ඒක හොදින් සිතේ තබා ගන්න.

ඇත්තෙන් ම ඔබට බුදු ගුණ වැනීමේ විපාක ගැන ගොඩක් ම කිව්වේ, ඒ ගැන හිතල හෝ යම් කෙනෙක් බුදු ගුණ ගැන සිත පහදවා ගත්තොත්, හිස් වචන කථා කර කර ඉන්න කටවල් වලින්, එක ම එක බුදු ගුණයක් හරි කිව්වොත්, ඒ කෙනාට ඒ දේ දීර්ඝ කාලයක් සැපත පිණිස පවතින නිස යි. එහෙම නැතිව සැප සම්පත්වලට ළාමක ආශාවක් ඇති කරවන්න නොවෙයි..

ඒ නිසා ඔබත් බුදු ගුණ කියන කොට, කථා වෙනකොට, බුදු සමිඳුන් ගැන ම සිත පිහිටුවා ගන්න උත්සාහ කරන්න. මේ බුදු ගුණ අහල එක්කෙනෙක් ගෙ හෝ හිත නිවේවා, බුදු සමිඳුන් ගැන පැහැදීම ඇති කර ගනිත්වා, සැප ලබත්වා,නුවණ ලබත්වා, කියන කරුණාව මෛත්‍රිය ම ඇති කරගන්න..

එතකොට ඔබ කැමති වුණත් නැතත්, ඔබේ ජීවිතය සුවඳවත් වේවි.. නිවී සැනසෙන්නට ඒ පින ඒකාන්තයෙන් ම උපකාර වේවි..එය එසේ ම වේවා..!!!

සුගන්ධ මහරතන් වහන්සේ පෙර ජීවිතයක දී මහඉසිවර කාශ්‍යප බුදු සමිඳුන් ගේ ගුණ වර්ණනා කළ ආකාරය දළ වශයෙන් මේ විදියට ලියන්නම්.. ඔබේ සිත පහදවා ගන්නටත්, බුදු ගුණ දරාගෙන අන් අයවත් බුදු ගුණ කෙරෙහි ම පහදවන්නට ත් මෙය උපකාර වේවා..!!!

♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠

ඒ බුදු රජාණන් වහන්සේ, සොඳුරු සඳු මෙන් අස්වැසිලි ඇති කරන සේක. හිරු මෙන් අඳුරු ලොව එළිය කරන සේක. වැහිවලාවක් මෙන් කෙලෙස් ගිම් නිවලන සේක. මහසයුර මෙන් ගුණ මැණික් ආකරයක් වන සේක.

මහමුනිරජාණෝ සීලයෙන් මහපොළොව මෙනි. සමාධියෙන් හිමවත් පව්ව මෙනි. ප්‍රඥාවෙන් අහස මෙනි. සුළඟ මෙන් කිසි තැනෙක නො ඇලෙන සේක.

මහමුනිරජාණෝ සසර සයුරින් ජයනා ගොඩලමින් සිවුසස් දහම් දෙසන සේක. දේවාතිදේව වනසේක. ස්වර්ණවර්ණ වන සේක.

දුරුකළ කෙලෙස් ඇති සේක. උවදුරු රහිත සේක. දුරු කළ සැක ඇති සේක. සියලු කර්ම ක්ෂය කළ සේක. සියලු දුකින් මිදී ගිය සේක.

මේ ඒ භාග්‍යවත් බුදු රජාණන් වහන්සේ ය. මේ අනුත්තර වූ සිංහරාජයාණන් ය. දෙවියන් සහිත ලෝකයාට බ්‍රහ්මචක්‍රය පවත්වන සේක.

මහා ඉසි වන සේක. තමන් වහන්සේ දමනය වී මිනිසුන් දමනය කරන සේක. ශාන්ත වී ජනයා ශාන්ත කරන සේක. තමන් නිවීමට පත් වී අන් අයද නිවන සේක. තමන් අස්වැසුමට පත් වී ලෝකය අස්වසන සේක.

ඒ බුදුරජුන් වීර ය. ශූර ය. නැණවත් ය. පැණවත් ය. කාරුණික ය. ලෝකය වසඟ කළ සේක. දිනූ කෙලෙස් ඇති සේක. සොඳුරු ජීවිත පැවතුම් ඇති සේක. ආලය රහිත සේක.

සර්වඥයන් වහන්සේ තණ්හාව දුරු කළ සේක. නිශ්චල ය. නුවණැති සේක. මෝහය නැති සේක. අසමය. පරම වගකීම උසුලන්නේ ය. නාගය. සිංහය. ගුරුවරුන් අතරේ ශක්‍රයා වැනිය.

රාගය නැත්තේ ය. නිර්මල ය. ශ්‍රේෂ්ඨ ය. වාදින් අතරෙහි ශූර ය. පව් දුරු කළේ ය. රාගා දී හුල් නැති සේක. කෙළෙස් කිළිටු නැති සේක. අසමය. සන්සුන් ය. පිරිසිදු ය.

පව් බැහැර කළ සේක. කෙළස් සංවර කළ සේක. කෙලෙස් ලෙඩට වෙදැදුරාණෝ ය. මාර යුද්ධයෙහි යෝධයාණෝ ය. බුද්ධ ය. ලොවෙහි ප්‍රකට ය. සාරථී ය. නිශ්චලය. මුදිතාවෙන් යුතු වන සේක. ප්‍රමුදිත වූ සේක..

තෘප්තිමත් ය. මහාකරුණා ආදී ගුණ දන්නේ ය. කෙලෙස් නැසූ සේක. ශාන්තිය ඇති කරන්නේ ය. නිවන් මගට පමුණුවන්නේ ය. අමාදම් දෙසන්නේ ය. ශ්‍රාවකයන් සතුටට පත් කරන්නේ ය. සංසාර චක්‍රයේ අර බිඳලන්නේ ය. කෙලෙස් බන්ධන සිඳින්නේ ය. හික්මෙණු කැමති සත්වයන් ගේ හඬ, භවාග්‍රයෙහි සිට නමුත් අසන්නේ ය. යහපත් ගුණයට පසසන්නේ ය.

උවදුරු රහිත ය. සැක රහිත ය. තණ්හා විරහිත ය. කෙලෙස් දූවිලි රහිත ය. ඉවසන සේක. නිවන් මග වැඩි සේක. මග නො මග දෙසන සේක. හිත අහිත පවසන සේක.

සසරින් එතෙර කරවන සේක. යහපත සළසන සේක. නිවන සිදු කරන්නේ ය. කෙලෙස් ගල් කුළු පලා දමන සේක. නිවනට පමුණුවන සේක. දුටු දුටුවන් සිත් ගන්නේ ය. වීර්ය ඇති සේක. තපෝ ගුණ ඇති සේක.

සම සිත් ඇති සේක. අසමසම වන සේක. අසහාය වන සේක. දයා ගුණයට වාසස්ථානයක් වැනි ය. පරම ආශ්චර්යවත් ය. සියල්ල දන්නා සේක. නිවන පිණිස සියල්ල සිදු කළ සේක. වචනයෙන් විස්තර කළ නො හැකි තරම් අසිරිමත් වන සේක. මහා ඉසිවන සේක.

දුරු කළ සැක ඇති සේක. මාන රහිත ය. පමණ කළ නො හැකි ගුණ ඇති සේක. උපමා විශය ඉක්මවා ගිය සේක. වර්ණනා විෂය ඉක්මවා ගිය සේක. සියලු ධර්මයන් ගේ පරතෙරට වැඩි සේක. මරු පැරදවූ සේක..

සාදු සාදු සාදු...!!!

අල්ලන විට ඈත්වන - අත්හරින විට ළංවන - සැනසිල්ල....

2011-04-10T16:26:00.001+08:00

විමුක්තිය, නිදහස්වීම, එහෙමත් නැත්නම් සැනසීම, සතුට කියන්නෙ මහ පුදුමාකාර ධර්මතාවයක්. හැමෝම වගේ සැනසීමට කැමතියි. ඒත් කැමති වෙන පළියට ඒ දේ ලැබෙන්නෙ නැත්තෙ ඇයි...? ගොඩක් හේතු තියෙනවා.... විමුක්තිය එහෙමත් නැත්නම් සැනසුම ගැන කියන මේ දේවල් ඇතැම් විට ඔබට ප්‍රයෝජනවත් වේවි.

↓↓↓

♦සැනසීම හැම වෙලේ ම අත්හැරීමට සාපේක්ෂයි.
♦ඒ නිසා ම අත්හරින්න අත්හරින්න සැනසීම ඔබට ළං වෙනවා.
♦හැම දෙයක් ම අත්හැරල දැම්මොත්, සැනසීම කවදාවත් ඔබෙන් දුරස් වෙන්නෙ නැහැ.
♦දේවල් අල්ලගන්න අල්ලගන්න, සැනසීම ඔබෙන් දුරස් වෙනවා.
♦එක ම දෙයක් හරි අල්ලගෙන හිටියොත්, සදා සැනසීම ඔබට හිමි වෙන්නෙ නැහැ.
♦සැනසීම 'මගේ' දෙයක් කර ගන්න උත්සාහ කරනකොට, ඒක ඔබෙන් ඈත් වෙනවා.
♦සැනසීම මගේ දෙයක් නෙවෙයි කියල තේරුම් ගන්න කොට, සැනසීම ඔබට ළංවෙනවා.
♦සැනසීම අල්ලගන්න උත්සාහ කරන කොට, ඔබට අහු වෙන්නේ දුක.
♦සැනසීම අල්ල ගන්න කරන වෑයම අත්හරින කොට, ඔබටත් හොරෙන් ම සැනසීම ඔබ ළඟට එනවා.
♦අනිත් අයගෙ සැනසීමට අකමැති වෙනකොට, ඒ සැනසීම ඈත් වෙන්නෙ, ඒ අයගෙන් නොවෙයි, ඔබෙන්...
♦අනිත් අය ගෙ සැනසීමට කැමති වෙනකොට, අනිත් අයට සැනසුම ප්‍රාර්ථනා කරනකොට, අනිත් අයට ඒ දේ ලැබුණත් නැතත්, ඔබ කරා සැනසුම එනවා.

>>ඉතින් ඒ නිසා සදා සැනසිල්ල ලබා ගන්න නම්, හැම දෙයක් ම අත්හරින්න. අන් අයගේ සතුට දැකල සතුටු වෙන්න. අන් අය ගේ සැනසුමට කැමති වෙලා ඒ පිණිස කටයුතු කරන්න. අන් අයගෙ සතුට සැනසුම වෙනුවෙන්, තමන්ගෙ දේවල් කැපකරන්න. එතකොට සදා සැනසුම ඔබව අත් නො හැර පවතීවි. එය එසේ ම වේවා..!!!
සදා සැනසිල්ල වේවා !!!

නමෝ බුද්ධාය!

ඇයි ඔයා ඔච්චර ලස්සන..?

2011-04-05T22:09:00.000+08:00

අපි ජීවත් වෙන මේ ලෝකය හරි ම විවිධාකර යි. ලෝකයෙ ඉපදුණු අය අතරින් ඇතැම් අය ගොඩක් ලස්සනයි... දෙතුන් පාරක් බලන්න හිතෙන තරම්.. ඒත් සමහර අය එහෙම නෑ. විරූපියි. දැකීමෙන් ප්‍රසාදයක් ඇති වෙන්නෙ නැහැ.

කොහොම නමුත් ලස්සන-අවලස්සන කියන මේ සාපේක්ෂ ධර්මතාවයන් නිසා කෙලෙස් සහිත ලෝකයා අධිමානයත් හීන මානයත් කියන අකුසල ධර්මතාවයන් දෙක උපදවා ගන්නවා. ඒක තමයි සාමාන්‍ය ස්වභාවය..

අපි ලස්සන කෙනෙකුගෙන් ඇහුවොත් “ඇයි ඔබ ඔය තරම් ලස්සන...? “ කියල, ඒකට විවිධ පිළිතුරු ලැබෙන්න ඉඩ තියෙනවා. සමහර අය කියාවි “I'm gifted..“ කියල. තවත් සමහර අය විවිධ රූපලාවන්‍ය විධි ක්‍රම ගැන කථා කරාවි. සමහර අය තමන් ගේ දෙමව්පියන් ගැන කථා කරාවි.

නමුත් ඒ කාටවත් මේ ලස්සන-අවලස්සන විශමතාවය තුළ ඇති පුදුමාකාර ධර්මතාවය දැක ගන්ට ලැබෙන්නෙ නැහැ.. ඒ නිසා ම ඒ අය තමන් ගේ ලස්සනින් මත් වෙනවා. එක්කෝ විරූපී භාවයෙන් ලැජ්ජාවට, හීන මානයට පත්වෙනවා. ඒ වගේ ම යථාර්ථය නො දන්න නිසා ඇතැම් ලස්සන අය, ඒ ලස්සන ම විරූපි වෙලා උපදින්න හේතු වෙන ප්‍රතිපදාවකට හරවා ගන්නවා. ඒක කෙතරම් අවාසනාවක් ද..?

ඇත්තට ම ඇයි කෙනෙක් ලස්සන වෙලා උපදින්නේ...?

භාග්‍යවතුන් වහන්සේ එයට සැබෑම හේතුව සොයා ගත්තා. යම් කෙනෙක් කෝප ගන්නේ නැති නම්, බොහෝ නින්දා අපහාස සිදු කළත් ගැටෙන්නේ නැති නම්, තරහ ගන්නේ නැති නම්, ඒ කෙනා යම් යම් තැනක උපදිනවා ද, ඒ ඒ තැන දී අභිරූපී වෙනවා. දර්ශනීය රූපයකින් යුතු වෙනවා. පැහැදීම ඇති කරවන සුලු වෙනවා. උත්තම වූ වර්ණයකින් යුතු වෙනවා.

අනිත් අතට, යම් කෙනෙක් නිතර කෝපයෙන් යුතු වෙනවා නම්, පුංචි කරුණට පවා ගැටෙනවා නම්, තරහ ගන්නවා නම්, ඒ කෙනා යම් යම් තැනක උපදිනවා ද, ඒ ඒ තැන දී විරූපී වෙනවා. දුරුවර්ණ වෙනවා. දකින්නට අප්‍රසන්න කෙනෙක් බවට පත් වෙනවා.

මේ යථාර්ථය නො දන්නා අය ලෝකයේ කොතරම් ඉන්නවා ද..? සමහර ලස්සන අය ඉන්නව, එ උදවිය ඉන්නෙ හැම වෙලේ ම මාන්නයත් එක්ක තරහ ගත්ත ගමන් ම යි. බලන්න තමන් ලස්සන වී ඉපදුනේ ඇයි කියා නො දන්නා නිසා, ඒ අය විරූපී වී උපදින්න හේතු වන ප්‍රතිපදාවක යි ඒ නිරත වෙලා ඉන්නේ..

තවත් සමහර අය තමන් ගේ ලස්සනින් අනිත් අය තුළ හිතා මතා ම නූපන් රාගය උපද්දවන්න කටයුතු කරනවා. ඒ අයට ත් මතු ජීවිත වල දී යහපත් විපාක ලැබෙන්නේ නැහැ.

විරූපී වෙලා උපන් අය බොහෝ විට කරන්නේ, හිත යටින් ඒ විරූපී භාවය ගැන ගැන පසු තැවි තැවී ඉන්න එකයි. නමුත් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළ යථාර්ථය යම් කෙනෙක් දන්නවා නම්, එයාට පුලුවනි නැවත විරූපී වී උපදින ප්‍රතිපදාව දුරු කරමින් මේ ජීවිතය තුළ සතුටින් කාලය ගත කරන්න.

ඒ නිසා යාලුවනේ, ඔබත් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළ මේ කර්ම-කර්ම ඵල ධර්මතාවය අඩුම තරමින් පිළිගන්න. එතුළින් ම ඔබ මහා සැපතක් අත් කරගත්තා වෙනවා. ඉන්පසු ලෝකයත් සමග නො ගැටී සිටීමේ සිත පුරුදු කරන්න. තමන්ට කුමක් කළත් අන් අයට මෛත්‍රිය ම පතුරුවන්න. එවිට ඔබ ජය ගත්තා වෙනවා. යම් විදියකින් සසරේ ඉපදෙමින් යන්නට වුණොත්, ඔබ සුන්දර රූපකායක් ඇති ව උපදීවි. ඒ මෙත් සිත ම තව දුරටත් දියුණු කළොත් ඔබට සියලු සංසාර දුකිනුත් නිදහස් වෙන්න ත් පුලුවන් වේවි..! ඒ සඳහා ම වාසනාව උදාවේවා..!!!

මේ සෙල්ලම නවත්වන්නේ කවදා ද..?

2011-03-19T17:39:00.003+08:00

පංච උපාදානස්කන්ධ ජීවිතය වනාහි අවිද්‍යාව නිසා බාල බවට පත් වූ සංසාර ගත ළදරුවා ගේ සෙල්ලම් ගෙය යි.

එක් අවස්ථාවක භාග්‍යවතුන් වහන්සේ රාධ ස්වාමීන් වහන්සේ අමතා මෙසේ දේශනා කළ සේක..

‘‘සෙය්‍යථාපි, රාධ, කුමාරකා වා කුමාරිකායෝ වා පංස්‌වාගාරකේහි කීළන්‌ති, යාවකීවඤ්‌ච තේසු පංස්‌වාගාරකේසු අවිගතරාගා හොන්‌ති අවිගතච්‌ඡන්‌දා අවිගතපේමා අවිගතපිපාසා අවිගතපරිළාහා අවිගතතණ්‌හා, තාව තානි පංස්‌වාගාරකානි අල්‌ලීයන්‌ති කේළායන්‌ති ධනායන්‌ති මමායන්‌ති.

යම් සේ රාධ, කුඩා දරුවන් හෝ දැරියන් වැළි ගෙවල් වල සෙල්ලම් කරත් ද, යම්තාක් ඔවුනට එම වැලි ගෙවල් කෙරෙහි රාගය දුරු නො වූයේ ද, කැමැත්ත දුරු නො වූයේ ද, ප්‍රේමය දුරු නො වූයේ ද, පිපාසය දුරු නො වූයේ ද, දාහය දුරු නො වූයේ ද, තණ්හාව දුරු නො වූයේ ද, ඒතාක් ඔවුහු එම වැලි ගෙවල් වලට ඇලෙති. ඒවා සමග සෙල්ලම් කරති. තමන් ගේ ධනයක් මෙන් සළකති. මගේ යැයි සිතති.

යතෝ ච ඛෝ, රාධ, කුමාරකා වා කුමාරිකායෝ වා තේසු පංස්‌වාගාරකේසු විගතරාගා හොන්‌ති විගතච්‌ඡන්‌දා විගතපේමා විගතපිපාසා විගතපරිළාහා විගතතණ්‌හා, අථ ඛෝ තානි පංස්‌වාගාරකානි හත්ථේහි ච පාදේහි ච විකිරන්‌ති විධමන්‌ති විද්‌ධංසෙන්‌ති විකීළනිකං කරොන්‌ති.

යම් කලෙක රාධ, එම දරුවන් හෝ දැරියන් හෝ එම වැලි ගෙවල් කෙරෙහි ඇති රාගයෙන් දුරු වෙත් ද, කැමැත්තෙන් තොර වෙත් ද, ප්‍රේමයෙන් තොර වෙත් ද, පිපාසයෙන් තොර වෙත් ද, දාහයෙන් තොර වෙත් ද, තණ්හාවෙන් තොර වෙත් ද, එකල්හි එම පස්ගෙවල් අත්වලින් ද පාවලින් ද විසුරුවා දමත්. විනාශ කරත්. කඩා බිඳ දමත්. සෙල්ලම් කළ නො හැකි බවට පත් කරත්.

-----

මේ සිදු වීම අප සියල්ලන් ගේ ම පාහේ අනුභූතියකි (අත්දැකීමකි). කුඩා කාලයේ දී අපිදු සෙල්ලම් ගෙවල් තනා ගෙන සෙල්ලම් කළෙමු. තවත් නොයෙකුත් සෙල්ලම් බඩු ආදියෙන් ද සෙල්ලම් කළෙමු. ඒ අප ගේ සෙල්ලම් ගෙවල් ආදිය අපට සැබෑ ඒවා ම වූයේ ය. සෙල්ලම් යාන වාහන සැබෑ යාන-වාහන ම වූයේ ය. ඒවා අපට අප ගේ ධනය විය. වස්තුව විය. ඒවා අපි, අපට අයත් යැයි සිතුවෙමු. මමායනය කළෙමු.

ඇත්තෙන් ම එය අප ගේ ළදරු බව යි. නොදන්නාකම නොහොත් ඒවා කෙරෙහි අප තුළ ඇති අවිද්‍යාව යි.

ලෝක සම්මතයෙන් ළදරුවන් වූ අපට එම සෙල්ලම් ගෙවල්, සෙල්ලම් බඩු - යාන වාහන ආදිය කෙරෙහි ඇති කැමැත්ත දුරු වූ විට, ආශාව අඩු වූ විට, අපි ඒවා විසුරුවා දැමුවෙමු. විනාශ කළෙමු. සෙල්ලම් කළ නො හැකි බවට පත් කළෙමු.

----------

රූප වේදනා සඤ්ඤා සංස්කාර සහ විඤ්ඤාණයෙන් පරිමිත මේ ජීවිතය ද සෙල්ලම් ගෙයක් වැනි ය. සත්වයෝ එයට අතිශයින් මුලාවී සිටිති. එනිසා ම එය සත්‍යයක් වශයෙන් ගනිති. එයට දැඩි ලෙස ආදරය කරති. එය 'මම' යැයි ද, 'මම' යැයි ගනු ලැබූ දෙය ම නැවත 'මගේ' යැ යි ද, එසේ ම 'මාගේ ආත්මය' යැයි ද සළකති. උපන්දා සිට මිය යන තෙක් ම ත් ඉන්පසු වත්, එම සෙල්ලම් ගෙය සමග විකාර ක්‍රීඩාවක නිරත වෙති.

පංච උපාදානස්කන්ධ සෙල්ලම් ගෙය අතුරින් රූපය සමග සත්වයින් සිදු කරන සෙල්ලම ඉතා පැහැදිලි එකකි. සත්වයෝ ඒ රූපය හැඩ කරති. පාට කරති. සරසති. සුවඳවත් කරති. කඩා වැටෙන්නට යන විට තාවකාලික නමුත් සදාකාලික යැයි සිතා ගත් මුක්කු ගසති.

එසේ ම ජීවන සෙල්ලම් ගෙය තුළ සත්වයෝ හඩති වැළපෙති, සිනාසෙති, යළි සුසුම් හෙළති. සත්‍ය යැයි සිතා නොයෙකුත් දේ සිදු කරති. ඒ කිසිවක ඇති ව්‍යජභාවය හෝ හිස්භාවය තේරුම් ගන්නට තරම් ඔවුහු මුහුකුරා ගොස් නැත්තෝ ය.

මේ සංසාරික සෙල්ලම් ගෙයට අප කෙතරම් ආදරය කරන්නමෝ ද යත්, එය බිඳ වැටෙන්නට යන විට අපට මහත් බියක් දැනේ. දුකක් සන්තාපයක් දැනේ. එය කෙසේ හෝ රැක ගන්නට කෙළවර නො වන මානසික ප්‍රයත්නයක් අප තුළ තිබේ.

ලෝක සම්මතයේ ළදරුවන් නම් වැඩි වියට පත් වීමත් සමග සෙල්ලම් ගෙවල් පිළිබඳ ඇති ආශාව දුරු කොට දමති. ඒ ඒවා සෙල්ලම් ගෙවල් ම බව ඔවුන් අවබෝධ කර ගන්නා නිසා ය. නමුත් ලෝක සම්මතයෙන් වැඩි වියට පත් වුවද, සංසාර ගත බාළ බව දුරු නො වන හෙයින්, ජීවිතය සමග සිදු කරනු ලබන සෙල්ලම නතර කර ගැනීමට ඔවුනට නොහැකි වේ. බොහෝ විට සිදු වන්නේ මුළාව වඩාත් වර්ධනය වී, සිදු කරනු ලබන සෙල්ල ම උග්‍ර එකක් බවට පත් වීම යි.

එසේ ම ලෝක සම්මතයේ වැඩිහිටියන් දරුවන් ගේ සෙල්ලම් ගෙවල් සත්‍ය ඒවා නොව, ව්‍යාජ ඒවා බව තේරුම් ගත්ත ද, ඔවුනට තමන් ගොඩ නගා ගෙන සිටින ජීවිත සෙල්ලම් ගෙය ව්‍යාජ එකක් බව තේරුම් ගන්නට නො හැකි වේ. එනිසා ම ජීවිතය නම් වූ සෙල්ලම් ගෙය සත්‍ය එකක් වශයෙන් ගෙන සිදු කරනු ලබන ක්‍රීඩාව නතර කර ගැනීමට ද ඔවුනට නො හැකි වේ. එහි ආවසානික ප්‍රතිඵලය වන්නේ එක් ජීවිත සෙල්ලම් ගෙයක් බිඳ වැටුණු විට තවත් තැනක හට ගන්නා සෙල්ලම් ගෙයක් තුළ නැවත නැවතත් ක්‍රීඩාව පටන් ගැනීමට සිදු වීම යි. දිගින් දිගට ම කෙළවරක් නො පෙනන සසරක අප විසින් සිදු කරන්නට යෙදුනේ එයයි. එය නවතින්නේ කවදා ද..? කෙසේ ද..?

භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙසේ වදාළ සේක..

එවමේව ඛෝ, රාධ, තුම්‌හේපි රූපං විකිරථ විධමථ විද්‌ධංසේථ විකීළනියං කරෝථ තණ්‌හාක්‌ඛයාය පටිපජ්‌ජථ. වේදනං විකිරථ විධමථ විද්‌ධංසේථ විකීළනිකං කරෝථ තණ්‌හාක්‌ඛයාය පටිපජ්‌ජථ. සඤ්‌ඤං… සඞ්‌ඛාරේ විකිරථ විධමථ විද්‌ධංසේථ විකීළනිකං කරොථ තණ්‌හාක්‌ඛයාය පටිපජ්‌ජථ. විඤ්‌ඤාණං විකිරථ විධමථ විද්‌ධංසේථ විකීළනිකං කරෝථ තණ්‌හාක්‌ඛයාය පටිපජ්‌ජථ.

තණ්‌හාක්‌ඛයෝ හි, රාධ, නිබ්‌බානං..

එසේ ම රාධ ඔබ ද, රූපය විසුරුවන්න, විනාශ කර දමන්න. කඩා බිඳ දමන්න. සෙල්ලම් කළ නො හැක්කක් බවට පත් කරන්න. තණ්හාව ක්ෂය කිරීම පිණිස කටයුතු කරන්න. වේදනාව විසුරුවන්න. විනාශ කර දමන්න...... සඤ්ඤාව විසුරුවන්න. විනාශ කර දමන්න........ සංස්කාර විසුරුවන්න. විනාශ කර දමන්න....... විඤ්ඤාණය විසුරුවන්න. විනාශ කර දමන්න. කඩා බිඳ දමන්න. සෙල්ලම් කළ නො හැක්කක් බවට පත් කරන්න. තණ්හාව ක්ෂය වීම පිණිස කටයුතු කරන්න.

තණ්හාව ක්ෂයවීම ම යි රාධ නිවන වන්නේ...

රූපය විසුරුවා දමනවා, විනාශ කොට දමනවා යනු සිය දිවි නසා ගැනීම නොවේ. ඇත්ත වශයෙන් ම යමෙක් රූපය නැති කර ගැනීමට යැ යි සිතා සිය දිවි නසාගත්ත ද, සංසාරගත ව උරුම වන රූපය හිමි නො වී පවතින්නේ නොවේ. එය කුමන හෝ ස්වරූපයකින් නැවත හට ගන්නේ ය. එ නිසා දිගින් දිගට ම පංච උපාදානස්කන්ධයන් හිමි වීම භෞතික ක්‍රමයකින් කිසිදු ලෙස නවතා ලිය නො හැකි ය.

සංසාරික සෙල්ලම් ගෙය නැවත නැවත හට ගන්නේ එම සෙල්ලම් ගෙයට ඇති තණ්හාව නිසා ය. ඒ නිසා එය නැවත හට නො ගන්නට නම්, කළ යුත්තේ තණ්හාව දුරු කර දැමීම යි.

තණ්හාව නිරුද්ධ කළ උතුමෝ සංසාරික ළදරු භාවයෙන් නිදහස් වී, සැබෑ වැඩිහිටි බවට පත් වූහ. ලෝක සම්මතයෙන් වැඩිහිටියන් ලෙස සළකනු ලබන මිනිසුන්, ජීවිත සෙල්ලම් ගෙය තුළ සිදු කරන හාස්‍ය ජනක සහ අනුකම්පා උපදවන ක්‍රීඩාව සැබැවින් ම දැකිය හැකි වන්නේ ඒ උතුමන්ට ය. එනිසා ම, ජීවිත සෙල්ලම් ගෙය තුළ ක්‍රීඩා කරන සාමාන්‍ය මිනිසුන්හට එකිනෙකා කෙරෙහි රාගය, ද්වේශය, මෝහය, ඉරිසියාව ආදිය ඇති වද්දී, උන්වහන්සේලාට හට ලෝකයා කෙරෙහි ඇතිවන්නේ, මෛත්‍රිය, කරුණාව, මුදිතාව, උපේක්ෂාව ආදී උතුම් ධර්මයන් පමණි.

ඒ උතුමන් වහන්සේලා පියවර තැබූ මග යමින්, තණ්හාව ඉතුරු නැතිව නිරුද්ධ කර දමා, සංසාරික සෙල්ලම් ගෙය සදහට ම විනාශ කර දමන්නට අප සියලු දෙනාට ද වාසනාව ලැබේවා..!!!

උත්තමාවී

2011-03-08T13:15:00.000+08:00

(මාර්තු 08 දිනට යෙදෙන කාන්තා දිනය වෙනුවෙනි)

අද ලෝක සම්මතයෙන් කාන්තා දිනය සැමරෙනවා. කාන්තාවන් උදෙසා සැබෑ නිදහසේ මංපෙත් විවර කරදුන් ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ උතුම් දහම් අනුශාසනාව යම් කාන්තවක් අද දිනයේ සිහි කරනවා නම්, එය ඇයටත් උත්තම විමුක්තිය සාක්ෂාත් කර ගැනීමට උපකාරී වනවා නියත යි.

භාග්‍යවතුන් වහන්සේ පෙන්වාදුන් දහම් මාවතේ පුරුෂ වීරියෙන් යුතු ව හැසිරුණු උතුම් කාන්තාවන් සියලු දුකින්, සියලු බන්ධන වලින්, සියලු සම්මත වලින් නිදහස් වුණා. මරුට පවා අභියෝග කළ ඒ උත්තමාවියන්ට මේ උතුම් දම් දෙසුම පුෂ්පෝපහාරයක් ම වේවා...!

'සෝමා සූත්‍රය'

ඒ දවස්වල භාග්‍යවත් බුදුරජාණන් වහන්සේ වැඩ සිටියේ සැවැත්නුවර ජේතවනය නම් වූ අනේපිඬු සිටුතුමාගේ ආරාමයේ යි. එදා සෝමා භික්ෂුණිය පෙරවරු සමයේ හැඳ පොරොවාගෙන, පාත්‍ර සිවුරුත් රැගෙන සැවැත්නුවර පිණ්ඩපාතයේ වැඩියා. පිණ්ඩපාතය පිණිස වැඩම කර, පිණ්ඩපාතය වැළදීමෙන් පසු 'අන්ධ වනය' යම් තැනක ද, දිවා විහරණය පිණිස එතැනට වැඩම කළා. අන්ධ වනයට පිවිස එක්තරා ගසක් මුල දිවා විහරණය පිණිස හිඳ ගත්තා. ඒ අවස්ථාවේ දී පාපී මාරයා සෝමා භික්ෂුණියට භය තැතිගැනීම්, ලොමු දහගැනිම් ඇති කරවීම පිණිස, ඇය ව සමාධියෙන් චුත කරවීම පිණිස සෝමා භික්ෂුණිය වෙත පැමිණියා. පැමිණ සෝමා භික්ෂුණියට ගාථාවකින් මෙහෙම කිව්වා.

"ඉසිවරුන් විසින් ලබා ගත යුතු, ලබා ගැනීමට දුෂ්කර, යම් ඒ නිවනක් තිබෙනවා ද, දෑගුල් නුවණැති ස්ත්‍රීන්ට එය ලබා ගන්නට නොහැකි යි."

ඒ අවස්ථාවේ දී සෝමා භික්ෂුණියට මෙහෙම හිතුනා.

"මනුස්ස හෝ අමනුස්ස හෝ කවරෙක් විසින් ද මේ ගාථාවන් කියන්නේ..?"

ඉන්පසු සෝමා භික්ෂුණියට මෙහෙම සිතුනා.

"මා හට භය තැතිගැනීම්, ලොමු දහගැනීම් ඇතිකරවීමට කැමැත්තෙන්, මාව සමාධියෙන් චුත කරවීමට කැමැත්තෙන් පාපී මාරයා තමයි මේ ගාථා කියන්නේ..."

ඒ අවස්ථාවේ දී 'මේ පාපී මාරයා යි' කියා දැන ගත් සෝමා භික්ෂුණිය පාපී මාරයාට ගාථාවලින් මෙසේ පිළිතුරු දුන්නා..

"සිතත් සමාහිත නම්, ආර්ය සත්‍යයන් කෙරෙහි ඤාණයත් පවතිනවා නම්, ධර්මයන් මැනවින් විදර්ශනා වඩන විට ස්ත්‍රී භාවයෙන් කුමක් කරන්න ද..?"

"යමෙකුට මෙසේ ‘මම ස්ත්‍රියක් වෙමි‘ හෝ ‘පුරුෂයෙක් වෙමි‘යි කියා හෝ ‘වෙන යමෙක් වෙමි‘ කියා හෝ හැඟීමක් (කෙලෙස් සහිතව මැන ගැනීමක්) තිබේ නම්, මාරය ඔහුට ඔබ ඔය කියූ දෙය කියන්නට සුදුසු වේ..."

එවිට පාපී මාරයා, "සෝමා භික්ෂුණිය මා දන්නේ ය" කියා දුකට දොම්නසට පත් ව එතැන ම අතුරුදහන් වී ගියා.
සාදු.. සාදු... සාදු!!!

බුදු කරුණාවේ අනුහසින් තුන් ලොව ජයගත්
ඒ උත්තමාවියන්ට අප ගේ වන්දනාව වේවා..!!!

අකුසල් දුරු කරන්න ඔබත් කැමැති වෙන්න

2011-02-27T05:14:00.000+08:00

භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අපිට පෙන්වා දෙනවා කුසල් ධර්මයන් පිළිබඳව සොයල බලන එක, ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා කරන එක කුසල් ධර්මයන් දියුණු කර ගැනීම පිණිස බොහෝ උපකාර වන දෙයක් කියල.

යම් කෙනෙකුට තමන්ගේ සිතේ ස්වභාවය හොයල බලන්න තේරෙන්නේ නැත්නම්, ඒක පුරුදු කරගෙන නැත්නම්, එයාට ධර්මයේ පිහිටක් ලබා ගන්න බෑ, එයාට ධර්මය හුරු කර ගන්ට බෑ. යම් කෙනෙක් තමන්ගේ සිතේ ස්වභාවය, අකුසල් වලින් තමාගේ සිත යටවෙලා තියෙනව ද? අකුසලයන්ගෙන් තමාගේ සිත යටවෙලා නැද්ද? කියල හොයල බලනවා නම්, එයා සිහියෙන් නේද වාසය කරන්නෙ? ඒ විදිහට යමෙක් පිරිසක් සමඟ වාසය කරන කොට අර්බුධ ඇති වෙයිද? අමනාපකම්, එහෙම නැත්නම් අනවශ්‍ය විදියට කථා කර කර ඉන්න ස්වභාවයන් තියෙයිද? නෑ නේද? ඇයි ඒ? එයා තමාගේ ස්වභාවය තමන් ම හොයා බලමින් ඉන්නවා. තමන්ගේ සිත ගැන තමන් සෝදිසියෙන් ඉන්නවා. තමාගේ ජීවිතයට නැඹුරු වෙලා වාසය කරනවා. එයාට එතකොට බාහිර දෙයක් ගැන අනවශ්‍ය විදිහට සිතන්න කාලයක් තියෙනවද? “අරයා මෙහෙම කිව්වා, මෙයා මෙහෙම කිව්වා”. ඒ වගේ බාහිර දෙයක් ගැන හිතන්න කාලයක් තියෙනවද එයාට? නෑ එයා තමාගේ ජීවිතයට නැඹුරු වෙලයි වාසය කරන්නේ.

ඉතින්, මේ විදිහට ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා කිරීම අපිට කරන්න පුළුවන් නේද? මේක වෙන කෙනෙකුට කරල දෙන්න පුළුවන්ද? තමාගේ සිතේ තියෙන ස්වභාවය තව කෙනෙකුට පෙන්වන්න පුළුවන්ද? හොයල පෙන්නන්න බෑ. එතකොට කවුද කළ යුත්තේ? තමා ම කළ යුතුයි. කවද සිටද මේ ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා කිරීම පටන්ගත යුත්තේ? මේ මොහොතේ පටන් කළ යුතුයි, ඒ ඒ මොහොතේ කළ යුතුයි,, නිරන්තරයෙන් කළ යුතුයි. මේක අපි නොකර ඉන්නවා නම් නොකර ඉන්න තියෙන්නේ තද නින්දේ දී විතරයි. අනික් හැම වෙලාවෙ ම තමාගේ ස්වභාවය තමා තේරුම් ගනිමින් වාසය කළ යුතුය.

ඒ විදිහට තමාගේ ස්වභාවය තමා තේරුම් ගනිමින් වාසය කරනවා නම්, එයාට පු‍්‍රළුවන්කමක් තිබෙනවා ධර්මයට එන්න. එයාට පුළුවන්කමක් තියෙනවා පිරිසක් සමඟ අපහසුවක් නැතුව වාසය කරන්න. ඇයි එයාට කරන්න කටයුත්තක් තියෙනවා. හැබැයි එයාට සිහිය උපදවා ගන්න බැරුව යන වෙලාවක් එනවා, එයාට තෝරා බේරා ගන්න බැරුව යන වෙලාව එනවා, එයාගේ දහම් දැනුම ප්‍රමාණවත් නොවන කලක් එනවා. අන්න එතකොට එයාට උපකාරය පිණිස සිටින්නේ කල්‍යාණ මිත්‍රයා පමණයි. කල්‍යාණ මිත්‍ර ඇසුර බහුල වශයෙන් තිබිය යුතුම යි. එහෙනම් මේ ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා කිරීම් අපි නිතරම කළ යුතුයි. කල්‍යාණ මිත්‍ර ඇසුරේ සිට ම. ඒ දෙක වරද්ද ගන්න එපා.

කෙනෙක් සිතන්න පුළුවන් “දැන් ඉතින් මට ලේසියි, මට තියෙන්නේ මේ ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා කර කර ඉන්න එක නේද?” කියල, “දැන් මොකටද තව කෙනෙක්” කියල. නෑ, කල්‍යාණ මිත්‍ර ඇසුර වුවමනාමයි. කල්‍යාණ මිත්‍ර ඇසුරෙදි තමයි එයාට දහම් දැනුම ලැබෙන්නේ. නොදත් ධර්මය කියා දෙන්නේ, ඒ ධර්මය ඒ ඒ තැන දී හුරුකර ගත යුතු ආකාරය කියා දෙන්නේ කල්‍යාණ මිත්‍රයා, මඟ පෙන්වන්නේ කල්‍යාණ මිත්‍රයා, තමාට තේරෙන්නේ නැත්නම්, තමා සිතිය යුතු රටාව කියා දෙන්නේ, සිතන විදිය, ගමන් කළ යුතු විදිය කියා දෙන්නෙ කල්‍යාණ මිත්‍රයා, සිහිය උපද්දවා දෙන්නේ කල්‍යාණ මිත්‍රයා, වීර්ය උපද්දවා දෙන්නට කටයුතු කරන්නේ කල්‍යාණ මිත්‍රයා, විශේෂයෙන් සිහිය උපද්දලා දෙන්න කල්‍යාණ මිත්‍රයාගේ උපකාරය වුවමනා කරනවා. නොදත් ධර්මය අහන්න ලැබෙන්නේ, දැනගත් ධර්මය පිරිසුදු කරගන්න ලැබෙන්නේ කල්‍යාණ මිත්‍ර ඇසුරින්. ඒ නිසා හොඳට මතක තියා ගන්න, කල්‍යාණ මිත්‍ර ඇසුරේ ඉඳගෙන තමාගේ සිත තමා ම ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා කරනවා නම් එයාට කුසල් ධර්මයන් වල හොඳ දියුණුවක් ඇති කර ගන්ට පුළුවන්කම තියෙනවා.

එතකොට භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අපට පෙන්වා දෙනවා, තමාගේ සිතේ තියන ස්වභාවය යම් කෙනෙක් නුවණින් කල්පනා කරන කොට එයාට තේරුණොත් එහෙම “මගේ සිත බහුල වශයෙන්, බොහෝ වේලාවට දැඩි ආශාවෙන් යට වෙලා තිබෙන්නේ, දැඩි තරහෙන් යටවෙලා තිබෙන්නේ”, කම්මැලි කමින්, අලසකමින් යටවෙලා තියෙනවා. කායික දුබලතාවයන්ගෙන් මගේ සිත යට වෙලා තිබෙන්නේ. මේ විදියට යම් කෙනෙකුට තේරෙනවා නම්, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ පෙන්වා දෙනවා අන්න ඒ අකුසලයන් දුරුකර ගැනීම පිණිස මහත් වූ කැමැත්තක් උපදවාගෙන වාසය කරන්න කියල. ඒ කැමැත්ත උපදවාගෙන වීරිය ඇති කරගෙන ඒ අකුසලයන් දුරු කරගන්න කල්පනා කරන්න කියල අපට කියා දෙනවා.

ඉතින් යම් කෙනෙක් මේ විදියට ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා කරනකොට එයාට තේරෙනව නම්, මගේ සිත බහුල වශයෙන් දැඩි ආශාවට යට වෙලා නෑ, මගේ සිත බොහෝ වෙලාවක් දැඩි තරහෙන් යට වෙලා නෑ, කම්මැලිකමෙන්, ථිනමිද්ධයෙන් මගේ සිත යට වෙලා නෑ, කුසීතකමින් මගෙ සිත යට වෙලා නෑ, කායික අපහසුතා වලින් මා පීඩා විඳින්නෙ නෑ, මේ විදියට යම් කෙනෙකුට තේරෙනව නම්, ආන්න එයාට භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අනුශාසනා කරනවා”, මේ උපදවා ගත්තා වූ යම් කුසල් ධර්මයන් තියෙනවා නම් අන්න කුසල් වල ඉඳලා ආශ්‍රව ක්‍ෂය කර ගැනීම දක්වා වීරිය කරන්න මහන්සි වෙන්න, කැමති වෙන්න” කියලා.

එතකොට බලන්න, අප මේ ධර්මය පුරුදු කරගත්තොත් අපට භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ සැබෑම ශ්‍රාවකත්වයක් ඇති කරගන්න පුළුවන්කම තිබෙනවා. එහෙනම්, අපි ආරම්භයේ දී මොකක්ද ඇති කර ගත යුතු දේ? “මම කුසල් ධර්මයන්වල දියුණුවට කැමැති වෙන්න ඕනෑ” කියන අදහස ඇති කර ගන්න. මොනවද ඒ දියුණු කළයුතු කුසල් ධර්මයන් ? ශ්‍රද්ධාව, සීලය, ශ්‍රැතය, ත්‍යාගය, ප්‍රඥාව, පටිභාන. මෙන්න මේ කුසල ධර්මයන්වල දියුණුවකට අප කැමැති වෙන්න ඕන. දැන් ඒ කුසල ධර්මයන්වල දියුණුව කියන්නේ මොකක්ද? පිරිහීම කියන්නේ මොකක්ද? එකම තත්ත්වයේ තියෙනව කියන්නෙ මොකක්ද කියලත් දන්නවා. එතකොට ඒ කුසල ධර්මයන් වල පිරිහීමට, එකම මට්ටමේ තිබීමට භාග්‍යවතුන් වහන්සේ කැමැති නෑ. කැමැති වන්නේ කුසල ධර්මයන්වල වැඩි දියුණු වීමකට වර්ධනය වීමකටයි. එහෙනම් අපත් කැමැති වෙන්න ඕන අන්න ඒකට.

එතකොට ඒ කුසල් ධර්මයන් වල වැඩි දියුණු වීමේ රටාව කොහොමද සිදු වන්නේ කියන කාරණාව තමයි මේ කියා දෙන්නේ. කොහොමද මේ කුසල ධර්මයන් වැඩි දියුණු වෙන්නේ? ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා කිරීම තුළ. තමාගේ සිත දකින ක්‍රමවේදය පුරුදු වීමෙන් තමයි කුසල ධර්මයන් වැඩි දියුණු කරගන්ට පුළුවන්කම තියෙන්නෙ. එහෙනම් අන්න ඒ කාරණාව අප හොඳින් ඉගෙන ගන්න ඕන. හොඳින් ඉගෙන ගත්තොත් අපට පුළුවන්කම තිබෙනවා ඒ ධර්මය පුරුදු කර ගන්න. ඒ නිසා අද ඉගෙන ගත්ත කාරණා මං හිතන්නෙ අප කාටත් මේ ජීවිතය අතිශයින් ම භාග්‍ය සම්පන්න කර ගන්න උපකාර වෙයි. මේ ඉගෙන ගන්නා කරුණු අදට පමණක් නෙවෙයි ආශ්‍රව ක්‍ෂය වන තෙක් අපට උපකාරය පිණිස පවතිනවා. ඒ නිසා මේ ධර්මය අද කියවල අමතක කර ගන්න එපා.

ඒ නිසා අද දවසේ දී මේ කියවූ ධර්මය ඔබ කාගේත් ජීවිත පරිපූර්ණ වූ සැපයක් කරා දියුණු කරගැනීම පිණිස බලවත් සේ උපකාර වේවා! කියල, අපි ආශිර්වාද කරමු.

නාවලපිටියේ අරියවංශ හිමි
'බුදුසරණ' පුවත් පතේ පළ වූ ලිපියක් ඇසුරෙන්

http://www.lakehouse.lk/budusarana/2011/02/24/tmp.asp?ID=fea02

සකල සතට සෙත සුවය සදන්නට තුනුරුවනේ සරණම වේවා!

2011-02-18T15:31:00.003+08:00

(තෙරුවන් සරණ යාම සහ කරුණා භාවනාව වඩමු)

- තුනුරුවන් සරණයාම -
කළ යුත්තේ මෙසේය.

ඒ භාග්‍යවත් අරහත් සම්මා සම්බුදුරජාණන් වහන්සේ මම සරණ යමි. දෙවනුවද ඒ භාග්‍යවත් අරහත් සම්මා සම්බුදුරජාණන් වහන්සේ මම සරණ යමි. තෙවනුවද ඒ භාග්‍යවත් අරහත් සම්මා සම්බුදුරජාණන් වහන්සේ මම සරණ යමි.

ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් දෙවි මිනිසුන්ගේ හිත සුව පිණිස වදාළ චතුරාර්ය සත්‍යය ප‍්‍රකාශිත උතුම් ශ‍්‍රී සද්ධර්මය මම සරණ යමි. දෙවනුවද ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් දෙවි මිනිසුන්ගේ හිත සුව පිණිස වදාළ චතුරාර්ය සත්‍යය ප‍්‍රකාශිත උතුම් ශ‍්‍රී සද්ධර්මය මම සරණ යමි. තෙවනුවද ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් දෙවි මිනිසුන්ගේ හිත සුව පිණිස වදාළ චතුරාර්ය සත්‍යය ප‍්‍රකාශිත උතුම් ශ‍්‍රී සද්ධර්මය මම සරණ යමි.

ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ ශ්‍රාවක සංඝරත්නය වන උතුම් රහතන් වහන්සේලා ප්‍රමුඛ මගඵලලාභී ආර්ය මහා සංඝරත්නය මම සරණ යමි. දෙවනුවද ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ ශ්‍රාවක සංඝරත්නය වන උතුම් රහතන් වහන්සේලා ප්‍රමුඛ මගඵලලාභී ආර්ය මහා සංඝරත්නය මම සරණ යමි. තෙවනුවද ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ ශ්‍රාවක සංඝරත්නය වන උතුම් රහතන් වහන්සේලා ප්‍රමුඛ මගඵලලාභී ආර්ය මහා සංඝරත්නය මම සරණ යමි.

මාගේ ජීවිතය ඒ භාග්‍යවත් අරහත් සම්මා සම්බුදුරජාණන් වහන්සේට පූජා කරමි. පූජා වේවා! මාගේ ජීවිතය උතුම් ශ‍්‍රී සද්ධර්මයට පූජා කරමි පූජාවේවා. මාගේ ජීවිතය ආර්ය මහා සංඝරත්නය පූජා කරමි. පූජාවේවා! මාගේ ජීවිතය උතුම් තුනුරුවනට පූජා කරමි. පූජාවේවා!

- කරුණා භාවනාව -

සියලූ සත්වයෝ නිදුක් වෙත්වා! නීරෝග වෙත්වා! සුවපත් වෙත්වා! දුක් පීඩා නැත්තෝ වෙත්වා! සුවසේ ජීවත් වෙත්වා! ශාන්ත සුවයට පත්වෙත්වා!

මෙය මහග්ගත චේතෝ විමුක්තිය හා අප්පමාණ චේතෝ විමුක්තිය යන දෙආකාරයටම වඩන්න.

තෙරුවන් සරණයි!

සිත දැකීමට දක්ෂ වෙමු

2011-02-15T01:19:00.000+08:00

අපි පසුගිය සති කිහිපයේ බණ භාවනා කිරීමෙන් සාර්ථක ප්‍රතිඵල අත්කරගන්න කැමැති කෙනෙක්, ආරම්භයේ සිට ම පුරුදු කළයුතු ඉතාමත් ම වැදගත් කාරණාවක් පිළිබඳව කතා කළෙමු. ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා කරන්න පුරුදුවීම. යම් කෙනෙක් ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා කරන්න දන්නේ නැත්නම් ඒ වගේම ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා කරන්නේ නැත්නම්, එයාට බණ භාවනාවෙන් සාර්ථක ප්‍රතිඵලයක් අත්කරගන්න ලැබෙන්නේ නෑ.

එයාට භාවනාව දියුණු කරගන්න ලැබෙන්නේ නෑ. ඊළඟට ධර්මය වැඩි දියුණු කරගන්න එයාට අවස්ථාවක් ලැබෙන්නෙත් නෑ. ඒ ගැන තවදුරටත් අපට තේරුම් ගන්න පුළුවන් දේශනාවක් තමයි අප ඉගෙන ගන්න සූදානම් වෙන්නේ.

අංගුත්තර නිකායේ 6 වන පොත් වහන්සේගේ තියෙනවා ‘සචිත්ත සූත්‍රය කියල සූත්‍ර දේශනාවක්. ඒ දේශනාවේදී භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අපට පෙන්වා දෙනවා මේ විදියට. පින්වත් මහණෙනි, ඔබට අනුන්ගේ සිත දැකීමේ හැකියාව නැත්නමි. ඔබ තමන්ගේ සිත දැකීමේ කුසලතාව උපදවා ගන්නම කියල. යම් කෙනෙකුට අනුන්ගේ සිත දැකීමේ කුසලතාව තියෙනව නම් එයාට තමන්ගේ සිත දැකීම අපහසු වෙන්නේ නෑ.

භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අපට පෙන්වා දෙනවා තමන්ගේ සිත දැකීමේ කුසලතාව දියුණු කරගන්න කියල. ඒක මේ වගෙයි කියල උදාහරණයක් පෙන්වා දෙනවා. තරුණ වයසේ ඉන්න පිරිමියෙක් එහෙම නැත්නම් කාන්තාවක් කණ්ණාඩියකින් මුහුණ බලනවා. මුහුණ බලනකොට එයාට පේනවා මුහුණේ දූවිලි එහෙම නැත්නම්, කැළලක් ඒ වේලාවේදී එයා කල්පනා කරනවා, මේ කැළල නැත්නම්, දූවිලි නැත්නම් ඒක මට බොහෝ ලාභයක්. එතකොට මගේ මුහුණ පරිපූර්ණයි ම කියලා. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අපට පෙන්වා දෙනවා.

ඒ වගේ යම් කෙනෙක් තමන්ගේ සිත හොඳින් තේරුම් අරගෙන , මේ සිතේ යම් කිලුටක් තියෙනවා නම් ඒක නැතිකර ගැනීම පිණිස, කුසල් දහම් දියුණු කරගැනීම පිණිස ,මේ ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා කිරීම බොහෝ සෙයින් උපකාර වෙනවා කියලා.

තරුණයෙක් හෝ තරුණියක් තමන්ගේ මුහුණ කණ්ණාඩියකින් බලා පිරිසුදු කරගන්ට කල්පනා කරන්නේ යම්සේද, අන්න ඒ වගේ සිත පිරිසුදු කරගන්න කල්පනා කරන්න කියල භාග්‍යවතුන් වහන්සේ දේශනා කර තිබෙනවා. කණ්ණාඩියකින් මුහුණ බලපුවහ ම එයාගේ මුහුණේ කැළලක් තිබුණොත්, නැත්නම් කිළිටි තිබුණොත් දූවිලි තිබුණොත් එයා ඉක්මණින්ම ඒක පිරිසුදු කර ගන්න මහන්සි වෙනවා නේද? පස්සේ බැරියැ කියල ඉන්නවාද? නෑ එයා ඉක්මනින්ම ඒක පිරිසුදු කරගන්න වෑයම් කරනවා. අන්න ඒ වගේ කුසල් දහම් දියුණු කරගන්න වුවමනාව ඇති කෙනාට, මේ ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා කිරීම බොහෝ උපකාර වෙනවා කියලා භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් පෙන්වා දෙනු ලබනවා.

ඒක කොහොමද කරන්නේ කියල මෙ විදිහට අපට කියා දෙනවා. තම තමා තම තමා ගැන කල්පනා කළ යුතුයි. දැන් තමන්ගේ සිත දකින්නට තමයි මේ මහන්සි වෙන්න කියන්නේ. අනුන්ගේ් සිත දකින්න නෙවෙයි. තමන් ම තමා ගැන කල්පනා කරලා හොඳට සෝදිසියෙන් බලන්න කියලා කියනවා. මගේ සිතේ දැඩි ආශාව තියෙනවා ද? එහෙම නැත්නම් දැඩි ආශාව නැද්ද? ම කියල සෝදිසි කරල බලන්න කියලා කියනවා. ඒ වගේම මගේ සිතේ දැඩි තරහ තියෙනවාද? දැඩි තරහ නැද්ද? මා දැඩි තරහෙන්ද වාසය කරන්නේ? එහෙම නැත්නම් දැඩි තරහ නැතුවද මා වාසය කරන්නේ කියල බලන්න කියනවා. ඊළඟට මා ථීනමිද්ධයෙන් යටවෙලාද වාසය කරන්නේ?. එහෙම නැත්නම් ථීනමිද්ධය නැතුවද වාසය කරන්නේ? කියල සෝදිසි කරල බලන්න කියනවා. ඊළඟට මේ සිතේ විසිරුණු ගතිය තියෙනවාද? ඒ විසිරුණු ගතියට යටවෙලාද මං වාසය කරන්නේද? එහෙම නැත්නම් මගේ සිතේ ඒ විසිරුණු ගතිය නැද්ද? ම කියල සෝදිසි කරල බලන්න කියනවා. ඊළඟට මගේ සිතේ සැකය තියෙනවාද? සැකය නැද්ද? සැකය පහවෙලා ද? ම කියල සෝදිසි කරල බලන්න කියල කියනවා. මට කේන්ති යන ගතිය තියෙනවාද? කේන්ති යන ගතිය නැද්ද? ඒ විදියට බලන්න කියල කියනවා. ඊළඟට මගේ සිත කිළිටි වෙන ස්වභාවයෙන් යුක්තයි ද?එහෙම නැත්නම් මගේ සිත කිළටි නැද්ද? පිරිසුදුයි කියල සෝදිසි කරල බලන්නම කියල කියනවා. ඊළඟට අපට කියා දෙනවා හොඳට බලන්න කියල. මගේ ශරීරය ගිලන් ස්වභාවයෙන්ද තියෙන්නේ, මගේ ශරීරයට මහන්සියිද? මෙතන ගිලන් කියල කියන්නේ ලෙඩ වෙලා කියන එක නෙවෙයි. දැන් ඔන්න සෙම්ප්‍රතිෂ්‍යාව හැදෙනවා.

එහෙම එකක් නෙවෙයි මෙතන කියන්නේ. බණ භාවනා කරගන්න බැරි විදියට කායික අපහසුකම් ඇතිවෙලා තියෙනවද? වෙහෙස, මහන්සිය ඇඟ රිදෙන ගතිය, මේ වගේ බණ භාවනා කරන කෙනෙකුට ශරීරයේ අපහසුකම එන්න පුළුවන්. අන්න ඒ වගේ ශරීරයේ ගිලන් ස්වාභාවයෙන් යුක්තව ද මං වාසය කරන්නේ. දැන් මා ශරීරයේ ගිලන් ස්වභාවය දුරු කරගෙන වාසය කරනවාද? කියල සෝදිසි කරල බලන්න කියල කියනවා. ඊළඟට බලන්න කියනවා මගේ සිතේ කම්මැලිකම බහුල වශයෙන් තියෙනවද? කම්මැලිකම දුරු කරගෙන මං වාසය කරනවාද? මේ විදිහට සෝදිසිකරල බලන්න කියනවා. ඊළඟට කියා දෙනවා. සමාහිත සිතකින් වාසය කරනවාද? . එහෙම නැත්නම් මා ආසමාහිත සිතින්ද වාසය කරන්නේම මේ විදිහට තමා ගේ සිත ගැන තමාම සෝදිසි කරල බලන්න කියල භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අපට පෙන්වා දෙනවා.

එතකොට බලන්න, මේ විදියට බලන කෙනාගේ සිතේ ඒ කුසල ස්වාභාවයන් තියෙනවාද? නැද්ද? තියෙනවා මේ සිතේ අකුසල ස්වාභාවයන් තියෙන කෙනා ඒවට යටවෙලා, බයවෙලා නේද ගොඩක් වෙලාවට වාසය කරන්නේ? අපි මේ විදියට සෝදිසි කරල බලනවා නම්, අකුසලය තිබුණා කියල එයා ධර්මය තුළද? ධර්මයෙන් බැහැරද? ධර්මය තුළ එනිසා මං ළඟ රාගය තියෙනවා. තරහ එන ගතිය තියෙනවාම කියලා අනවශ්‍ය බයක් ඇති කර ගන්න එපා.

ඒ අකුසලය තියෙනවා කියලා දැනගැනීම පිණිස මොකක්ද එයාට කරන්න තියෙන්නේ? එයා හොඳට නුවණින් කල්පනා කරල බලන්ට ඕන. මා තුළ මේ තරහ එන ගතිය තියෙනවද. නැද්ද? මම තරහ එන ගතියෙන් යුතුව බොහෝ සෙයින් වාසය කරනවාද? එහෙම නැත්නම් මා බොහෝ වාසය කරන්නේ තරහ යන ගතිය නැතුවද? මා කාමච්ඡන්දයෙන් බොහෝ වාසය කරනවාද? කාමච්ඡන්දය නැතුව බොහෝ වාසය කරනවාද? ම කියල තමා ගැන තමාම සෝදිසි කරල බලන්ට ඕන. මා බොහෝ සෙයින් ථීනමිද්ධයෙන් යුතුව වාසය කරනවාද? එහෙම නැත්නම් මා බොහෝ ථීනමිද්ධය නැතුව වාසය කරනවාද? කියල තමා ගැන තමා ම සෝදිසි කරල බලන්න ඕන. ඊළඟට මා කම්මැලිකමින් යුක්තව බොහෝ වාසය කරනවාද? කම්මැලිකම නැතුව බොහෝ වාසය කරනවාද? කියල තමා ගැන තමා ම හොයල බලන්නට ඕන. ඊළඟට මා මගේ ශාරිරික අපහසුකම් තුළ ද බොහෝ සෙයින් වාසය කරන්නේද? ශාරීරික අපහසුකම් දුරු කරගෙන ද මං වාසය කරන්නේ? කියල තමා ම තමා ගැන සෝදිසි කරල බලන්න ඕන. ආන්න ඒකට කියනවා ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා කරනවා කියලා.

මෙහෙම එකක් අප පුරුදු වෙලා තියෙනවද? පුරුදු වෙලා නෑ නේද? මේක පුරුදු නොකර අපිට මේ අකුසලය අඳුරගන්න බෑ. ඒ අකුසලය දුරු කර ගන්න අපේ සිත පිහිටුව ගන්න ලැබෙන්නෙත් නෑ. ඇයි ඒ? හොයල බලන්නේ නැති නිසා වෙන්නෙ ඒ අකුසලය ආවහම ඒකට යට වෙනවා. ථීනමිද්ධය එනවා.

අප නිදා ගන්නවා. තරහ එන ගතිය තියෙනවා. අප තරහ පවත්ව පවත්වා ඉන්නවා. එයා බලන්න ඕන. මගේ සිතේ තරහ ස්වභාවය බහුල වශයෙන් තියෙනවාද? කම්මැලිකම බහුල වශයෙන් තියෙනවද? මේ ආදී වශයෙන් තමාගේ සිතේ තියෙන මේ ස්වභාවය තමන්ම තේරුම් ගන්න ඕන. මේකට කියනවා ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා කරනවා කියල.

ඉතින් අන්න ඒ විදියට හොයල බලනකොට, ඒ විදියට ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා කරනකොට, එයාට තේරෙනවා නම්, මම දැඩි ආශාවන්ගෙන් යුක්තවයි බහුල වශයෙන් වාසය කරන්නේ.

දැඩි තරහ සිතින් යුක්තවයි බහුල වශයෙන් වාසය කරන්නේ? මා මේ විදියට එයාට තේරෙනව නමි, එහෙම නැත්නම් එයාට තේරෙනවානම් ථීනමිද්ධයෙන් යටවෙලා මා බොහෝවිට වාසය කරන්නේ.

කම්මැලිකමින් යටවෙලා මා වාසය කරන්නේ. මා ගිලන් කයෙන් යුක්තවයි බොහෝ වාසය කරන්නේ. ඒ කියන්නේ ඇඟපත අමාරුයි. ඇඟපතේ අපහසුකම් තියෙනවා එයාට. එයා බහුල වශයෙන් ඒ විදිහටයි ඉන්නේ. ඉතින් එයා තේරුම් ගන්නවා. මා බහුල වශයෙන් ඇඟපතේ අමාරු සහිතව තමා වාසය කරන්නේ.

මා කුසීතකමින් යුක්තවයි බහුල වශයෙන් වාසය කරන්නේම කියලා එයා තේරුම් ගත්තොත්. ආන්න ඒ වෙලාවට භාග්‍යවතුන් වහන්සේ පෙන්වා දෙනවා.

තරුණයෙක් හෝ තරුණියක් කණ්ණාඩියකින් මුහුණ බලනකොට, ඒ වෙලාවේදී එයා දැක්කොත් තමන්ගෙ මුහුන යම් කිළිටි දෙයක් තැවරිලා තියෙනවා, එයා කොහොමද කැමැති වෙන්නේ? ඉක්මණින් ඒක පිරිසුදු කරගන්න කැමැති වෙනවා.අන්න ඒ වගේ තමාගේ සිත ගැන ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා කරන කෙනා ඉක්මනින්ම ඒ අකුසලයන් දුරු කරගන්න කැමැතිවෙන්නම කියලා භාග්‍යවතුන්වහන්සේ දේශනා කර තිබෙනවා. ඒ සඳහා ප්‍රත්‍යවේක්ෂා කිරීම කියන එක බහුල වශයෙන් නිතර කළ යුතුයි. නිතර නිතර ප්‍රත්‍යවේක්ෂා කරන්නේ නැත්නම් එයාට අඳුනගන්න බෑ. මගේ සිතේ මෙහෙම අකුසලයක් තියෙනවා කියලාම එයා අකුසලයට යටවුණු සිතින් වාසය කරනවා. එතකොට අපට අකුසලය දුරු කරගන්න බැරි නිසාම කුසල් දහම් දියුණු කරන්න පුළුවන්කමක් ලැබෙන්නේ නෑ.ඉතින් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාරා ඇති පරිදි ආන්න ඒ විදියට අකුසල් ස්වභාවයන් බහුල වශයෙන් සිතේ තියෙනවා නම්, එයා ඉක්මනින්ම ඒ ලාමක වූ අකුසලයන් දුරු කිරීම පිණිස බලවත් කැමැත්තක් උපදවාගන්න කියලා.

ඒ වගේම එයාට වීරිය කරන්න කියලා කියනවා. ඒ අකුසල දුරු කිරීම පිණිස සිහි නුවණ උපද්දවගෙන වාසය කරන්න කියලා කියනවා. අන්න එතකොට එයාට යම් කලකදී ඒවා දුරු කරගන්න පුළුවන්කමක් තියෙනවා.

ඉතින් ඒ විදිහට එයා ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා කරල බලන කොට, එයාට යම් කලකදී තේරෙනවා. දැන් මගේ සිතේ මේ දැඩි ආශාව නෑ. දුරුවෙලා ගිහිල්ලා. දැන් මගේ සිතේ මේ තරහ යන එන ගතිය දුරුවෙලා ගිහිල්ලා. දැන් මගේ සිතේ මේ අලසකම, ථීනමිද්ධය, දුරුවෙලා ගිහිල්ලාම කියලා. ඊළඟට දැන් මගේ මේ කයේ අපහසුකම් දුරුවෙලා ගිහිල්ලා. දැන් මගේ කයට සුව පහසුව තියෙනවා කියලා තේරෙන කලක් එනවා කියල භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාරා තිබෙනවා.

මේ උපදවාගත්තු කුසල් දහම් තුළ පිහිටලා අනාගතයේදී ආශ්‍රව ක්‍ෂය කරගැනීම පිණිස මහන්සි වෙන්න කියලා. අපේ මේ වෑයම ආශ්‍රව ක්‍ෂය වීමෙන් අවසන් වෙනවා. එහෙනම් අපිට ආශ්‍රව ක්‍ෂය කරගැනීම පිණිස, මේ ගමන ආරම්භ වෙන්නේ කොතනින්ද, ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා කිරීමෙන්,අපි ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා කරන්න පුරුදුවෙන්න ඕන. දඬ වෙන්න ඕන.

තමන්ගේ සිතේ අකුසල ස්වභාවයක් තියෙනවාද? .අකුසල ස්වාභාවයන්ට යට වූ සිතින්ද බහුල වශයෙන් වාසය කරන්නේ කියලා හොයල බලන්න. එහෙම හොයල බලන කෙනා. බලවත් කැමැත්තක් උපදවා ගත යුතුයි.

නාවලපිටියේ අරියවංශ හිමි
'බුදුසරණ' පුවත් පතේ පළ වූ ලිපියක් ඇසුරෙන්

http://www.lakehouse.lk/budusarana/2011/02/11/tmp.asp?ID=vision03

උත්තම පූජා...!!!

2011-01-04T03:39:00.000+08:00

අසතියෙන් ජීවිතය ගත කරන සෑම මොහොතක දීම අපි නිවනින් ඈත් වෙන්නේ සිතා ගන්නටත් බැරි තරම් වේගයෙන්. කෙතරම් දහම් දැනුමක් තිබුණත්, කෙතරම් ධර්මය කථා කළත්, අන් අයට ධර්මය දෙන්නට මූලික වෙලා කටයුතු කළත්, යම් කිසි කෙනෙක් බහුලව කල් ගෙවන්නේ අසතියෙන් නම්, එයා ඉන්නේ මාර වසඟයේ. මාර වසඟයේ සිටින කෙනා ගමන් කරන මාවත යොමු වී තිබෙන්නේ ඉපදෙන මැරෙන සංසාරයට ම මිසක් වෙන දිසාවකට නොවෙයි. ඒ නිසා සෑම මොහොතක ම සිහිය පිහිටුවා ගැනීම අතිශයින් වැදගත් වෙනවා. එහෙම නූනොත් ධර්මය මුණ ගැසීමෙන් ලැබුණු ලාභය නො දැනීම අහිමි වෙලා යන්ට සුවිශාල ඉඩ කඩක් තිබෙනවා.

භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ගේ ධර්මය කෙනෙකු ගේ ජීවිතයට මුණ ගැසීම කියන්නෙ කොයිතරම් නම් දුර්ලභ දෙයක් ද කියල බොහෝ පිරිසකට නිවැරදි හැඟීමක් ඇත්තේ නැහැ. ධර්මය මුණ ගැසීම දුර්ලභ බව දැනගෙන හිටියත්, ඒ ගැන සැබෑ හැඟීමක් තිබෙන්නේ ඉතාම සුලු පිරිසකට පමණ යි. මොකද ධර්මය මුණ ගැසීමේ දුර්ලභ බව යම් කිසි කෙනකුට හොඳින් තේරුනොත් ප්‍රමාදය තුළ කල් ගත කරන්නට එයා මොහොතක් වත් කැමති වන්නේ නැහැ.

ඔබටත් මටත් තවත් බොහෝ පිරිසකටත් ලෝකයේ පරම දුර්ලභ දෙය වන ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ගේ ධර්මය මුණ ගැසී තිබෙනවා. නමුත් ඒ ධර්මයෙන් සැබෑ ප්‍රයෝජනයක් ගන්නේ අපි අතරින් කීයෙන් කී දෙනාද..? ඇත්ත වශයෙන් ම කියනවා නම් අතේ ඇඟිලි ගානටත් වඩා අඩු පිරිසක් පමණ යි.

බලන්න ඇතැම් අයට බුදු රජාණන් වහන්සේ ගේ ධර්මය කිසිඳු අයුරකින් මුණ ගැසෙන්නේ නැහැ. එවැනි පිරිස් අතර බුද්ධිමතුන් සිටියත්, ධර්මය මුණ නො ගැසීම හේතුවෙන් ඉපදෙන මැරෙන සංසාරයේ ම යන්නට ඒ උදවියට සිදු වෙනවා.

ධර්මය මුණගැසුණත් ප්‍රමාදයට පත් වීම හේතු කරගෙන නැවතත් දුක්ඛිත සංසාරයට වැටෙන පිරිසුත් මේ ලෝකයේ සිටිනවා. ඉපදුණු මිනිසුන් අතර අවාසනාවන්ත ම පිරිස ලෙස මම නම් දකින්නේ අන්න ඒ පිරිස යි. ඒ අය ක්ෂණය අහිමි කරගෙන සතර අපා දුකින් නිදහස් නොවීම මේ ජීවිතය කෙළවර කරනවා.

ඒ නිසා ධර්මය මුණ ගැසුණත් අපි ප්‍රමාදයට පත් වෙලා ඉන්නේ මොන මොන දේවල් ඔස්සේ ද කියල නුවණින් කල්පනා කරල බලන්ට ඕන. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ කෙනෙක් ප්‍රමාදයට වැටෙන ආකාරය ඒ උතුම් ‍ධර්මය තුළ ඉතා හොඳින් පෙන්වා දී තිබෙනවා.

ඒ අතරින් වර්තමානයේ බොහෝ පිරිසක් ගොදුරු වී තිබෙන දෙයක් තමයි කම්මාරාමතාවය. ඒ කියන්නේ අප්‍රමාදී වීම පිණිස යෙදවිය යුතු කාලය, යම් යම් වැඩකටයුතු ඔස්සේ ම ගෙවමින්, ඒ වැඩකටයුතුවල ඇලී වාසය කිරීම. බොහෝ පිරිසක් මේ කම්මාරාමතාවයට විවිධ මාවත් ඔස්සේ හසුවී ගොස් තිබෙන ආකාරය ඉතාම පුදුම සහගත යි. මැඩලන්නට දුෂ්කර ම දේ බවට භාග්‍යවතුන් වහන්සේ තමන් වහන්සේ ගේ සිරි මුව මඩලින් ම වදාළ මාර බලයේ සියුම් භාවය ඒ තුළිනුත් ඉතා ම හොඳට පැහැදිලි වෙනවා.

දහම් අවබෝධය පිළිබඳ විශේෂ හැඟීමක් නැති නාමික බෞද්ධ පිරිස් නම්, කම්මාරාමතාවයෙන් කල් ගෙවීම අරුමයක් නොවෙයි. සසර පැවැත්ම දිගින් දිගටම පැවතීම පිණිස ඒ දේ නිරායාසයෙන් ම සිදු වෙන දෙයක්. නමුත් ධර්මය අවබෝධ කරන්නට ඕනෑ කියන අදහසේ සිටින සැබෑ ධර්මය මුණ ගැසුණු උදවිය පවා ඉතා අවාසනාවන්ත ලෙස මේ අර්බුදයට ගොදුරු වී තිබෙනවා. ඒ සාමාන්‍යයෙන් නොසිතන ක්‍රම ඔස්සේ යි.

වර්තමානයේ දහම මුණ ගැසුණු බොහෝ පිරිසක් තමන් අප්‍රමාදීව දහමේ හැසිරීම පසෙක තබා, අන් අයව අප්‍රමාදයට පත් කරවීමේ කර්මයේ ඇලී වාසය කරනවා දකින්නට පුලුවන්. ඒ දේ හරියට කිසියම් වටිනා ඖෂධයක් සැමවිට ම අන් අයට පානය කරන්නට කියා බලකරමින් සිටීමක් වගෙයි. නමුත් එය පානය කරන අය දකින්නට ලැබෙන්නේ ඉතාම කළාතුරකින්.

ධර්මය අන්අයට ලබා දීම කියන්නේ, මෙලොව ඇති උතුම්ම දානය බව බුදු සමිඳුන් ම යි වදාළේ. ඒ නිසා අපි හැමෝම, පුලු පුළුවන් අයුරින් අන් අයට බුදු සමිඳුන් ගේ සැබෑ පණිවුඩය රැගෙන යන්නට උත්සාවත් වීම අවශ්‍යයි. නමුත් ඒ දේ සිදු විය යුත්තේ තමන් ප්‍රමාදී වී සසර සයුරේ ගිලෙමින් නො වෙයි. මොකද මඩෙහි ගිලෙන ඇතෙකුට තවත් ඇතෙක් ව ගොඩ ගන්නට බැහැ. ඇතැම්විට දෙදෙනා ම මඩේ ගිලී යන්නට ඉඩ තිබෙනවා.

ඒ නිසා ධර්මප්‍රචාරක කටයුතු සිදු කරන විට ඉතාමත් ප්‍රවේසම් වන්නට ඕනා. ඉතා හොඳින් සිහිය පවත්වමින් ම එම කටයුතු කරන්නට අවශ්‍ය යි. නැතිනම් විශාල අනතුරක වැටෙන්නට ඉඩ තිබෙනවා. මන්ද විශේෂයෙන් ම ධර්ම ප්‍රචාරය කියා අන්තර්ජාල වැනි තැන්වල සැරි සරන විට, ඉන්ද්‍රිය අසංවරය අසතිය සහ අනවශ්‍ය දේවල් ඔස්සේ කාලය ගත කිරීම විශාල ලෙස සිදු විය හැකි යි. ඒ අයුරින් ගෙවී යන්නේ මේ උතුම් ධර්මයෙන් ප්‍රයෝජන ලබන්නට තිබෙන වටිනා කාලය බව නිතර ම සිහි කළ යුතු වෙනවා. එනිසා තමන් ගැන නොබලා අන් අයව හදන්නට ගොස්, අවසානයේ තමන් වැනසී නො යන්නට නම් ධර්මප්‍රචාරයේ නියැලීමේ දී සුවිශේෂී සිහියක් තම තමා ම පැවැත්වීම අත්‍යාවශ්‍ය යි.

ඒ වගේ ම ඇතැම් උදවිය, ආමිස පූජාවන් සහ පින්කටයුතු ආදියෙහිම පමණක් ම යෙදෙමින් ජීවිතය ගත කරනවා දැක ගන්නට පුලුවන්... ආමිස පූජාව සසරේ සැප ලබාදෙන ඉතා වටිනා දෙයක් බව පැහැදිලි යි. අප ගේ ධර්මස්වාමී වූ ඒ අසිරිමත් ශාස්තෘන් වහන්සේව සිහිකරමින් එවැනි කටයුතු නිතර නිතර සිදු කිරීම ඉතා හොඳයි. නමුත් එපමණක් ප්‍රමාණවත් වන්නේ නැහැ.

ඇතැම් උදවිය ආමිස පූජාවන්ට ඉතා උද්‍යෝගයෙන් සහභාගී වුවත් බණ භාවනාවන්ට දක්වන්නේ ඉතා උදාසීන භාවයක්. එවැනි අය ඉක්මණින් ධර්මමාර්ගයෙන් ඉවතට විසිවෙන්නට ඉඩ තිබෙනවා. පින් කම් අවස්ථාවන් හි දී ඒවාට සම්බන්ධ වී අනෙක් අවස්ථාවන් වල දී කල් ගෙවන්නේ සාමාන්‍ය ලෙස අසතියෙන් නම් ඔහුට සසර ගමනට ම උරුම කම් කියන්නට යි සිදු වන්නේ.

දයාබර යාලුවේ...

ඔබට මතක ද එදා...උපවත්තන සාලවනෝද්‍යානයේ සොඳුරු යමා සල් රුක් අකලට මල් පුබුදුවා ඒ සුවඳ මල් සිරි සිරුර මත වගුරුවද්දී, අහසින් දිව්‍යමය මන්දාරව කුසුම් ඇද හැලෙද්දී, ඒ මහා මුනිවරයා අනඳ හිමියන් අමතා සිදු කළ අසිරිමත් ප්‍රකාශය..?

ආනන්ද, මේ යමා සල්රුක් අකාලයේ පිපුණු මලින් මුළුමනින් ම ගැවසී තිබෙනවා. ඒ මල් තථාගතයන් වහන්සේට පූජා පිණිස තථාගත ශරීරය මත වැගිරෙනවා, හාත්පසින් වැගිරෙනවා. දිව්‍යමය වූ මන්දාරව පුෂ්ප තථාගතයන් වහන්සේට පූජා පිණිස තථාගත ශරීරය මත අහසින් ඇදහැලෙනවා. දිව්‍යමය සුවඳ සඳුන් තථාගතයන් වහන්සේට පූජා පිණිස තථාගත ශරීරය මත අහසින් ඇදහැලෙනවා.දිව්‍යමය තූර්යවාදන, දිව්‍යමය සංගීතය තථාගතයන් වහන්සේට පූජා පිණිස අහසේ වැයෙනවා.

නමුත් ආනන්ද මෙපමණකින් තථාගතයන් වහන්සේට සත්කාර කළා වන්නේ නැහැ. ගරුකාර කළා වන්නේ නැහැ. බුහුමන් දැක්වූවා වන්නේ නැහැ. පූජා පැවැත්වූවා වන්නේ නැහැ. ආනන්දය යම් භික්ෂුවක් හෝ භික්ෂුණියක් හෝ උපාසකයෙක් හෝ උපාසිකාවක් හෝ ධම්මානුධම්ම පටිපන්නව තථාගත ශ්‍රාවකයන්ට සුදුසු ප්‍රතිපදාවෙන් යුතු ව ධර්මයට අනුව හැසිරෙමින් ජීවිතය ගත කරනවා නම්, ඔහු පරම පූජාවෙන් තථාගතයන් වහන්සේට සත්කාර කරනවා. ගරුකාර කරනවා. බුහුමන් දක්වනවා. පූජා පවත්වනවා. ඒ නිසා ආනන්ද, ‘අපි ද ධම්මානුධම්ම ප්‍රතිපදාවෙන් යුතු වන්නෙමු, ශ්‍රාවකයන්ට සුදුසු ප්‍රතිපදාවෙන් යුතු ව ධර්මයට අනුව හැසිරිමෙන් ජීවිත ගත කරන්නෙමු ‘යි කියා, ආනන්ද එසේ ම ඔබලා විසින් හික්මිය යුතු යි. “

බලන්න දයාබර යාලුවනේ, තථාගතයන් වහන්සේ සිය ශ්‍රාවකයින් ගෙන් සැබැවින් ම අපේක්ෂා කළ දෙය කෙතරම් අසිරිමත් ද ..? එසේ නම් අප විසිනුත් වහා වහා කළ යුතු වන්නේ ධම්මානුධම්ම පටිපදාවේ ම යෙදීම නො වේද ..?

ධම්මානුධම්ම පටිපදාවේ යෙදෙනවා කියා කියන්නේ වෙන දෙයක් නොවේ, සත්තිස් බෝධි පාක්ෂික ධර්මයන් වැඩීම ම යි. ඉතින් බෝධිපාක්ෂික ධර්ම නොවඩා වෙන කුමක් කරමින් සිටියත්, අපට සැබෑ නිවන් මග විවර වන්නේ නැහැ. බෝධිපාක්ෂික ධර්ම වැඩීමකින් තොරව නිවන් මගක් ඇත්තේ ද නැහැ.

සංසාරයේ යන්නට නම් විවිධාකාර මාවත් තිබෙනවා. නමුත් අමා නිවන කරා වැටී ඇත්තේ එක ම එක මාවතක් පමණයි. සසර කරා ම යොමුවුණු අටෝරාශියක් වංක ඇති අනන්ත මාවත් අතුරින් අමා නිවන කරා යොමු වූ සොඳුරු මාවත සොයා ගැනීමත්, එය අනුගමනය කිරීමත් අතිශයින් ම සියුම් නුවණක් ඇති, මහා වීරිය ඇති උත්තමයින් විසින් ම සිදු කරනු ලැබූ දෙයක්. ඒ උතුමන් අතරට අපිත් එක් වන්නට නම්, අපටත් සුවිශාල කැපවීමක්, සිහියක් නුවණක් පවත්වන්නට සිදු වෙනවා. නො එසේ නම් නිවන් මගෙහි වෙනුවට සසරට වැටුණු මාවත්වල නො දැනීම පියවර තබන්නට අපටත් සිදු වේවි..!

ඒනිසා අපි මේ කරුණ ඉතා හොඳින් තේරුම් ගනිමු. තේරුම් ගෙන ධර්මප්‍රචාරයේ යෙදෙන අතරම, අනෙකුත් පුණ්‍ය කටයුතුවල යෙදෙන අතරම, ඒ සියල්ලට වඩා ප්‍රමුඛත්වයක් ලබා දී නිවන් මග ම වඩන්නට උත්සාහ කරමු. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට පරම පූජාවෙන් පූජා පවත්වන්නට පිළිවෙතින් පෙළගැසෙමු...එය එසේ ම වේවා..!

සදා සැනසිල්ල වේවා !

ගං දියට කැපූ හිනි..!!!

2010-12-29T09:57:00.000+08:00

බුදු හදවතේ පැණ නැගී ගලා ගිය මේ සොඳුරු උදාන ගාථාවන්, අර්ථයන් ද සමගින් මතකයේ දරා ගැනීමට වෑයම් කරන්න.

ඒ භාග්‍යවත් අරහත් සම්මා සම්බුදු රජාණන් වහන්සේට නමස්කාර වේවා..!!!

ජටිල සූත්‍රය

මා විසින් මෙසේ අසන ලදි.

එක් සමයක භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ගයා ප්‍රදේශයේ පිහිටි ගයාශීර්ෂයේ වැඩ වාසය කරන සේක. එසමයේ බොහෝ ජටිලයෝ සීත හේමන්ත සෘතුවේ නවම් මැදින් දෙමස අතර හිම වැටෙන දවස් අටක පමණ කාලයේ රාත්‍රියෙහි, “මෙයින් පිරිසිදු භාවය සිදු වෙතැ“යි සිතා ගයා තීර්ථයෙහි දියේ ගිලී උඩ ඒම ද, දියේ ගිලීම ද, නැවත නැවත දියේ ගිලීම් හා උඩ ඒම් ද කරති. දිය වත් කිරීම ද කරති. ගිනි පිදීම ද කරති.

“මෙයින් පිරිසිදු භාවය සිදු වෙතැයි සිතා“ සීත හේමන්ත සෘතුවේ නවම් මැදින් දෙමස අතර හිම වැටෙන දවස් අටක පමණ කාලයේ රාත්‍රියෙහි, ගයා තීර්ථයෙහි දියේ ගිලී උඩ ඒම ද, නැවත දියේ ගිලීම ද, නැවත නැවත දියේ ගිලීම් හා උඩ ඒම් ද සිදු කරන, දිය වත් කිරීම ද කරන, ගිනි පිදීම ද කරන ඒ බොහෝ ජටිලයින් ව භාග්‍යවතුන් වහන්සේ දුටු සේක.

එකල්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ අර්ථය දැන ගෙන, ඒ අවස්ථාවේ දී මේ උදානය පළ කළ සේක.

න උදකේන සුචි හෝති බව්හෙත්ථ නහායති ජනෝ
යම්හි සච්චඤ්ච ධම්මෝ ච සෝ සුචි සෝ ච බ්‍රාහ්මණෝ...

තේරුම.. »»»

මෙහි (ගයා තීර්ථයේ) බොහෝ දෙනෙක් නාති. එහෙත් ජලයෙන් පිරිසිදු වීමක් නැත. යමෙකු කෙරෙහි සත්‍යයත්, ධර්මයත් ඇත් නම් ඔහු පිරිසිදු ය. ඔහු වනාහී බ්‍රාහ්මණයෙක් වේ.

භාවය »»»

එත්ථ - මෙහි
බව්හ - බොහෝ
ජනෝ - ජනයෝ
නහායති - නාති
උදකේන - ජලයෙන්
සුචි - පිරිසුදු භාවය
න හෝති - නො වේ
යම්හි - යමෙක් කෙරෙහි
සච්චං ච - සත්‍යය ද,
ධම්මෝ ච - ධර්මය ද (ඇත්නම්)
සෝ - ඔහු
සුචි - පිරිසිදු වේ
සෝ - ඔහු
බ්‍රාහ්මණෝ - බ්‍රාහ්මණයෙක් (වෙයි)

සටහන..

භාරතය විමුක්ති කාමීන් ගෙන් පිරී පවතින අපූරු දේශයකි. විශේෂයෙන් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ලොව පහළ වන අවදියේ දී විමුක්තිය අරභයා නොයෙකුත් දෑ සිදු කරන මිනිසුන් ගෙන් එය ගැවසී ගත්තේ ය. වර්තමාන ඉන්දියාවේ ද, ජලයෙන් පිරිසිදු භාවය සිදු වේයැයි සිතා මේ අයුරින් දියෙහි කිමිදීමත් ගොඩ ඒමත් සිදු කරන මිනිසුන් දක්නට ලැබේ. ඈත මෑත අතීතය පුරා ම මෙවැනි සීලවෘත මිනිසුන් ගේ සිත් සතන් තුළ මුල්බැසගෙන පැවතීම පුදුම සහගත ය.

බොහෝ මිනිසුන් ගේ ජීවිත තුළ පාරිශුද්ධිය සහ විමුක්තිය පිණිස ආකල්පයක් තිබුණ ද ඒ සඳහා නිවැරදි මාර්ගය මුණ ගැසෙන්නේ ඉතා සුළු පිරිසකට පමණි. තථාගතයන් වහන්සේලා විසින් ම පෙන්වා දෙනු ලබන ඒ විමුක්ති මාර්ගය මුණ නො ගැසුනු අනෙකුත් බොහෝ පිරිසක් විමුක්තිය ලබා ගැනීමේ අරමුණින් විවිධ ක්‍රමවේදයන් අනුගමනය කරති. නමුත් ඒ සියල්ල ගඟට කැපූ හිනි මෙන් නිශ්ඵල වී යන්නේ මිනිසුන් නැවත නැවතත් සසර දුකට ම ඇද දමමින් ය. එවැනි ලෝකයක් තුළ සැබෑ ධර්මයෙන් පිළිසරණ ලබා ගන්නට හැකි වීම මොනතරම් භාග්‍යයක් ද..!!!

කෙලෙස් සංග්‍රාමය දිනූ සංගාමජී මහරහතුන් වහන්සේ

2010-12-26T18:28:00.002+08:00

බුදු හදවතේ පැණ නැගී ගලා ගිය මේ සොඳුරු උදාන ගාථාවන්, අර්ථයන් ද සමගින් මතකයේ දරා ගැනීමට වෑයම් කරන්න.

ඒ භාග්‍යවත් අරහත් සම්මා සම්බුදු රජාණන් වහන්සේට නමස්කාර වේවා..!!!

සංගාමජී සූත්‍රය

මා විසින් මෙසේ අසන ලදි. එක් සමයක භාග්‍යවත් බුදු රජාණන් වහන්සේ සැවැත්නුවර අනේපිඬු සිටුතුමා ගේ ජේතවන ආරාමයේ වැඩ වසන සේක. එකල්හි ආයුෂ්මත් සංගාමජී ස්වාමීන් වහන්සේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ බැහැදැකීම පිණිස සැවැත් නුවරට පැමිණියේ ය. ආයුෂ්මත් සංගාමජී ස්වාමීන් වහන්සේ ගේ ගිහිකල භාර්යාවට, “ සංගාමජී ආර්යයන් වහන්සේ සැවැත්නුවරට පැමිණියේ ය“ යන මෙය අසන්නට ලැබුණි. ඇය දරුවා ද රැගෙන ජේතවනාරාමයට ගියා ය.

එසමයේ ආයුෂ්මත් සංගාමජී ස්වාමීන් වහන්සේ එක්තරා ගසක් මුල දිවා විහරණයෙන් වැඩ සිටි සේක. එකල්හි ආයුෂ්මත් සංගාමජී ස්වාමීන් වහන්සේ ගේ ගිහිකල භාර්යාව ආයුෂ්මත් සංගාමජී ස්වාමීන් වහන්සේ වැඩ සිටි තැනට පැමිණියා ය. පැමිණ ආයුෂ්මත් සංගාමජී ස්වාමීන් වහන්සේට මෙසේ කීවා ය. “ශ්‍රමණයන් වහන්ස, මට කුඩා පුතෙක් සිටිනවා. මාව පෝෂණය කරන්න“. එසේ පැවසූ විට ආයුෂ්මත් සංගාමජී ස්වාමීන් වහන්සේ නිහඬව ම වැඩ සිටිසේක.

දෙවැනි වතාවට ද ආයුෂ්මත් සංගාමජී ස්වාමීන් වහන්සේ ගේ ගිහිකල භාර්යාව ආයුෂ්මත් සංගාමජී ස්වාමීන් වහන්සේට මෙසේ කීවා ය. “ශ්‍රමණයන් වහන්ස, මට කුඩා පුතෙක් සිටිනවා. මාව පෝෂණය කරන්න“. දෙවැනි වතාවටත් ආයුෂ්මත් සංගාමජී ස්වාමීන් වහන්සේ නිහඬව ම වැඩ සිටි සේක.

තෙවැනි වතාවට ද ආයුෂ්මත් සංගාමජී ස්වාමීන් වහන්සේ ගේ ගිහිකල භාර්යාව ආයුෂ්මත් සංගාමජී ස්වාමීන් වහන්සේට මෙසේ කීවා ය. “ශ්‍රමණයන් වහන්ස, මට කුඩා පුතෙක් සිටිනවා. මාව පෝෂණය කරන්න“. තෙවැනි වතාවටත් ආයුෂ්මත් සංගාමජී ස්වාමීන් වහන්සේ නිහඬව ම වැඩ සිටි සේක.

එවිට සංගාමජී ස්වාමීන් වහන්සේ ගේ ගිහිකල භාර්යාව ඒ කුඩා දරුවා ආයුෂ්මත් සංගාමජී ස්වාමීන් වහන්සේ ඉදිරියේ දමා, “ශ්‍රමණයන් වහන්ස, මේ ඔබේ දරුවා ය, මොහුව පෝෂණය කරන්නැ“ යි කියා පිටත්ව ගියා ය.

එකල්හි ආයුෂ්මත් සංගාමජී ස්වාමීන් වහන්සේ ඒ දරුවා දෙස නො බැලූ සේක. දරුවා සමග කථා ද නො කළ සේක. එවිට ආයුෂ්මත් සංගාමජී ස්වාමීන් වහන්සේ ගේ ගිහිකල භාර්යාව මදක් දුර ගොස් ආපසු බලන විට ඒ දරුවා දෙස නො බලන, දරුවා සමග කථා ද නො කරන ආයුෂ්මත් සංගාමජී ස්වාමීන් වහන්සේ ව දුටුවා ය. දැක ඇයට මෙසේ සිතිනි.

“මේ ශ්‍රමණයන් වහන්සේ පුත්‍රයාගෙනුත් ප්‍රයෝජනයක් නැති අයෙකි“ කියා ය.. ඉන්පසු ඇය ආපසු පැමිණ දරුවා ද රැගෙන පිටත්ව ගියා ය.

භාග්‍යවතුන් වහන්සේ පිරිසිදු වූ මිනිස් ඇස ඉක්මවා ගිය දිවැසින්, ආයුෂ්මත් සංගාමජී ස්වාමීන් වහන්සේ ගේ ගිහිකල භාර්යාව ගේ මේබඳු වූ ඒ විකාරය දුටු සේක.

එකල්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ අර්ථය දැන ගෙන, ඒ අවස්ථාවේ දී මේ උදානය පළ කළ සේක.

ආයන්තිං නාභිනන්දති පක්කමන්තිං න සෝචති,
සංගා සංගාමජිං මුත්තං තමහං බ්‍රෑමි බ්‍රාහ්මණං

තේරුම »»»

“එන තැනැත්තිය දැක සතුටු ද නො වෙයි, යන තැනැත්තිය දැක ශෝක ද නො කරයි. සියලු කෙලෙසුන් ගෙන් මිදුණු සංගාමජී භික්ෂුව මම බ්‍රාහ්මණයෙක් යැයි කියමි.“

භාවය »»»

ආයන්තිං- එන තැනැත්තිය
නාභිනන්දති - සතුටු නො වෙයි.
පක්කමන්තිං - යන තැනැත්තිය
න සෝචති - ශෝක නොකරයි
සංගා - රාග ද්වේශ මෝහ මාන දිට්ඨි යන කෙලෙස්,
මුත්තං - මිදුණා වූ,
තං - ඒ,
සංගාමජිං - සංගාමජී භික්ෂුව,
අහං- මම,
බ්‍රාහ්මණං - බ්‍රාහ්මණයෙකැ යි,
බ්‍රෑමි - කියමි.

සටහන..

සංග යනු පාළියෙන් කෙලෙස් හඳුන්වන වචනයකි. සංගාම යනු යුද්ධය යි. සංගාම ජී යන්නෙන් සංග්‍රාමය දිනූ යන්න අර්ථවත් වේ.

තමන් ගේ නාමය අර්ථවත් කරමින් සියලු කෙලෙස් පරාජය කළ මේ උතුම් රහතන් වහන්සේ ගේ ජීවිතය සැබැවින් ම අසිරිමත් එකකි.

එක්තරා අවස්ථාවක භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළේ යදම් ආදියෙන් සිදු කරන බැඳීම මහත් බන්ධනයක් නො වන බව යි. නමුත් දරු බුණුපුරන් කෙරෙහි, ස්වාමි භාර්යාවන් කෙරෙහි ඇති බැදීම සිඳලන්නට දුෂ්කර ම බන්ධනයක් බව බුදු රජාණන් වහන්සේ වදාළ සේක.

කෙළෙස් වැගිරෙන ජීවිතයක් ගත කරන අයෙකුට නම්, තමන් ගේ භාර්යාව හෝ ස්වාමියා දකින විට සතුටක් ද, ඔවුන් ගෙන් දුරස් වන විට දුකක් ද ඇති වේ. නමුත් සියලු කෙලෙසුන් නසා දැමූ මේ සංගාමජී මහරහතුන් වහන්සේට ඒ කිසිවක් සතුට හෝ ශෝකය ජනිත නො කරවයි. උන්වහන්සේ ඒ සියල්ල ඉක්මවා ගිය සේක.

ස්ත්‍රියක් සිදු කරනු ලැබූ විප්‍රකාරය ඉදිරියේ, සිය ලයෙන් උපන් පුත්‍රයාගේ නිකෙළෙස් හැසිරීම දිවැසින් දුටු ශාස්තෘන් වහන්සේ ගේ මුවින් නිකුත් වූ ප්‍රීති වාක්‍යය සැබැවින් ම සුන්දර එකකි.

සාදු සාදු සාදු!!!

නොපිරිහෙන කෙනෙක් වෙන්නට නම්...

2010-12-16T15:21:00.001+08:00

අපගේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළ ධර්මයේ සඳහන් වෙනවා, සිල් රකින කෙනාට මේ ජීවිතේ මේ මේ ආනිශංස ලැබෙනවා කියලා. මේ කරුණු දැනගත්ත කෙනා ධර්මය දන්න කෙනෙක් බවට පත්වෙනවා. ඒ ධර්මය දැනගත්තට පස්සේ ‘මේ ධර්මය ඒකාන්තයෙන් සැප විපාක සහිතයි.

කියලා එයා ඒ දහමට පහදිනවා. ඊට පස්සෙ එයා සීලයට එනවා. දැන් එයා නුවණින් කල්පනා නොකළොත් එයාට දැන ගත්ත දේ දැකගන්ට පුළුවන් ද? දැකගන්ට බෑ. ඔන්න එයා දැන් කාලයක් සිල් සමාදන් වෙලා ඉන්නව. එහෙම හිටියට ඒ කිව්ව සැප එයාට තෝර බේරා ගන්න බැරිනම් එයාට සිල් රැකගන්න බැරිවෙනවා. ඇයි එහෙම වෙන්නෙ? එයා හිතනව ‘ මම සීලයට ආව, මට මුකුත් ප්‍රතිඵලයක් නෑනෙ.කියලා. ‘ මට පින් නෑනෙ..’ කියනව. . එය සසඳල බලන්නෙ නෑ දුස්සීල බව නිසා ලැබෙන දුක් සහිත විපාක මට දැන් නෑ කියල. සිල්වත් බවේ ආනිශංස මට ලැබෙනවා කියල සසඳල බලන්නෙ නෑ.

නමුත් සීලයට පැමිණි පුද්ගලයා සිල් රැකීමෙන් මට මේ මේ ආනිශංස ලැබෙනවා’ කියල නුවණින් කල්පනා කළොත්, එයා ඒ සීලය තුළ පිහිටනවා.

එයා සීලය තුළ පිහිටන්නේ ඒ සීලය නිසා සතුටු වෙන කෙනෙක් බවට පත්වෙන නිසයි. එහෙම වුණොත් එයා සීලය අතහරින්නෙ නෑ දිවි හිමියෙන් රකිනව. එයා දන්නවා මේකෙන් මට සැප ලැබෙනවා කියල. මම සීලය බිඳ ගත්තොත්, ඒ හේතුකොටගෙන මට මේ මේ විදිහේ දුක් විපාක ලැබෙනවා කියල එයා දන්නවා. එතකොට එයා පිළිගන්නවා සිල් රැකීමෙන් පින් රැස්වෙනවා. ඒ පිනේ විපාක විදිහටයි මේ සැප ලැබෙන්නේ කියල. එතකොට එයා ධර්මය අහල දැනගත්ත කෙනා බවට පත්වෙනවා. ඊට පස්සෙ එයා ධර්මය දැකගත්ත කෙනා බවටත් පත්වෙනවා. එයා පිරිහෙන්න නෑ. එයාට ඒ ධර්මය නිසා යම් සැපක් සොම්නසක් ඇතිවුණා නම් ඒක නුවණින් තේරුම් ගන්නව.

දැන් බලන්න සිල් බිඳෙන කෙනාගේ හිතට සැපයක් එනව ද? පසු තැවීමක් එනවද? පසුතැවෙනවා, සිල් රකින කෙනාගේ සිත, සතුටට පත් වෙනවා.

එතකොට සිත සතුටු වෙන්නෙ ඒ සීලය මුල් කරගන නේද? එතකොට සිත අපහසුතාවට පත් වෙන්නේ සීලය බිඳුණු නිසා, සිල් බිඳුණු කෙනාගෙ රාග, ද්වේෂ, මෝහ ඇවිස්සෙනව. එතකොට ඒ කිලිටි මුල් කරගෙන එයා අපහසුතාවයට පත්වෙනවා. සිල් රකින කෙනා තුළ රාග, ද්වේෂ, මෝහ පාලනය වෙනව. රාග, ද්වේෂ, මෝහ පාලනය වීම තුළ සිතට සැප ඇතිවෙනවා.

සිතේ නිදහස් බවක් ඇති වෙනවා. එතකොට සිත නිදහස් වුණේ රාග, ද්වේෂ, මෝහ තුනි වීමෙන්, පාලනය වීමෙන් මයි. අන්න ඒකට තමයි නියම ආකාරයෙන් නිදහස්වන සිත කියල කියන්නෙ. ඒ සිත එයා දැක ගත්තොත් ආපස්සට ඒ සිත පිරිහෙන්ට දෙන්ට කැමැති වෙන්නේ නෑ නේද? අන්න ඒක තමයි මෙතෙන්දී අප කියා දෙන්නෙ.

එහෙනම් සිල් රැකීමෙන්, ධර්මය ඉගෙන ගැනීමෙන්, වන්දනාමාන කිරීමෙන්, වත් පිළිවෙත් කිරීමෙන්.මේ හැම දේකින්ම අපේ හිතේ සැප සොම්නස උපදිනවා. අන්න එතකොට අප කල්පනා කළොත් ‘මේ ධර්මයේ හැසිරීම නිසා සුවපහසුවක් මට ඇතිවෙනවා’ කියල. එයා ඒ ධර්මයේ හැසිරීම අතහැර දමන්නෙ නෑ. ඒ ධර්මයේ හැසිරීමට එයා පහදිනව. එයා කැමැතියි ඒ දේවල් කරන්න. ඇයි කැමැති වෙන්නෙ? එයා තුළම උපන් වැටහීමක් තියෙනවා. ඒකට කියනවා “ප්‍රත්‍යක්ෂ” කියල. තව කෙනෙකුගේ උපකාරයකින් තොරව තමන් ම ඒක තේරුම් ගන්නවා.

එතකොට තව කෙනෙකුට කියන්න පුළුවන්ද” නෑ නෑ ඕව කරල හරියන්නෙ නෑ...අතහරින්න” කියල. එහෙම කිව්වට නිවැරැදි වැටහීමට ආපු කෙනා අතහැරල යයිද? නෑ. ඇයි ඒ ? තව කෙනෙකුගේ උපකාරයෙන් තොරවූ දැනුමක් එයාට තියෙනවා. මේ සිත සැපයට පත්වෙන්නෙ මේ විදිහටයි කියල. මුළු ලෝකයම ඇවිල්ල එයාව අනිත් පැත්තට ඇද්දත්, එයාව ඇදල අයින් කරන්න බෑ. එයා තුළ උපන් වැටහීමක් තියෙනවා. මේ සිත පිරිසුදු වෙන්නෙ මෙහෙමයි කියල. ඒකයි එයා පිරිහෙන්නෙ නැත්තෙ.

සිත පිරිසුදු වෙන්නෙ මෙහෙමයි කියල දන්නෙ නැති කෙනාට, වත් පිළිවෙත් කිරීමෙන්, ධර්මය ඇසීමෙන්, දේශනා කියවීමෙන් ධර්ම කථාවෙන් , බණ භාවනා කිරීමෙන්, අපේ සිතට සුවපහසුවක් එනවා කියල තෝරා බේරා ගන්න බෑ. ‘බණ භාවනා කරල පහසුවක් ඇතිවුණා. කියල තේරෙන්නෙ නෑ එයාට. එහෙම නැත්නම් වත් පිළිවෙත් කරනව, ඒත් එයාට සුවපහසුවක් ඇතිවෙනවා කියල තේරෙන්නෙ නෑ. එතකොට දිගින් දිගට ඒක කරයි ද? නෑ. කළ දේට එයා පහදීද පහදින්නෙ නෑ.

ඇයි? ඒ කළ දේ යහපත් විපාක එයා දැක්කෙ නෑ. එහෙම කෙනාට මේ ලෝකයම ඇවිල්ල කියන්න ඕනද ඕක අතහරින්න කියල . නෑ. ලෝකයම යහපතට උනන්දු කළත් එයා ඒක අතහැරගන්නවා.. ඇයි ඒ තමන්ට යහපත තේරෙන්නේ නැති නිසා. අන්න ඒකයි කියන්නෙ යම්කෙනෙකුට කෙලෙස් දුරුවීමෙන් , කෙලෙස් යටපත් වීමෙන් මේ හිතේ ඇතිවන යම් නිදහස් බවක් තිබෙනව නම්, ධර්මයේ හැසිරෙද්දී අන්න ඒක තෝර බේර ගන්න බැරිනම්, ඒක ප්‍රත්‍යවේක්ෂා කරන්න බැරිනම්, එයා පිරිහෙන බවට පත් වෙනවා කියල.

ඒ නිසා ධර්මය ඉගෙන ගනිද්දී , බණ භාවනා කරද්දී, පින් දහම් කරද්දී අප තුළ යම් සුවපහසුවක් ඇතිවෙනවා නම්, එහි කම් සැප විඳීමෙන් ඇතිවන සුවපහසුවක්ද? නෑ. අපි ඒක තෝරගන්ට ඕන.

අපි සූත්‍ර දේශනාවක් කියවනකොට හෝ දේශනාවක් අහනකොට හෝ සුවපහසුවක් දැනෙනවා නම් තෝර බේර ගන්ට දක්ෂවෙන්න ඕන, මේ ධර්මය අහනකොට, ධර්මය කියවනකොට මට සැපක් දැනෙනවා නේද? මට සුවයක් දැනෙනවා නේද? කියල. ඒ විදිහට තෝරගන්ට දක්ෂ වෙන්නේ සිහිය තිබුණොත් , නුවණ තිබුණොත් තමයි. සිහිය නැත්නම්, නුවණ නැත්නම් එයාට ඒක තෝරගන්නට බෑ.

එනිසා අප හොඳින් සිහිය උපදවාගෙන තෝරා බේරා ගත්තොත්, අපේ ජීවිත පිරිහෙන්නෙ නැති ජීවිත බවට පත්කරගන්න පුළුවන්කමක් තියෙනවා. ඉතින් මේ කාරණාව සිහිකරන්න කල්පනා කළේ, මේ මූලික කාරණාව පුරුදු නොකර අපි කොයිතරම් බණ භාවනා කළත්, අන්තිමට ඒ භාවනාව එපා වෙලා යන එක විතරයි වෙන්නෙ. ඇයි එයාට තෝරා බේරා ගන්න බෑ

මට මේකෙන් පහසුවක් එනව කියල. තෝරා ගන්න බැරි නිසාම අපිට ඒ පහසුව දියුණු කරගන්න බෑ. වැඩිල යන්නෙ නෑ. දැන් අපිට ඒ ධර්මය පුරුදු කරපුවාම සුවපහසුවක් ඇති වෙනව කියල තේරෙනවා නම් අපේ සිතේ පී‍්‍රති ප්‍රමෝදය වැඩිවෙනවා. ඊට පස්සෙ එයා සතුටු සිතින්මයි ඒක කරගෙන යන්නෙ.

එනිසා බණ භාවනා කිරීමෙන් සාර්ථක ප්‍රතිඵල ලබාගන්ට කැමැති කෙනෙක් විසින් ආරම්භයේ සිටම හොඳින් පුරුදු කරගතයුතු ධර්මයක් තමයි ප්‍රත්‍යවේක්ෂා කිරීම, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අපට පෙන්වා දෙනවා. කුසල් දහම්වල ප්‍රත්‍යවේක්ෂා කරන්න යම් කෙනෙක් දක්ෂයි නම්, ඒක බොහෝ උපකාර වෙනවා ධර්මයේ පිහිට පිළිසරණක් ලබා ගැනීම පිණිස, ප්‍රත්‍යවේක්ෂා කිරීමට යම් කෙනෙක් හුරු කරගත්තේ නැත්නම් එයාට ධර්මය තුළ පිහිටන්න බැරිව යනව. එයා ටික කලකින් ධර්මය අතහැර ගන්නව.

ඒනිසා හොඳට තේරුම් ගන්න, අප පුරුදුකරන කාරණා මුල්කරගෙන අපට ලැබෙන සැප පහසුව ගැන. දේශනා ඉගෙන ගනිද්දි වේවා, එහෙම නැත්නම් භාවනා කරද්දි වේවා, වත් පිළිවෙත් කරද්දි වේවා අපේ හිතට පහසුවක් දැනෙන කොට තේරුම් ගන්න ධර්මයේ හැසිරීම නිසා නේද? සැප පහසුව ලැබෙන්නේ කියල. අන්න එයා ඊට පස්සෙ ඒ ධර්මයේ හැසිරීමට කැමැතියි. ඇයි එයා දන්නව සැප ලැබෙනවා කියල. එයා ධර්මයේ හැසිරීම අත්හරින්නේ නෑ.

’ප්‍රත්‍යාවේක්ෂා කරන්න ‘අදක්ෂ කෙනාට ධර්මයට පිවිසෙන්න බැරිව යනවා. යම් කනෙක් ධර්මයට පිවිසුණත්, ධර්මයට බැසගන්න එයාට පුළුවන්කම ලැබුණත් ප්‍රත්‍යාවේක්ෂා කිරීමට හොඳින් පුරුදු නොවුණොත් එයාට ධර්මයෙන් බොහෝ පිහිට පිළිසරණ ලබාගන්නට බැරිව යනවා. ඒ නිසා මතක තියාගන්න මේ ධර්ම මාර්ගය ආරම්භ වන්නේත් ප්‍රත්‍යාවේක්ෂා කිරීමෙන්මයි. ඒවගේම තමයි මේ ධර්ම මාර්ගය අවසන් වන්නේත් ප්‍රත්‍යවේක්ෂා කිරීමෙන් ඒ ධර්ම මාර්ගය (ආර්ය අෂ්ටාංගික මාර්ගය) දිගටම එයා තෝරා බේරා ගත යුතු වන්නේ ප්‍රත්‍යවේක්ෂා කිරීමෙන් මයි.

නුවණින් කල්පනා කිරීමෙන් ම තමයි එය තෝරා බේරා ගත යුත්තේ. එනිසා අප ප්‍රත්‍යවේක්ෂා කිරීමට හොඳින් දක්ෂ භාවය උපදවා ගත්තොත් මේ ධර්ම මාර්ගයේ බොහෝ දුර ගමනක් අපට යන්න අවස්ථාව ලැබේවි. සියලු දෙනාටම ඒ උතුම් භාග්‍ය උදාවේවා!

නාවලපිටියේ අරියවංශ හිමි
'බුදුසරණ' පුවත් පතේ පළ වූ ලිපියක් ඇසුරෙන්

http://www.lakehouse.lk/budusarana/2010/11/28/tmp.asp?ID=vision03

A Glimpse of Reality

2010-12-12T00:08:00.000+08:00

There is nothing in the world that can be compared to the Noble Dhamma proclaimed by the sakyan sage, which destroys all defilements and leads to the deathless state of Nibbana
Rathana Sutta (Kuddhaka Nikaya)

What does the word Dhamma really mean?
The Dhamma means “the truth about the reality of life”.

This truth can only be proclaimed by a supreme being who surpasses the ordinary individual, who reaches the ultimate realization, and understands this world by coming out of the shell of ignorance.

Now think for a moment....

Have you ever seen a new born? It is likely that you have. Maybe you have a new born yourself. But after five years, is he still a new born? Of course not, that infant has grown up to be a toddler. Then you see that same toddler that you just saw after twenty years. Is he still a toddler? Your answer must be the same as mine. "Of course he's not a toddler"; he's now a young man. He's a handsome young man who is about to get married. As time passes you see that same young man, whom when you last saw him was in his prime youth. But now, it has been 35 years. You see him, yet you cannot recognize him, for now he looks nothing like the day he got married. His face is wrinkled, his hair grayed, he is fragile. He cannot walk well and his eyesight so weakened. You wonder, "Is this really that same baby that I saw, sixty years ago?"

What has happened to that baby? That baby experienced what every being that is born into this world experiences. Aging! Yet do we know that we age? Do we know that with age we become sick? Do we know that with sickness we die? Of course we know, but we hide it, we try to deny it. Don't we?

Why do we dislike aging? Why do we dislike being sick? Why do we try to deny that we too will one day die? It is because Aging, Sickness and Decay results in sorrow, lamentation and suffering.

The Supreme Buddha, the shining star that illuminates this darkened world, taught us that this is the truth; this is the reality of life. This is the first Noble Truth.

Aging, Sickness and Death are realities of life. With birth follows these three things. But is there no escape from this? Is there no freedom from suffering? Is there no liberation?

"As a tree cut down sprouts forth again if its roots remain uninjured and strong, even so when the propensity to craving is not destroyed, this suffering arises again and again"
-Supreme Buddha- (Dhammapada-338)

Let us think for a moment. Why is it that we cry? Why is it that we lament? Why do we mourn and grieve? Is it not because we have lost something or someone we have loved? Don't we grieve because we have lost something we craved? Think about your own lives? Is this not true in life, both yours and mine?

We cry, we lament and we grieve because we have lost what we desire. This is the teachings of a Supreme Being that surpasses this ordinary world. Hence, the Supreme Buddha, the knower of the world, taught us that there exists suffering, sorrow in life due to craving, desire and lust.

Think for a moment. If we did not have a desire towards something, would we be sad if we lost it? If we were not attached to someone, would we be filled with sorrow in the event we loose them? We wouldn't would we? We wouldn't' be sad because we never craved it in the first place. Hence, the Supreme Buddha taught us the second Noble Truth "Sorrow, lamentation and grief is caused by our own craving"

If the cause of sorrow and lamentation is craving, then how can we be free from sorrow? Isn't desire a part of life?

"Whosoever in this world is overcome by this wretched clinging thirst, his sorrows grow like a Bīran̩a grass after rain"
-Supreme Buddha- (Dhammapada-335)

The teachings of the Supreme Buddha are complete. It is complete with a perfect beginning, a perfect middle, and a perfect end. Therefore, the Dhamma is Svākkātho, meaning that the Supreme Buddha's doctrine, the Dhamma is well proclaimed.

So the Supreme Buddha, having escaped from all suffering, sorrow and lamentation taught us that, it is in fact possible to be free from all suffering. The Supreme Buddha taught us that to be free from suffering is to eradicate all forms of desire within us. Hence, the Supreme Buddha expounded on us, the Third Noble Truth, "freeing from suffering is attained through eradicating desire". With continued effort, you too can come to this realization for the Supreme Buddha's Dhamma is Sandittiko, it can be realized here and now, in this very life.

Now we know, that all beings born brings with them a pre-packaged gift, the gift of aging, sickness and death. But unlike other gifts, this gift brings us sorrow and grief. This is the First Noble Truth. It's a noble truth because it is true today, it is true tomorrow, and it was true yesterday. Therefore, the Supreme Buddha's Dhamma is Akāliko, meaning this Noble Truth does not change with time. As long as birth exists, this Noble Truth will always be in effect.

Now you must wonder, if we are able to be free from this suffering by eradicating desire, then HOW do we eradicate desire? How do we let go of our attachments? How do we let go and be free from craving?

""Following this Way you shall make an end of suffering. This verily is the Way declared by me when I had learnt to remove the arrow (of suffering)."
-Supreme Buddha- (Dhammapada-275)

The Supreme Buddha, the Sublime one discovered and followed the path that leads to the ultimate freedom and taught us that there exists a path, a path if followed, results in the ultimate freedom, the Supreme Bliss of Nibbāna.

What is that path? The supreme Buddha taught us that it is the Noble Eight Fold path, that if practiced will lead us to that ultimate bliss of happiness. Hence, the Exalted One expounded on us, the Fourth Noble Truth, the path to being free from all sorrow, from all lamentation and from all suffering.

If you too, would practice the Eight Fold Path, then you too can attain that ultimate bliss of happiness, for this Noble Dhamma can be realized here and now, in this very life.

So we invite you to "come and see" this Noble Dhamma, for this Dhamma is Ehipassiko, it is open to everyone to come and see through their own lives. This noble teaching is Opaniko, it is to be experienced through your own lives. And most importantly, this Noble teaching is Paccattam Veditabbo Viññuhīti, it is to be understood and realized by the Wise in accordance with their own level of wisdom.

So what then is the truth? What then is the reality of life? It is none other than the Four Noble Truths!

May you always be Well and Happy!

SEEK
The truth in a world of conceit;
LEAD
A righteous life in a world of immorality;
SPREAD
Loving kindness in a world of hatred;
FIND
Wisdom in a world of delusion.

noblefriends.toronto@gmail.com

Supreme Buddha ~ The greatest teacher ever lived....

2010-12-01T13:38:00.001+08:00

The Buddha, The Supreme One, The Perfect One, The Radiant Sun. The light that brightened the darkened world! The guiding star that showed the path to be free from all suffering! The one who preached the TRUTH with great compassion to all living beings.

Who is Supreme Buddha?
Is He a god? Is He “The God”? Or is He a human being like you and me?

One day a Brahman approached the Supreme Buddha and asked: Venerable Sir, are you a god, are you a Brahma, or are you a human?

Then, the Blessed One answered: “Oh Brahma, I am like a lotus that emerged from the mud.” The Supreme Buddha has gone beyond all three worlds: Gods, Humans and Brahmas.

Why Supreme Buddha is known as the greatest teacher ever lived. Why we should consider the Supreme Buddha as our teacher?
In the words of one of his noble disciples, a great Arahant:

• Arahant Senaka (A monk who eradicated all defilements and escaped from the cycle of birth & death) said:

“He (Supreme Buddha) is filled with Supreme wisdom. He’s a true teacher for his noble disciples. He’s superior to all three worlds. He is the true leader to all three worlds. He’s the shower of the truth to both Devas and humans. It is so rare to even see such a sight”

“He’s like a powerful elephant. He encompasses such great effort. He encompasses such dignity. He is devoid of all defilements. Not a single impurity lies within him. I was able to see my great teacher, who is devoid of all fear”

In the words of some modern time intellectuals:

Supreme Buddha’s teachings surpass modern Science.

• Albert Einstein
“The religion of the future will be a cosmic religion. It should transcend a personal God and avoid dogmas and theology. Covering both the natural and the spiritual, it should be based on a religious sense arising from the experience of all things, natural and spiritual as a meaningful unity. Buddhism answers this description”.

• Egerton C. Baptist
“Science can give no assurance herein Buddhism can meet the atomic challenge, because the supra mundane knowledge of Buddhism begins where science leaves off. And this is clear enough to anyone who has made a study of Buddhism. For, through Buddhist meditation, the atomic constituents make up matter have been seen and felt, and the sorrow, or un-satisfactoriness (or Dukkha), of their ‘arising and passing away’ (dependent on causes) has made itself with what we call a ‘soul’ or ‘Atma’ – the illusion of Sakkayaditthi, as it is called in the Buddha’s teaching”.

Why a God Almighty?

• Prof. Eliot
“For the first time in the history of world, Buddha proclaimed the salvation, which each man could gain for himself and by himself in this world during this life, without the least help from a personal god or gods. He strongly inculcated the doctoring of self reliance, of purity, of courtesy, of enlighten, of peace and of universal love. He strongly urged the necessity of knowledge, for without wisdom psychic inside could not be gut in his life”.

• Prof. Rhys Davis said:
"For the first time in human history the Buddha admonished, entreated and appealed to people not to hurt a living being, not to offer prayer or praise or sacrifice to gods. With all the eloquence at his command the exalted one vehemently proclaimed that gods are also in dire need of salvation themselves".

• Dr. Paul Dahlke
The Buddhist precepts are not commandments in the Christian sense. There is no divine law-giver who raises a threatening finger from behind the clouds. Those precepts are self-given rules of conduct, which the individual voluntarily accepts and endeavours to keep; not to please a God, but for bringing himself morally into conformity with the results of his thinking.

Why Supreme Buddha is admired by the wise? What are the great qualities of Supreme Buddha?

• Supreme Buddha is An Arahant: Fully accomplished one.
The Supreme Buddha eradicated all defiled conditions of the mind, which include: passion, lust, hatred, ill will, and delusion.
The Supreme Buddha eradicated the desires of; seeing forms, hearing sounds, smelling sounds, tasting flavours, touching tangibles, and cognizing thoughts.
The Supreme Buddha guarded sense faculties, controlled sense faculties, tamed sense faculties, and restrained sense faculties.
Our great teacher completely destroyed all taints and was fully purified in body, speech and mind.

• Samma Sammbuddha: Fully Enlightened One
The Supreme Buddha perfectly understood the Four Noble Truths (the realities of life) by oneself, without a teacher and without anyone’s help.
The Supreme Buddha, alone, eradicated the origin of suffering, attained the cessation of suffering, developed the path leading to the cessation of suffering, realized the four noble truths without anyone’s help.

• Vijjacaranasammpanna: Perfect in true knowledge and Conduct
The Supreme Buddha is perfect in true knowledge and conduct.
What is True knowledge? The important knowledge that our great teacher acquired.

o The knowledge of seeing past lives of all beings.
o The knowledge of knowing the birth and passing away of all beings.
o The knowledge that one has destroyed all defilements of the mind.
o Supreme Buddha had supernatural powers and psychic powers,
o Supreme Buddha possessed a divine ear and divine eye and the ability to read others’ minds.

With excellent virtue, excellent concentration, excellent wisdom and excellent liberation the Gautama Supreme Buddha lived in accordance with the knowledge he possessed. He is the one and only teacher in the world who has this quality.

• Sugatha: Sublime
Supreme Buddha followed the correct path: The Noble Eight Fold Path, and attained the Supreme bliss of Nirvana. (Ultimate liberation)

• Lokavidu: Knower of All Worlds
“Knower of the world”, the Supreme Buddha understood the origins of all worlds, the cessation of all worlds and liberation from all worlds (Heavenly world, Human world, Animal world, Ghost world and hell world).

• Anuttaro purisadhamma sarathi: Incomparable Leader of Persons to be Tamed
“Buddha is the incomparable Teacher of people to be tamed”
Our great teacher tamed beings to be tamed with limitless compassion, without the use of weapons, and cultivated Virtue, Concentration and Wisdom.

• Satta Deva Manussanam: Teacher of Gods and Humans
The supreme Buddha is the only Teacher of all Gods and humans.

• Buddha: Fully Enlightened Teacher
After realizing the Four Noble Truths without anyone’s help, the Supreme Buddha proclaimed the Dhamma to others. “Buddha” means: the one who teaches without holding anything back; with great compassion and with great loving kindness, so that others may also understand the Four Noble Truths and escape from all suffering.

• Bhagava: The Blessed One
Our Great teacher, is the one and only teacher who is blessed enough to hold these qualities.

Supreme Buddha has gone above and beyond of all intellectuals and scientists, all philosophers existed, all rulers of the world and all type of gods. It is proven that His teachings has surpassed all type of Sciences. No teacher has yet declared that himself to be a Perfect One, Worthy One, and a fully Enlightened One; but the Gautama Supreme Buddha has!

Many were fortunate enough to find the eternal liberation and escape from all sorrow and lamentation. They were able to find the place of ultimate tranquility by becoming the followers of the Supreme Buddha.

Why do you need to procrastinate to take refuge in this Great Teacher?

May you always be Well and Happy!

විමුක්ති සිත ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා කරමු

2010-11-28T03:21:00.000+08:00

භාවනා කරන්න පුරුදුවෙන කෙනෙක් විසින් ඒ භාවනාව සාර්ථක කර ගැනීම පිණිස ආරම්භයේදී පටන් අවසානය දක්වා ම කළ යුතු, අතිශයින්ම වැදගත් වන මූලික අංගයක් පිළිබඳව අද සිට කියා දෙන්නයි අප කල්පනා කරන්නේ. දැන් මේ විස්තර කරන කාරණාව යමෙක් පුරුදු කළේ නැත්නම්, එයා කොයි තරම් භාවනා කරන්න උත්සාහ කළත්, ධර්මය පුරුදු කරන්න උත්සාහ කළත්, එයාට ඒ ධර්මයෙන් සාර්ථක ප්‍රතිඵල නෙළා ගන්න බැරිව යනවා. ඒ නිසා අප අද සිට කතා කරන්න කල්පනා කරන කාරණාව අතිශයින්ම වැදගත් එකක්.

ඒ තමයි “ ප්‍රත්‍යවේක්ෂා කිරීම “ .

භාවනා කරන කෙනෙක් ඒ භාවනාවෙන් සාර්ථක ප්‍රතිඵල ලබාගැනීම පිණිස එයා තුළ දියුණු කර ගත යුතු අතිශය වැදගත් වු කුසලතාව තමයි ප්‍රත්‍යවේක්ෂා කිරීම, කුසල් දහම් ප්‍රත්‍යවේක්ෂා කිරීම මහත් වූ ප්‍රතිඵල සහිත දෙයක්. අප කරන ක්‍රියා පිළිබද ප්‍රත්‍යවේක්ෂා කරන්න පුළුවන්කම තියෙනවා නම් (අප තුළ දියුණු වන කුසල් දහම් නුවණින් විමසල බලන්න පුළුවන් නම් ) අන්න ඒ හැකියාව තමයි අපට බොහෝ සේ උපකාරී වන්නේ, කුසලය තුළ හිත පිහිටවා ගන්නත්, ඒ වගේම ධර්මයෙන් පිහිට පිළිසරණ ලබා ගැනීමටත්, ඒ නිසා අප ඒ හැකියාව දියුණු කර ගන්න ඕන.

”ප්‍රත්‍යවේක්ෂා කිරීම” කියනදේ අපට කරන්න තේරෙන්නෙ නැත්නම්, කරගන්න බැරිනම්, දන්නෙ නැත්නම්, අපට භාවනාවකින් ප්‍රතිඵලයක් ලබා ගන්න බෑ. ධර්මය ඉගෙනගෙන ඒකෙන් ප්‍රතිඵලයක් ලබා ගන්නත් බෑ. පිනක් දහමක් කරල ඒකෙන් සාර්ථක ප්‍රතිඵලයක් ලබා ගන්නත් බෑ. සාමාන්‍ය එදිනෙදා කටයුක්තකින් හොඳ ප්‍රතිඵලයක් ලබා ගන්නත් බෑ.ඒ තරම් ම අපට උපකාර වන දෙයක් තමයි ප්‍රත්‍යවේක්ෂා කිරීම කියන්නෙ.

අංගුත්තර නිකාය දෙවන පොත් වහන්සේගේ පංචක නිපාතයේ තියෙනවා පඨම සමයවිමුත්ත සූත්‍රය කියලා දේශනයක්. මේ දේශනාවේදි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ විදිහට අපිට කියා දෙනවා. ‘පඤ්චිමේ භික්ඛවේ ධම්මා සමයවිමුත්තස්ස භික්ඛුනෝ පරිහානාය සංවත්තති’. පින්වත් මහණෙනි, බණ භාවනා කරමින් ධර්මයේ හැසිරෙන්නා වූ භික්ෂුවකගේ පිරිහීම පිණිස පවතින්නා වූ කාරණා පහක් තිබෙනවා. ඒ තමයි ‘කම්මාරාමතා, භස්සාරාමතා, නිද්දාරාමතා, සංඝිනිකාරාමතා, යථා විමුත්තං චිත්තං න පච්චවෙක්ඛති ‘ එතකොට අප මේ කාරණා පහ ගැන තෝරා බේරා ගන්න දක්ෂ වුණොත්, අපට පුළුවන්කම තියෙනවා මේ කාරණා පහ හේතුකොට ගෙන අප තුළ පිරිහීමක් ඇතිවෙනවා නම්, ඒ පිරිහීම වළක්වා ගන්න.

කම්මාරාමතා කියන්නෙ වැඩ කටයුතුවලට ඇලී යාමයි. නමුත් වැඩකටයුතු දෝෂයක් නොවෙයි. වැඩ කටයුතුවලට ඇලීම තමයි පිරිහීමට බලපාන කාරණය. ඊළඟට භස්සාරාමතා. ඒ කියන්නෙ කතා කිරීම නොවෙයි. කතාවට ඇලීයාමයි. ඊළඟට නිද්දාරාමතා,. ඒ කියන්නේ නිදාගැනීම නෙවෙයි. නින්දට ඇලී යාමයි. ඊළඟට සංඝනිකාරාමතා, ඒ කියන්නේ පිරිසත් සමඟ ඉඳීම නෙවෙයි. පිරිසත් සමඟ ඇලී ගැලි වාසය කිරීමයි. අප මේ කරුණු ගොඩක් වරද්දා ගන්නව. පිරිසත් සමඟ ඉඳල බෑ කියල කල්පනා කරනව. ඒක වැරැදියි. පිරිස සමඟ ඉඳීම නොවෙයි දෝෂය වෙන්නෙ. පිරිසට ඇලිල වාසය කිරීමයි. අන්න ඒ දේ හඳුනාගෙන බැහැර කරන්න ඕන. ඊළඟ කරුණ “ යථා විමුත්තං චිත්තං න පච්චවෙක්ඛති “ ඒ කාරණාව විස්තර කරන්න තමා අද අප කල්පනා කරන්නෙ. නමුත් මුල් කාරණා හතරත් තේරුම් ගන්න ඕන. මුල් කාරණා අප තෝරා බේරා නොගත්තොත්, එමඟින් සිදුවන හානිය වළක්වාගන්ට බැරිවෙනවා. සිහි නුවණ පිරිහෙනවා. ඒක හේතු වෙනව මේ පස්වෙනි කාරණාව අප තුළ සිදුවෙන්ට.

විමුක්ත “ කියල කියන්නෙ නිදහස් බවට. එතකොට “ යථා විමුත්තං “ කියල කියන්නෙ ‘ නියම ආකාරයෙන් නිදහස් වන’ කියන එකයි. ‘නියම ආකාරයෙන් නිදහස් වෙන සිත ප්‍රත්‍යවේක්ෂා නොකිරීම ‘ තමයි ඒකෙන් අදහස් වෙන්නෙ. නියම ආකාරයෙන් නිදහස් වෙන සිත නුවනින් තෝරාබේරා ගන්න දන්නෙ නැතිකම, තේරෙන්නෙ නැතිකම, අපේ පිරිහීමට හේතුවන කාරණයක් කියල භාග්‍යවතුන් වහන්සේ පෙන්වා දෙනවා. අපේ සිතේ ඇතිවෙන පිරිසුදු බව නිදහස් බව, පහන් බව යම් විදිහකින් ධර්මයේ හැසිරීමත් එක්ක ඇතිවෙන දෙයක්. සිතේ ඇති වෙන “ පහන් බව “ අපිට තෝරා බේරා ගන්න බැරිවුණොත් එහෙම,, අපිට ධර්මයෙන් දියුණුවක් කරා යන්න බැරිව යනවා. ඒක තෝරා බේරා ගන්න බැරි වෙන්ට හේතුවන කාරණාව තමයි අපිට සිහිය නැතිකම. සිහි නුවණ මඳ බව.

සිහි නුවණ නැතුව යන්නෙ, එක්කො, එයා පිරිස සමඟ ඇලි ගැලී වාසය කිරීමෙන්, එහෙම නැත්නම් එයා නින්දට ඇලිල වාසය කරනවා. සිහිය උපදින්නෙ නෑ. එහෙම නැත්නම් එයා කතාවට ඇලිල ගිහිල්ල. කතා කර කර ඉඳල, ඒකට ඇලිල ගිහිල්ල සිහිය උපදවා ගන්න බෑ . එහෙම නැත්නම් එයා වැඩ කටයුතුවලට ඇලිල ගිහිල්ල. සිහිය උපදවා ගන්න බෑ . සිහිය උපදවා ගන්න බැරි නිසා මේ ධර්මයෙන් අපිට යම් පිහිටක් පිළිසරණක් තියෙනව නම්, අන්න ඒක එයාට තෝරා බේරා ගන්න බැරිව යනවා. දැන් වැටහුණාද කාරණාව .බලන්න අපි බොහෝ ධර්ම දේශනා තුළින් අසා තියෙනවා. මේ මේ විදිහට පින් රැස්වෙනව කියලා. නමුත් බලන්න ඒ පිළිබඳව අපේ ජීවිතයේ තුළ පිහිටි ප්‍රත්‍යක්ෂ බවක් තියෙනවද කියල. අපේ ජීවිතේ තුළ උපන් විශ්වාසයක් තියෙනවද බලන්න. අප අහල තියෙනවා සිල් රැකීමෙන් පින් රැස්වෙනව, දන් දීමෙන් පින් රැස්වෙනව, මෛත්‍රී භාවනාව කිරීමෙන් පින් රැස්වෙනවා කියල. බලන්න අපට අප තුළ උපන් විශ්වාසයක් ඒ පිළිබඳව තියෙනවද කියල. මේ ආකාරයෙන් පින් රැස්වෙනවා කියල උපන් විශ්වාසයක් අප තුළ තියෙනවා නම් අප තුළ ප්‍රබෝධයක් තියනව. ඇයි ඒ ප්‍රබෝධය තියෙන්නෙ? අප තුළ විශ්වාසයක් තියෙනවා පින තුළින් සැප උපද්දල දෙනවා කියල. එතකොට පින් කරන කෙනා මේ ජීවිතයේදීම පිනේ විපාක භූ®ක්ති විඳීනවා කියල අපට වැටහීමක් තිබෙනවා. ඒ වැටහීම තියෙන කෙනා පී‍්‍රති ප්‍රමෝදයෙන් වාසය කරනවා. දැන් බලන්න අපට කියා දෙනවා සිල් රකින කෙනා මේ ජීවිතය තුළ මේ විදිහට සැප විපාක ලබනවා කියල. එතකොට මරණින් මත්තෙ සුගතියේ උපදිනවා කියලත් කියා දෙනවා.එතකොට බලන්න සිල් රකින කෙනා මේ ජීවිතයේ සැප ලබනවා කියල අප කොහොමද දැන ගන්නෙ? ඊළඟට මතු ජීවිතයේදී සුගතියේ උපදිනවා කියල කොහොමද අප දැන ගන්නෙ? දැන් බලන්න සිල් රකින කෙනාට පිරිස ඉදිරියේ විශාරද බවක් ඇති වෙනවා. එයා මුළු ගැන්නෙන්නෙ නෑ.

එතකොට කොහොමද එයා සිල් රැකීමේ ආනිශංස දැනගන්නෙ? ඒක ප්‍රත්‍යක්ෂය තුළින් තමාට වැටහෙනව. තමා සීලයට ආපු ගමන්, සිල් රකින්න පුරුදු වුණාම, ඒ කුසලය මුල් කරගෙන මේ ජීවිතයේදි සැප ලැබෙනවා කියල එයාට තේරෙනවා. දැන් සිල් බිෙඳන කෙනෙක් (හොරකම් කරන කෙනෙක්) ඉන්නව. හොරකම් කරන කෙනා දුස්සීලයි. දුස්සීල කෙනාට මොනවද ලැබෙන ආදීනව? එයාට පිරිස ළගට යන්න බෑ. එයාට අපකීර්තිය පැතිරෙනවා. ඊට පස්සෙ එයාට බය ඇතිවෙනවා. එතකොට ඒ ආදීනව එයා කොහොමද දැන ගන්නෙ? ප්‍රත්‍යක්ෂයෙන්. තමාටම තේරෙනවා දුස්සීල බවට වැටුණහම ඒකෙ ආදීනව. ඒ ආදීනව තේරෙන්නෙ නුවණින් කල්පනා කළොත් නැත්නම් තේරෙන්නේ නෑ. එහෙනම් සිල් රකින කෙනා. සීලය නිසා මට මේ විදිහට සැප ලැබෙනවා කියල දැනගන්නෙ කොහොම ද? ප්‍රත්‍යක්ෂයෙන්, ප්‍රත්‍යක්ෂ වෙන්නෙ නුවණින් කල්පනා කරනකොට යි. අන්න ඒකට කියනවා ‘ප්‍රත්‍යවේක්ෂා’ කරනවා කියල. මේ විදිහට නුවණින් කල්පනා කරන්ට බැරිනම් එයා ධර්මය තුළ වැඩෙන කෙනෙක්. දියුණුවෙන කෙනෙක් බවට පත්වෙන්ට බෑ. එයා පිරිහෙනවා. ඒකට හේතුව ධර්මයෙන් ලැබෙන පිළිසරණ, සුවපත් බව, යහපත තේරුම්ගන්ට නොහැකිවීමයි. එසේ තේරුම්ගන්ට බැරිවෙන්නේ ප්‍රත්‍යවේක්ෂා නොකිරීම නිසයි. එසේ තේරුම් නොගත්ත කෙනා ධර්මය හොඳින් පුරුදුකරන්නේ නෑ. හොඳින් තේරුම්ගත්ත කෙනා ධර්මය කෙරෙහි පහදිනව. ගෞරව කරනවා.ඉතාම ගෞරවයෙන් ධර්මය පුරුදු කරනවා . එයා පිරිහෙන්නේ නෑ. දියුණුවෙන් දියුණුවටම යනවා.

නාවලපිටියේ අරියවංශ හිමි
'බුදුසරණ' පුවත් පතේ පළ වූ ලිපියක් ඇසුරෙන්

http://www.lakehouse.lk/budusarana/2010/11/28/tmp.asp?ID=vision03

භගවත් මුනිරජුන් ගේ ප්‍රීති වාක්‍ය - 7 ෴ පාවා සූත්‍රය

2010-11-25T11:11:00.001+08:00

බුදු හදවතේ පැණ නැගී ගලා ගිය මේ සොඳුරු උදාන ගාථාවන්, අර්ථයන් ද සමගින් මතකයේ දරා ගැනීමට වෑයම් කරන්න.

ඒ භාග්‍යවත් අරහත් සම්මා සම්බුදු රජාණන් වහන්සේට නමස්කාර වේවා..!!!

පාවා සූත්‍රය

මා විසින් මෙසේ අසන ලදි. එක් සමයක භාග්‍යවත් බුදු රජාණන් වහන්සේ, පාවා නුවර අජකලාපක නම් චෛත්‍යස්ථානයේ, අජකලාපක නම් යක්ෂයා ගේ වාස භවනෙහි වැඩ වසන සේක. එකල්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ රෑ ඝන අඳුරෙහි එළිමහනේ වැඩ හුන් සේක. වැස්සද එක එක පොද හෙළයි.

එකල්හි අජකලාපක යක්ෂයා භාග්‍යවතුන් වහන්සේව බයට පත් කරුණු කැමති ව, භාග්‍යවතුන් වහන්සේට තැති ගැනීම්, ලොමු දහගැනීම් ඇති කරනු කැමැති ව භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වෙත පැමිණියේ ය. පැමිණ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට නුදුරෙන්, “අක්කුල, පක්කුල“ යනුවෙන් තුන්වරක් (අනුකරණ) ශබ්ද කළේ ය. ‘ශ්‍රමණය, ඔබ වෙත පිසාචයෙක් පැමිණියේ යැ‘යි කීවේ ය.

එකල්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ අර්ථය දැන ගෙන, ඒ අවස්ථාවේ දී මේ උදානය පළ කළ සේක.

යදා සකේසු ධම්මේසු පාරගූ හෝති බ්‍රාහ්මණෝ
අථ ඒතං පිසාචඤ්ච පක්කුලඤ්චාතිවත්තති..

තේරුම »»»

යම් කලක (පව් බැහැර කළ) බ්‍රාහ්මණයා, ස්වකීය ධර්මයන් හි පරතෙරට ගියේ වේ ද, එකල්හි මේ පිසාචයා ද, පක්කුල ශබ්දය ද ඉක්මවා සිටියි.

භාවය »»»

යදා - යම් කෙලක,
බ්‍රාහ්මණෝ - බ්‍රාහ්මණයා,
සකේසු ධම්මේසු - ස්වකීය ධර්මයන් හි,
පාරගූ හෝති - පරතෙරට ගියේ වේ ද,
අථ - එකල්හි,
ඒතං - මේ,
පිසාචං ච - පිසාචයා ද,
පක්කුලං ච- පක්කුල ශබ්දය ද,
අතිවත්තති - ඉක්මවායයි.

සටහන »»»

භාග්‍යවතුන් වහන්සේ යනු මේ මුළු තුන් ලොවෙහි ම පහළ වූ නිර්භීතම මනුෂ්‍යයාණෝ යි. උන්වහන්සේ තුළ බිය තැතැගැනීම් ලොමුදහගැනීම් ඇති කිරීමට, දෙවියන් මරුන් බඹුන් සහිත ලෝකයේ කිසිවෙකුටත් නො හැකිය. සිතීම් මාත්‍රයෙන් පවා බිය තැතිගැනීම් ඇතිවන සුළු අතිභයානක ස්ථානයන් හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ හුදෙකලාව ම වැඩහුන් සේක. එසේ ඝන අන්ධකාරයේ වැඩ සිටි බොහෝ අවස්ථාවල මාරයා ද නොයෙකුත් අමනුෂ්‍ය පිරිස් ද භාග්‍යවතුන් වහන්සේට බිය තැතිගැනීම් ඇති කිරීමේ අරමුණින් විවිධ වේශ ගෙන පැමිණි නමුත්, ප්‍රඥා ආලෝකයෙන් ඒකාලෝක වී ගිය පිවිතුරු සිත් මඞලක් සහිත වූ උන්වහන්සේ තුළ අංශුමාත්‍ර බියක් හෝ ඇති කිරීමට ඒ කිසිවෙකුත් සමත් නො වීය.

මෙදින භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වැඩ සිටියේ අජකලාපක නම් යක්ෂයා ගේ භවනෙහි යි. රාත්‍රී ඝන අන්ධකාරයේ වැස්සද එක එක පොද හෙළන මොහොතක, යක්ෂයෙකු ගේ භවනෙහි එළිමහනේ හුදෙකලාව ම බුදු රජුන් වැඩ සිටින ඒ දර්ශනය පිළිබඳව මොහොතක් සිතන්න. සාමාන්‍ය පුද්ගලයෙකුට නම් එවන් අවස්ථාවක් කෙතරම් බිය ගෙන දෙන්නේ ද..?

තමන් ගේ භවනට පැමිණ මෙසේ නිහඩව ම වැඩ සිටිනා ආශ්චර්ය අද්භූත උත්තමයාට බිය තැතිගැනීම් ඇති කිරීම පිණිස නුනුවණින් සිත මෙහෙයවූ අජකලාපක යකු, භාග්‍යවතුන් වහන්සේට නුදුරේ අති බිහිසුණු ‘අක්කුල පක්කුල‘ නම් අනුකරණ හඩක් නැගීය.

එනමුත් ස්කන්ධ ධාතු ආයතන ආදී ස්වකීය ධර්මයන් හි පරතෙරට වැඩි තථාගතයන් වහන්සේ ගේ ලෝමයකුදු එයින් නො සැලිනි. අරමුණුත්, අරමුණු හට ගන්නා ආකාරයත්, ඒවා ඔස්සේ වේදනා සඤ්ඤා චේතනා, විතර්ක ප්‍රපංච බිය තැතිගැනීම් ආදිය ගොඩ නැගෙන ආකාරයත් මහා ප්‍රඥාවෙන් දැක, ඒ සියල්ලෙන් නිදහස් වී සිටි භාග්‍යවතුන් වහන්සේට එම හඞ තවත් එක් අනිත්‍ය වී යන ශබ්දයක් පමණක් ම වීය.

සාමාන්‍ය පුද්ගලයෙක් සිහි සුන් කිරීමට තරම් භයානක එම ශබ්දය ශ්‍රවණය කිරීමෙන් පසු තථාගතයන් වහන්සේ ගේ නො සැලෙන හද මඩලින් පැන නැංගේ දහම් රසය කැටිවුණු තවත් එක් ප්‍රීති වාක්‍යයක් පමණි. සාමාන්‍ය ලෝක සත්වයාත් ඒ අසම සම නිකෙලෙස් මුණි රජුන් ගේත් ඇත්තේ කෙතරම් නම් සුවිශාල වෙනසක් ද..? ඒ මහා මුණින්ද්‍රයාණන් වහන්සේ සරණ යන්නට ලැබීම සැබෑම වාසනාවක් නො වන්නේ ද..?

සාදු සාදු සාදු!!!

භගවත් මුනිරජුන් ගේ ප්‍රීති වාක්‍ය - 6 ෴ කස්සප සූත්‍රය

2010-11-24T10:55:00.004+08:00

බුදු හදවතේ පැණ නැගී ගලා ගිය මේ සොඳුරු උදාන ගාථාවන්, අර්ථයන් ද සමගින් මතකයේ දරා ගැනීමට වෑයම් කරන්න.

ඒ භාග්‍යවත් අරහත් සම්මා සම්බුදු රජාණන් වහන්සේට නමස්කාර වේවා..!!!

කස්සප සූත්‍රය

මා විසින් මෙසේ අසන ලදි. එක් සමයක භාග්‍යවත් බුදු රජාණන් වහන්සේ, රජගහ නුවර ලෙහෙනුන්ට අභය භූමියක් වූ (කලන්දකනිවාප) උණ වනයේ (වේළුවනේ) වැඩවාසය කරන සේක. එසමයෙහි ආයුෂ්මත් මහාකාශ්‍යපයන් වහන්සේ අසනීප වී, කායික දුකට පත්ව, දැඩි ලෙස ගිලන් වී පිප්ඵලී ගුහාවෙහි වැඩ වාසය කරන සේක.

ඉන්පසු ආයුෂ්මත් මහාකස්සපයන් වහන්සේ පසුකලෙක ඒ ගිලන්බවින් නැගී සිටි සේක (සුවපත් වූවේ ය). ඒ ආබාධයෙන් නැගී සිටි ආයුෂ්මත් මහාකස්සපයන් වහන්සේට මෙවැනි සිතක් පහළ විය. “මම රජගහනුවර පිණ්ඩපාතය පිණිස යන්නෙම් නම් හොඳයි“ කියා යි.

එසමයේ පන්සියයක් පමණ දෙවඟනන් ආයුෂ්මත් මහාකස්සපයන් වහන්සේට පිණ්ඩපාතය පිළිගැන්වීමෙහි උත්සාහවත් වූහ.
ඉන්පසු ආයුෂ්මත් මහාකස්සපයන් වහන්සේ එම පන්සියයක් පමණ වූ දේවතාවන් ව ප්‍රතික්ෂේප කොට උදෑසන කාලයේ සිවුරු හැඳ පොරවාගෙන පාත්‍ර සිවුරු රැගෙන රජගහ නුවර අසරණ දිළින්ඳන්, දුප්පත් මිනිසුන්, රෙදි විය මිනිසුන් සිටින මාවතක පිණ්ඩපාතය පිණිස වැඩි සේක.

භාග්‍යවතුන් වහන්සේ, එසේ රජගහනුවර අසරණ දිළින්ඳන්, දුප්පත් මිනිසුන්, රෙදි වියන මිනිසුන් සිටින මාවතක පිණ්ඩපාතයෙහි වඩින ආයුෂ්මත් මහාකස්සපයන් වහන්සේ දුටු සේක.

එකල්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ අර්ථය දැන ගෙන, ඒ අවස්ථාවේ දී මේ උදානය පළ කළ සේක.

අනඤ්ඤපෝසිං අඤ්ඤාතං දන්තං සාරේ පතිට්ඨිතං,
ඛීණාසවං වන්තදෝසං තමහං බ්‍රෑමි බ්‍රාහ්මණං..

තේරුම »»»

වෙනත් අයෙකු ව පෝෂණය නො කරන, (දෙවියන් අතර පවා) ප්‍රසිද්ධ වූ, ඉන්ද්‍රිය දමනය කරගැනීමෙන් දමණය වූ, විමුක්ති සාරයෙහි පිහිටි, ආශ්‍රව ක්ෂය කරන ලද, දුරු කරන ලද රාගාදී දොස් ඇති, ඒ උත්තමයා මම බ්‍රාහ්මණයෙක් යැයි කියමි...

භාවය »»»

අනඤ්ඤපෝසිං - වෙනත් අයෙකු ව පෝෂණය නො කරන,
අඤ්ඤාතං - බොහෝ දෙනෙකු විසින් දැන හඳුනන, ප්‍රසිද්ධ,
දන්තං - දමණය වූ,
සාරේ - විමුක්ති සාරයෙහි,
පතිට්ඨිතං - පිහිටි,
ඛීණාසවං - ආශ්‍රව ක්ෂය කළ,
වන්තදෝසං - දොස් බැහැර කළ,
තං - ඔහු,
අහං - මම,
බ්‍රාහ්මණං - බ්‍රාහ්මණයෙක්,
බ්‍රෑමි - කියමි.

සටහන »»»

මෙම අසිරිමත් සිදු වීම සිදු වූ කාලයේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වැඩ සිටියේ රජගහනුවර කලන්දක නිවාපයේ වේළුවනාරාමයේ ය. මහාමන්ධාතු, මහා ගෝවින්ද ආදී රජවරුන් විසින් අයිති කරගත් හෙයින් මේ නගරයට රාජගහ යැයි කියනු ලැබේ. මෙම නගරය බුද්ධ කාලයෙහි ත් සක්විති රජවරුන් ගේ කාලයෙහිත්, නගරයක් වෙයි. අනෙක් කාලයන් හි දී යක්ෂයන් විසින් අයිත් කරගන්නා නිසා ජන ශූන්‍ය වේ.

අතීතයේ එක්තරා රජකෙනෙක් උයන් ක්‍රීඩා සඳහා වේළුවනයට පැමිණ සුරාමදයෙන් මත් වී දහවල් කාලයේ නිදා ගත්තේ ය. ඔහු ගේ පිරිවර ජනයා ද, රජු නිදා ගන්නේ යැ යි කියා මල්පල ආදියට ආශාවෙන් ඔබ මොබ ඇවිද්දනට පටන් ගත්තේ ය. ඒ අවස්ථාවේ දී සුරා ගඳ නිසා එක් කළු නයෙක් ගසක සිදුරකින් එළියට පැමිණ රජු ඉදිරියට එන්නට පටන් ගත්තේ ය. එය දුටු රුක් දෙවියෙක් රජුට ජීවිත දානය ලබා දෙන්නෙමියි සිතා ලේනෙකු ගේ වේශයෙන් පැමිණ නිදා සිටි රජු ගේ කණ ළඟ ශබ්ද කළේ ය. රජු අවදි විය. කළු නයා නතර වූයේ ය. රජු එය දැක, මේ ලේනා විසින් මා හට ජීවිතය දුන්නේ යැයි කියා, එම උණ වනයේ තැන් තැන් වල ලේනුන්නට වාසස්ථාන ඉදි කොට, අභය භූමියක් ලෙස නම් කළේය. එතැන් පටන් මෙය කලන්දක නිවාප - ලෙහෙනුන් ගේ අභය භූමිය ලෙස ප්‍රසිද්ධ විය.

බුද්ධානුබුද්ධ මහා ඛීණාසව මහා කාෂ්‍යප මහරහතුන් වහන්සේ මේ බුදු සසුනේ අතිශයින් විශ්මිත ජීවිතයක් ගත කළ මහෝත්තමයන් වහන්සේ නමකි. දුතාංගධාරීන් අතරින් අග තැන්පත් වූ මහා කාෂ්‍යප මහරහතුන් වහන්සේ රූපකායයෙන් පවා බුදු රජාණන් වහන්සේට බොහෝ සමාන කම් සහිත වූ සේක.

ගිහි ජීවිතය ගත කළ අවධියෙහි දී අතිශයින් සුඛෝපභෝගී ජීවියත් ගත කළ උන්වහන්සේ ඒ සියල්ල අලුයම ලූ කෙළපිඩක් සේ බැහැර කොට දමා, උතුම් සම්බුදු සසුනෙහි පැවදි වී, රුක්ෂමූලිකාංගය ආදී දුෂ්කර දුතාංගයන් සමාදන්ව මුලු ජීවිතය ම විමුක්ති සුව විඳිමින් ගත කළ අයුරු ආශ්චර්යවත් ය.

මහා කාශ්‍යපයන් වහන්සේ ගේ මහාගුණස්කන්ධයට දෙවි දේවතාවුන් වහන්සේලා බොහෝ සෙයින් පැහැදී සිටියහ. මහා කාශ්‍යප මහරහතන් වහන්සේ වැඩ සිටි කුටියේ මිදුල ඇමදීමට පුරුදුව සිටි දෙවඟනක් ගැන ද අපි අසා ඇත්තෙමු.

පිප්ඵලී ගුහාවේ ගිලන් ව වැඩ සිටි මහාකාශ්‍යප මහරහතුන් වහන්සේ සුවපත් වූයේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් බොජ්ඣංග පිරිත දේශනා කිරීමෙන් අනතුරුව වේ.ඉන් පසුව උන්වහන්සේට රජගහ නුවර පිණ්ඩපාතය පිණිස යා යුතු ය යන අදහස පහළ විය.

මෙම සංකල්පනාව දුටු සක් දෙවිඳුන් තමන්ට උපස්ථාන කරන පරෙවි පා පැහැති දෙපා ඇති දෙවඟනන් පන්සියය මහාකාශ්‍යපයන් වහන්සේට පිණ්ඩපාතය පිළිගැන්වීම පිණිස පිටත් කොට හැරියේ ය. ඒ දෙවඟනන්ද පිණ්ඩපාතය සකස් කොට ගෙන, රන් බඳුන්වල දමා මහාකාශ්‍යප මහරහතුන් වහන්සේ පිණ්ඩපාතය වඩින අතර මග, “ස්වාමීනී මේ පිණ්ඩපාතය පිළිගන්න, ස්වාමීනී මේ පිණ්ඩපාතය පිළිගන්න“ යි කියමින් රැදී සිටියහ.

මහා කාශ්‍යපයන් වහන්සේ, “ඔබලා පිටත්ව යන්න, ඔබලා කළ පින් ඇති අය යි, මහා වස්තු සම්පත් ඇති අයයි, මම දුප්පතුන්ට පිහිට පිණිස පිණ්ඩපාතයේ වඩිමි“යි කියා දෙවඟනුන් ප්‍රතික්ෂේප කොට රජගහ නුවර අන්තදුගී මිනිසුන්, අසරණ දිළින්දන් වාසය කරන වීතියක පිඞු පිණිස වැඩි සේක.

තමන් වහන්සේ ගේ ලයෙන් උපන් පුත්රුවන ගේ මේ මහා ගුණය මහ මුනි රජාණෝ වේළුවනාරාමයේ වැඩ සිටිමින්, දිවැසින් දුටු සේක. එසේ දැක මහා කාශ්‍යප මහරහතුන් වහන්සේ ගේ විස්මිත ගුණ ප්‍රකට කරනු වස් මේ උදානය පළ කළ සේක. මුලු තුන් ලොව ම ගුණ සුවඳින් සුවඳවත් කළ ඒ උත්තමයන් වහන්සේලාට අප ගේ නමස්කාරය ම වේවා..!!!

සාදු සාදු සාදු!!!

භගවත් මුනිරජුන් ගේ ප්‍රීති වාක්‍ය - 5 ෴ ථේර සූත්‍රය

2010-11-23T10:59:00.001+08:00

බුදු හදවතේ පැණ නැගී ගලා ගිය මේ සොඳුරු උදාන ගාථාවන්, අර්ථයන් ද සමගින් මතකයේ දරා ගැනීමට වෑයම් කරන්න.

ඒ භාග්‍යවත් අරහත් සම්මා සම්බුදු රජාණන් වහන්සේට නමස්කාර වේවා..!!!

ථේර සූත්‍රය

මා විසින් මෙසේ අසන ලදි. එක් සමයක භාග්‍යවත් බුදු රජාණන් වහන්සේ, සැවැත් නුවර අනාථපිණ්ඩික සිටුතුමා ගේ ජේතවන නම් ආරාමයේ වැඩවසන සේක. එකල්හි ආයුෂ්මත් සාරිපුත්තයන් වහන්සේ ද, ආයුෂ්මත් මහාමොග්ගල්ලානයන් වහන්සේ ද, ආයුෂ්මත් මහාකස්සපයන් වහන්සේ ද, ආයුෂ්මත් මහාකච්චායනයන් වහන්සේ ද, ආයුෂ්මත් මහාකොට්ඨිතයන් වහන්සේ ද, ආයුෂ්මත් මහාකප්පිනයන් වහන්සේ ද, ආයුෂ්මත් මහාචුන්දයන් වහන්සේ ද, ආයුෂ්මත් අනුරුද්ධයන් වහන්සේ ද, ආයුෂ්මත් රේවතයන් වහන්සේ ද, ආයුෂ්මත් ආනන්දයන් වහන්සේ ද භාග්‍යවතුන් වහන්සේ කරා පැමිණියහ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ, එසේ පැමිණෙන ඒ ආයුෂ්මතුන් වහන්සේලා ව දුරදීම දුටු සේක. දැක භික්ෂූන් වහන්සේලා අමතා මෙසේ වදාළ සේක.

“මහණෙනි, මේ බ්‍රාහ්මණයෝ එති, මහණෙනි මේ බ්‍රාහ්මණයෝ එති“

භාග්‍යවතුන් වහන්සේ එසේ වදාළ විට, එක්තරා බ්‍රාහ්මණ ජාතික භික්ෂුන් වහන්සේ නමක් භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙසේ කීවේ ය.

“ස්වාමීනි, බ්‍රාහ්මණයෙක් වන්නේ කොපමණකින් ද.? බ්‍රාහ්මණ භාවය ඇති කරන ධර්ම මොනවා ද..?“

එකල්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ අර්ථය දැන ගෙන, ඒ අවස්ථාවේ දී මේ උදානය පළ කළ සේක.

බාහිත්වා පාපකේ ධම්මේ යේ චරන්ති සදා සතා
ඛීණසංයෝජනා බුද්ධා තේ වේ ලෝකස්මිං බ්‍රාහ්මණා‘ති.

තේරුම »»»
යම් කෙනෙක් ලාමක අකුසල් දහම් බැහැර කොට දමා, සැම කල්හි ම සතියෙන් යුතු ව ජීවිතය ගත කරයි ද, ක්ෂය කරන ලද සංයෝජන ඇති, චතුරාර්ය සත්‍ය ධර්මයන් අවබෝධ කළ, ඔවුහු ඒකාන්තයෙන් ම ලෝකයේ බ්‍රාහ්මණයෝ වෙත්.

භාවය »»»

යේ - යමෙක්,
පාපකේ ධම්මේ - පාපී ධර්මයන්,
බාහිත්වා - බැහැර කොට දමා,
සදා - හැම කල්හි,
සතා - සිහියෙන් යුතු ව,
චරන්ති - හැසිරෙත් ද,
ඛීණ සංයෝජනා - ක්ෂණ කරන ලද සංයෝජන ඇති,
බුද්ධා - චතුරාර්ය සත්‍ය ධර්මයන් අවබෝධ කළ,
තේ - ඔවුහු,
වේ - ඒකාන්තයෙන්,
ලෝකස්මිං - ලෝකයෙහි,
බ්‍රාහ්මණා ඉති - බ්‍රාහ්මණයෝ වෙති යි.

සටහන »»»

සැබැවින් ම මේ සූත්‍ර ධර්මය ඉතා අසිරිමත් එකකි. මුළු සිරුරම ලොමු දැහැගන්වන තරම් අසිරිමත් එකකි. සාරිපුත්ත, මහාමොග්ගල්ලාන, මහාකාශ්‍යප, මහා කච්චායන ආදී නික්ලේෂී හදමඬලක් දැරූ මහමුනිවරන් වහන්සේලා ශාන්ත ඉදුරන් ඇතිව, සංසුන් ගමනින්, සිය ශාස්තෘන් වහන්සේ වූ මුනිවරුන් අතර රජුවූ මහඉසිවර බුදු සමිඳුන් බැහැ දැකීම පිණිස වැඩම කරන ඒ දසුන කෙතරම් සුන්දර වන්නට ඇද්ද, කෙතරම් ආශ්චර්ය අද්භූත වන්නට ඇද්ද.?

එදා භාග්‍යවතුන් වහන්සේ රක්තවර්ණ තිරයකින් වටකරන ලද්දාක් මෙන්, ස්වර්ණ ප්‍රාසාදයක් මිනිවන් පබළු ධජ වලින් වට කරන ලද්දාක් මෙන්, මහත් හංස සේනාවක් පිරිවරාගත් හංසරාජයෙකු මෙන්, චතුරංගිනී සේනාව පිරිවරාගත් සක්විති රජිඳෙකු මෙන්, මහා සංඝයා වහන්සේ පිරිවරාගෙන, අහස් තලයෙහි ඔසවා තැබූ පුන් සඳ මෙන්, උපමා විශය ඉක්මවාලමින්, සිවු වනක් පිරිස මැද ධර්ම දේශනා කරමින් වැඩහුන් සේක. අග්‍රශ්‍රාවකයින් වහන්සේලා ඇතුළු ඒ මහා බ්‍රාහ්මණවරු භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ගේ පා කමල් වන්දනා කරන්නට පැමිණියේ ඒ අසිරිමත් මොහොතේ ය. එසේ වැඩම කරනු ලබන මහා ශ්‍රමණයන් වහන්සේලා ගේ ගුණ සිව්වනක් පිරිස මැද ප්‍රකාශ කරන්නට කැමැත්තෙන් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ, “මහණෙනි මේ බ්‍රාහ්මණයෝ එති, මහණෙනි මේ බ්‍රාහ්මණයෝ එති“යි කියා පැවසූ සේක. අනතුරුව බ්‍රාහ්මණ ජාතික භික්ෂූන් වහන්සේ නමක් විසින් විමසන ලද පැණයට පිළිතුරු වශයෙන් සැබෑ බ්‍රාහ්මණ ධර්මයන් දේශනා කොට වදාළ සේක..

සාදු! සාදු!! සාදු!!!

මහණ වෙන්නට යන්න - අම්මෙ අවසර දෙන්න

2010-11-22T13:31:00.000+08:00

(සෙනෙහෙබර මවක් සහ යොවුන් පුතකු අතර ඇතිවූ දෙබසකි)

පුතා :- අම්මෙ… මම කාරණාවක් අහන්ට ද? මට මහණවෙන්න අවසර ඕන.

මව :- අනේ මගෙ රත්තරං පුතේ, මොනවද මේ කියන්නේ…? පුතා මහණ වුනාම අපට සලකන්නේ කවුද?

පුතා :- ඇයි අම්මේ, අම්මටයි තාත්තටයි සලකන්න මගේ නංගියි මල්ලියි ඉන්නෙ! එයාල මම සලකනවටත් වැඩිය හොඳට අම්මලාට සලකාවි.

මව :- අපි වයසට යන කොට අපිව මගහැරල යන්න පුතාට දුක නැද්ද?

පුතා:- අම්මේ පරමාර්ථය උතුම් නම්, මේ ලෝකෙ මොකක්ද දරාගන්න බැරි දුක! කොහොම උණත්, මහලු කාලයේ දි අම්මලාට සලකන්න කෙනෙක්, උපස්ථාන කරන්න කෙනෙක් නැත්නම් මම පිඬු සිඟා ගොස් ලබන ආහාර අම්මලාට කවන්නටත්, සිවුරු සඳහා පූජා කරනු ලබන වස්ත්‍ර අම්මලාගෙ ප්‍රයෝජනේට දෙන්නත් මට පුළුවන් නෙ. මෙවැනි පින්කම් අපේ මහා කාරුණික අමාමෑණියන් වහන්සේ පවා භික්‍ෂූන් වහන්සේට තහනම් කරල නැහැ. එතකොට අපට කොච්චර පී‍්‍රතියෙන් ඉන්න පුළුවන්ද….?

මව :- ඉතින් රත්තරන් පුතේ….., පුතා මහණ උණාම අපි කිසිකෙනෙක් ළඟ නැතිව පුතාට ඉන්න පුළුවන්ද?

පුතා : අම්මේ, අපේ ශාන්ති නායක බුදුපියාණන් වහන්සෙ දේශනා කරපු ආකාරයට, මේ විදියට සෙනෙහෙවන්ත, සමීප අයට තදින් බැඳී සිටින බැමි ලිහා දමන තරමටයි හිතේ සැපයත්, නිදහසත්, ඇතිවන්නෙ.

“පියතො ජායතී සොකො - පියතො ජායති භයං
පියතො විසමුත්තස්ස - නත්ථි සොකො කුතො භයං “

අම්ම , තාත්ත, සහෝදර, සහෝදරියන්, ඥාති හිතමිත්‍රාදීන් කෙරෙහි ඇති ආදරය මුළු ලෝක සත්ත්වයා කෙරෙහි දක්වන්ට පටන්ගත් තැනයි නියම සැපත ඇතිවන්නෙ… නියම සතුට ඇති වෙන්නෙ. මම පැවිදි උණාම එක අම්ම කෙනෙකුගෙ පුතෙක් නෙවෙයි. හැම අම්මලාගෙම පුතා. එක පුතෙකුගෙ පියෙක් නෙවෙයි. හැම පුතාගෙම පියා. එතකොට අම්මෙ කාටත් පොදුවේ මෛත්‍රී කරන්න, කරුණාව දක්වන්න, සේවය කරන්න මට පුළුවන්. ඊට වඩා වැඩි සැපයක් තියෙනවද….! සුවයක්, නිදහසක් තියෙනවද…!

මව :- ඉතින් මගේ බුදු පුතේ, මහණ උණාම පුතාට දුක් විඳින්න වෙනව නේද?

පුතා :- අම්මේ, ඒ ඒ දේවල් තම කැමැත්තෙන්ම අත් හරින්න හැකිවීම ලොකු භාග්‍යයක්. ඒ ලැබෙන සැපය, සුවය අප්‍රමාණයි. පුහු කාමයන් ගෙන් වෙන්වී සිටීමේ අගය අප අමාමෑණියන් වහන්සේ කෙතරම් අවස්ථාවලදී දේශනා කරල තියෙනවද…. ඒ වගේම අම්මේ මේ සැපය, සතුට කියන දේ සිතේ ඇතිවන දෙයක් මිස, ඉන් බාහිර වූ දෙයක් නෙවෙයි. ඉතින් අම්මේ, පැවිදි ජීවිතය සැපෙන් ගෙවීමට මගේ හිත හදාගෙන තියෙනව නම්, බාහිර දෙයින් මට කොහොම ද දුකක් එන්නෙ…?

මව :- ඉතින් පුතේ ඔයාට දානෙ වේලක් එහෙම වැරදුනොත්?

පුතා :- අනේ මගේ අම්මේ, ඕකත් කණගාටුවෙන්න දෙයක් ද? වේලක් දෙකක් බඩගින්නෙ ඉන්න එක ඔය තරම් දුෂ්කර දෙයක්ද? මේ දුක්ඛිත සංසාර ගමනෙදි අපි කොයිතරම නම් බඩගින්නෙ ඉන්න ඇති ද...? කුසට වේලක් ආහාර නැති උණාට අම්මෙ, බුදුසමිඳුගෙ ලයින් උපන් දරුවන්ට අනතුරක්, කරදරයක් වෙන්නෙ නෑ. එයාල ධර්මය තුළ සුරක්‍ෂිතයි. පිය උරුමය එයාලට හැමදාම ආරක්‍ෂාව සලසනව. අනික අම්මෙ, සාරා සංඛෙය්‍ය කල්ප ලක්‍ෂයක් මුළුල්ලේ දානාදි පාරමිතාවන් පුරාගෙන ආපු අප මහා කාරුණික බුදුපියාණන් වහන්සේටත් දානවේල වැරදුණා නම් අපි වගේ අය ගැන කවර කතාද?

මව :- අනේ මගෙ පුතා නම් සුදුසු මහණදම් පුරන්නමයි සුදුසු. ඒ උණත් පුතේ, අපි කොහොමද පුතා නැති පාළුව ඉවසාගෙන ඉන්නෙ?

පුතා :- ඕකත් කනගාටුවෙන්න දෙයක් ද අම්මේ? මට මහණවීමට කැමැත්ත ඇතිවුන එක ගැන අම්ම සතුටුවෙන්න ඕන. දරුවෙක් ශාසනයට පූජ කිරීමෙන් ලැබෙන පින අප්‍රමාණයි. ඒ නිසා හිත පහදවා ගෙන ඒ සියළු පින් අනුමෝදන් වෙන්න. අනික අම්මෙ අපිට මේ සංසාරෙ කොයිතරම් නම් දරුවො ඉඳල ඇති ද? එයාල අකාලයේ මැරුණු, අතුරුදහන් වුනු, දෙමව්පියන්ට හිතුවක්කාර වෙලා දාල ගිය අවස්ථා කොච්චර නම් තියෙන්න ඇති ද? දෙමව්පියො විදියට අපි ඒ වෙනුවෙන් කොයිතරම් නම් කඳුළු හලන්න ඇති ද? ඒ හලාපු කඳුළු සතර මහා සාගර ජලයටත් වඩා වැඩි බවයි තුන් කල් දකිනා අපේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අපට කියල දුන්නෙ. ඉතින් තවත් අපි මේවට ඇලිල සංසාරෙම පතමින් ගියොත්, මේ කඳුලින්, සුසුමින් නම් ගැලවීමක් නැහැමයි අම්මෙ.
අනික අම්මෙ අපිට හැමදාම එකට ඉන්න බැහැනෙ. කවද හරි යන්න වෙනව. විවාහයක් කරගත්තත් මට මේ විදියටම අම්මලගෙන් වෙන් වෙලා යන්න වෙනව. ඉතින් මම මේ යන්න හදන්නෙ ඊට වඩා සිය දහස් ගුණයකින් උතුම් දේකට. අම්මලට පුළුවනි ඕනි වෙලාවක ඇවි මාව බලන්න. කතාබහ කරල බණ ටිකක් අහල යන්න.

මව :- ඒක නම් ඇත්ත තමයි පුතේ. මගේ බුදු පුතාගෙ අදහස්වල වටිනාකම මට මොහොතෙන් මොහොත වැටහෙනව. මගෙ පුතා ගිහිගෙන් නික්මෙල, මහණ දම් පුරමින් සිල්වත්, ගුණවත් ජීවිතයක් ගත කරන කොට, ඒ ගැන අම්මට කොච්චර සතුටුවෙන්න පුළුවන්ද?

පුතා :- මම සිවුරු පොරවාගෙන පිරිසිදු සිල් ආරක්‍ෂා කරන කොට එයින් ලැබෙන මහත්පල මහා ආනිසංස පින් අම්මලත් නිතරම අනුමෝදන් වෙන්න. අම්මල මාව මේ ලෝකෙට බිහි කරල, හදපු වඩපු නිසානෙ මට මේ තරම් උතුම් දෙයක් කරගන්න වාසනාව ලැබුනෙ. බුද්ධ පුත්‍රයෙකු ලෙස මම එක පවුලකට සීමා නොවී, මුළු සමාජයටම යහපතක්, ආශිර්වාදයක් වෙමින් ජීවත්වීම දකින විට කොට අම්මට ලොකු සතුටක් ඇතිවේවි.

මව :- මගෙ රත්තරන් බුදු පුතේ, මා පුතාට පෙවු මවු කිරිවල ණය ගෙවෙන්නට, පුතා මා දහම් කිරිවලින් පෝෂණය කරනවා වගෙයි.

පුතා :- දරුවන්ට දෙමව්පියන් ගෙ ණය ගෙවන්න තියෙන එකම ක්‍රමයත් ඒකමයි අම්මෙ. දෙමව්පියන්ට ධර්මය කියා දීල ඒ අයව තිසරණයෙ පිහිටවන්න පුළුවන් උණොත්, දරුවො ඒ ණයෙන් නිදහස් වෙනව. එහෙමයි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අපට කියා දීල තියෙන්නෙ. අප මහා කාරුණිකයන් වහන්සේ දේශනාකොට වදාරන ලද ඒ උතුම් දහම් දහම් මඟ වඩින මහා සංඝ රත්නයේ සාමාජිකත්වය ලැබීම කොයි තරම් වාසනාවක් ද අම්මෙ?

මව :- සාදු…. සාදු…. මගෙ පුතාගෙ කැමැත්ත එසේම ඉෂ්ඨ වේවා!

පුතා :- පින්වත් අම්මේ, අප ශාන්තිනායක බුදුපියාණන් වහන්සේ ඒ මහඟු සම්බුදු පදවිය පවා ලබාගැනීමට ප්‍රථමයෙන් විවරණ ලැබුණේ තම දයාබර මැණියන්ගෙන්. මාතුපෝසක ජාතක කථා වස්තුවෙ අප මහා බෝසතානන් වහන්සේ දිනක් සිය දයාබර මෑණියන් සමග මුහුදු නැවක යාත්‍රා කරන අතරතුර යාත්‍රාව අනතුරකට පත්ව මුහුදේ ගිලෙන්නට නා. අප මහා බෝසත් විරුවාණන් සිය මව කරපිට තබාගෙන ඒ රුදුරු සාගරයේ තෙරක් බලා පිහිනන්ට වුණේ තම මෑණියන් ගලවා ගැනීමේ පරම චේතනාවෙන්.

මව :- ඔව් මගෙ රත්තරන් පුතේ, තම ආදරණීය මවගේ ජීවිතය බේරාගැන්මට ඒ රුදුර සාගර මාරයා සමග තම පෙම්බර පුත්‍ර රත්නය කරගෙන ගිය භයානක සටන දැක කම්පාවටත් හා මහා සංවේගයට පත් පින්වත් මවගේ මුවින් එකෙණෙහිම පිට වුණේ “පුතේ උඹ බුදුවේවා” යන හැඟුම්බර තමයි. පුංචි කාලෙ මම ඔය කතාව පුතාට කියල දෙනකොට ඔයා ඇස්දෙක ලොකු කරගෙන අහගෙන ඉන්න හැටි මට තාමත් මතකයි පුතේ.

පුතා :- ඉතින් මගෙ පින්වත් අම්මේ, මගෙ අම්මත් මට ඒ විදියටම ආශිර්වාද කරන්න. "සබ්බ දුක්ඛ නිස්සරණාය නිබ්බාන සච්ඡිකරණත්ථාය"….. මට අවසරයි මගෙ රත්තරං අම්මෙ.

මව :- දයාබර පුතේ, මම මගේ හද පත්ලෙන්ම නැගී එන මෙත් සිතින් මගේ රත්තරන් පුතාගේ කැමැත්ත ඉටු කරගැන්මට අවසර දෙනව. ඒ ශ්‍රේෂ්ඨ අරහත් ධජයට හිමිකම් කියන්නට පුතාට අවසරයි. මගේ රත්තරං පුතාට රත්නයට ත්‍රිවිධ රත්නයේම ආශීර්වාදය ලැබේවා!

පුතා :- ආශ්චර්‍යයි අම්මේ... ආශ්චර්‍යයි....! මට අවසරයි..... දෙවනුවත්, තෙවනුවත් අවසරයි....!
'බුදුසරණ' පුවත්පත ඇසුරෙනි. සංශෝධන සහිතයි.

http://www.lakehouse.lk/budusarana/2010/11/21/tmp.asp?ID=fea10

භගවත් මුනිරජුන් ගේ ප්‍රීති වාක්‍ය - 4 ෴ නිග්‍රෝධ සූත්‍රය

2010-11-22T11:04:00.001+08:00

ඒ භාග්‍යවත් අරහත් සම්මා සම්බුදු රජාණන් වහන්සේට නමස්කාර වේවා..!!!

නිග්‍රෝධ සූත්‍රය

මා විසින් මෙසේ අසන ලදි. එක් සමයක භාග්‍යවත් බුදු රජාණන් වහන්සේ, සම්මා සම්බෝධියට පත් වී ගත වූ මුල් දිනයන් හි (පස්වැනි සතියේ) උරුවෙල් ජනපදයේ නේරංජරා ගං තීරයෙහි අජපාල නුග රුක් මූලයේ වැඩ වසන සේක. ඒ සමයේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විමුක්ති සුවය විඳිමින් එක ම පළඟින් දවස් හතක් වැඩ සිටි සේක. ඉන්පසු භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ඒ සතිය ඉක්මගිය පසු, ඒ සමාධියෙන් නැගී සිටි සේක.

එවිට ක්‍රෝධයත් මානයත් මුල් කොටගෙන “හුං හුං“ යන හඬනගමින් යන (හුහුඞකජාතික) එක්තරා බමුණෙක් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වෙත පැමිණියේ ය. පැමිණ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සමග සතුටු සාමීචියෙහි යෙදුනේ ය. සතුටු සාමීචි කථා නිමකොට එකත්පසෙකින් හිටගත්තේ ය. එකත්පසෙකින් සිටි ඒ බමුණා භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය පැවසී ය.

“භවත් ගෞතමයන් වහන්ස, කොපමණකින් බමුණෙක් වෙයි ද.? බ්‍රාහ්මණ භාවය ඇති කරන ධර්ම කෙතරම් ඇද්ද..?“

එකල්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ අර්ථය දැන, ඒ අවස්ථාවේ දී මේ උදානය පළ කළ සේක.

යෝ බ්‍රාහ්මණෝ බාහිතපාපධම්මෝ
නිහුහුඞකෝ නික්කසාවෝ යතත්තෝ
වේදන්තගු වුසිතබ්‍රහ්මචරියෝ
ධම්මේන සෝ බ්‍රහ්මවාදං වදෙය්‍ය
යස්සුස්සදා නත්ථි කුහිඤ්චි ලෝකේ‘ති.

තේරුම

යම් බ්‍රාහ්මණයෙක් බැහැර කළ පාපධර්මය ඇත්තේ ද, ක්‍රෝධ මාන මුල් කර ගෙන ඇති කරගන්නා හුහුංකාර නැත්තේ ද, කෙලෙස් කහට නැත්තේ ද, සංවර කරගත් ජීවිතයකින් යුතු වේ ද, සතර මාර්ග ඥානයෙන් නිවනට පත් වූයේ ද, නිවන් මග කෙළවර කොට සිටියේ ද, යමෙක් තුළ ලෝකයේ කිසි අරමුණක් කෙරෙහි උත්සන්නව එන රාගාදී කෙලෙස් නැත් ද, ඔහු, “මම බ්‍රාහ්මණයෙක් වෙමි“ යි කියන්නේ ධර්මයෙන් කියන්නේ ය.

භාවය

යෝ - යම්,
බ්‍රාහ්මණෝ - බ්‍රාහ්මණයෙක්,
බාහිතපාපධම්මෝ - බැහැර කරන ලද පාප ධර්ම ඇත්තේ ද,
නිහුහුඞකෝ - ක්‍රෝධ මාන නිසා නගන “හුහුං“ ශබ්දය බැහැර කර දැමුවේ ද,
නික්කසාවෝ - කෙළෙස් කසට නැත්තේ ද,
යතත්තෝ - සංයත භාවයට පත් ජීවිතයක් ඇද්ද,
වේදන්තගූ - සතර මාර්ග ඤාණයෙන් නිවනට පත් වූයේ වේ ද,
වුසිතබ්‍රහ්මචරියෝ - නිවන් මගෙහි හැසිරී අවසන් කළේ ද,
යස්ස - යමෙකුට
ලෝකේ - ලෝකයෙහි,
කුහිඤ්චි - කිසිදු තැනෙක,
උස්සදා - උත්සන්නව නැග එන රාග, ද්වේශ, මෝහ, මාන, දිට්ඨි යන අකුසල්,
නත්ථි- නැද්ද,
සෝ - ඔහු,
බ්‍රහ්මවාදං - මම බ්‍රාහ්මණයෙක් මි‘යි පවසන බ්‍රහ්මවාදය,
ධම්මේන - ධර්මයෙන්,
වදෙය්‍ය - කියන්නේ ය.

සරළ අර්ථය

යම් කිසි බ්‍රාහ්මණයෙක් පාපධර්මයන් බැහැර කොට සිටියි ද, ක්‍රෝධමාන මුල් කොටගෙන ඇති කරන හුහුං ශබ්ද නැද්ද, කෙලෙස් කහට නැද්ද, සංවර කරගත් ජීවිතයකින් යුතු වේ ද, සතර මාර්ග ඥානයෙන් නිවනට පත් වූයේ ද, නිවන් මගෙහි හැසිරී අවසන් කළේ ද, යමෙක් තුළ ලෝකයේ කිසි තැනෙක උත්සන්නව එන රාගාදී කෙලෙස් නැද්ද, ඔහු ‘මම බ්‍රාහමණයෙක්‘ යැයි ධර්මයෙන් කියන්නේ ය.

සටහන

භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ලොව පහළ වන අවදියෙහි දඹදිව් තලය විවිධ දෘෂ්ටි මතවාද ආදියෙන් යුතු මිනිසුන් ගෙන් පිරී පැවතිනි. අධ්‍යාත්ම විමුක්තිය උදෙසාත් සත්වයා ගේ පිරිසිදු භාවය උදෙසාත් විවිධ ක්‍රියාවන් අනුගමනය කළ උදවිය සෑම අතකම පැතිරී සිටියහ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අජපාල නීග්‍රෝධ මූලයේ වැඩ වසද්දී එතැනට පැමිණියේ ද එවැනි බමුණෙකි.

සම්මා සම්බෝධියෙන් පස්වැනි සතියේ දී භාග්‍යවතානෝ අජපාල නුගරුක්මුල සමවත් සුවයෙන් වැඩ සිටි බව අපි අසා ඇත්තෙමු. මෙම නිග්‍රෝධ වෘක්ෂය පිහිටා ඇත්තේ බෝධි මූලයට නැගෙනහිර දිශාවෙහි ය. එදා භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සත්දිනක් ම එකම පළඟින් වැඩ සිට, ඉන් නැගී සිටි අවස්ථාවේ දී මෙම හුහුඞක ජාතික බ්‍රාහ්මණයා බුදු සමිඳුන් වෙත පැමිණියේ ය.

ඔහු ‘දකින දෙයින් ශුභ අශුභ භාවය ඇතිවේ, අසන දෙයින් ශුභ අශුභ භාවය ඇතිවේ‘ ආදී වශයෙන් මිත්‍යාදෘෂ්ටියක් ඇති කරගත් අයෙකි. එසේ ම දැඩි මානයෙන් සහ ක්‍රෝධයෙන් යුතුව සියල්ල විමසා බලමින්, පිළිකුල් කරමින් “හුං හුං“ කියමින් හැසිරෙන අයෙකි. එනිසා හුහුඞකජාතික යනුවෙන් ඔහු හැඳින්වේ.

භාග්‍යවතුන් වහන්සේ දුෂ්කරක්‍රියා කරන සමයෙහිත්, උරුවේලාවෙහි සේනානි නියම් ගමට පිඬු පිණිස වඩින අවස්ථාවේ දී ත්, මේ බ්‍රාහ්මණයා විසින් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ව දැක තිබේ. මෙදින ‘බ්‍රාහ්මණයෙක් වන්නේ කෙසේ ද, බ්‍රාහ්මණ භාවය ඇති කරන කරුණු මොනවාද‘ යන ගැටලුවට පිළිතුරු ලබා ගැනීම පිණිස ඔහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වෙත පැමිණි අතර, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ බ්‍රාහ්මණයා ගේ ස්වභාවයට ම ගැලපෙන අයුරින් උදාන ගථාවකින් ඔහුට පිළිතුරු දී වදාළ සේක.

ලෝකයේ ඇතැම් අය ජාතිමානය ආදිය මුල් කොට ගෙන ‘මම බ්‍රාහ්මණයෙක් වෙමි‘යි කියති. නමුත් එය ධර්මයෙන් පවසන දෙයක් නොවේ. යමෙක් ‘මම බ්‍රාහ්මණයෙක් වෙමි‘යි ධර්මයෙන් කියන්නේ නම්, ඔහු තුළ රාගාදී ක්ලේෂයන් නොතිබිය යුතු ය. එවිට පව් බැහැර ලූ අර්ථයෙන් ඔහු සැබෑ බ්‍රාහ්මණයෙක් වේ. එකම ගාථා ධර්මයකින් මේ පරම සත්‍යතාවය භගවත් මුනිරජාණෝ මනාකොට ප්‍රකාශ කළ සේක.

සාදු! සාදු!! සාදු!!!

යමෙක් පටිච්චසමුප්පාදය දකියි ද ඔහු ධර්මය දකියි

2010-11-21T11:27:00.001+08:00

ගොයුම් ගොත් මුනිරජාණන් වහන්සේ සම්මා සම්බෝධියට පත් ව බෝධි වෘක්ෂ මූල‍යේ වැඩ වෙසෙමින් පටිච්ච සමුප්පාදය අනුලෝම වශයෙනුත් ප්‍රතිලෝම වශයෙනුත් අනුලෝමප්‍රතිලෝම වශයෙනුත් ඉතා හොඳින් මෙනෙහි කළ අයුරු අප විසින් කියවන්නට යෙදුනා. ඒ වගේ ම ඉන්පසු උන්වහන්සේ විසින් පළ කරන්නට යෙදුනු සොඳුරු උදාන ගාථාවනුත් අපි ඉගෙන ගත්තා. එම උදාන ගාථා තුනට ම මුල් වූයේ පටිච්ච සමුප්පාදය මෙනෙහි කිරීම යි.

ඇත්ත වශ‍යෙන් ම පවසනවා නම් මුලු මහත් සංසාරයේ ම රහස ගැබ් වී ඇත්තේ මේ පටිච්ච සමුප්පාදය තුළ බව කිවහොත් එය නිවැරදි යි. එනිසා ම පටිච්චසමුප්පාදය තේරුම් නොගත් සත්වයින් අවුලෙන් අවුලට පත්ව සිටිනවා. භාග්‍යවතුන්වහන්සේ වදාළේ, මිනිසුන් මුදු තණ, බබුස් තණ මෙන්-නූල් කැටියක් මෙන්, අවුල් ජාලාවකට පත් ව සිටින්නේ මේ හෙතුඵල දහම ගැන පවතින අනවබෝධය නිසා බව යි.

පටිච්ච සමුප්පාදය යනු ඉතා ම ගම්භීර ධර්මයක්. එනිසා ම එය දැකීමට ඉතා දුෂ්කර එකක් බවත්, තර්කයට ගෝචර නොවන, සියුම් නුවණින් යුතු ප්‍රඥාවන්තයින් විසින් ම අවබෝධ කරගනු ලබන ධර්මතාවයක් බවත් බුදු සමිඳුන් වදාළා. සියලු බෝධිසත්වයින් වහන්සේලා සම්බෝධියට මාර්ගය විවර කර ගනු ලබන්නේ මෙම පටිච්චසමුප්පාදය මනාකොට යෝනිසෝ මනසිකාරයට බඳුන් කිරීමෙනුයි. සම්බෝධිමූලයේ විමුක්ති සුවය විඳිමින් පුරා සතියක් එක ම පළඟින් වැඩ සිටි භාග්‍යවතුන්වහන්සේ ඉන් නැගී සිට රාත්‍රියේ පළමු යාම‍යේ දී සිදු කළේ හේතු ඵල දහම අනුලෝම වශයෙන් මෙනෙහි කිරීම යි‍.

හේතුඵල දහමේ සකස් වීම යනු මුලු මහත් සංසා‍රයේ ම සකස් වීම යි‍‍. ලෝකයේ සමුදය යි. සියලු දුක් දොම්නස් සුසුම් හෙළීම්වල උපත යි. මුලු මහත් ජීවිත පැවැත්ම ම පටිච්ච සමුප්පාදයට අනුව සකස් වන අයුරු නො දන්නා ලෝක සත්වයා, ඒ නිසා ම නොයෙකුත් දෘෂ්ටි මතවාද තුළ පැටලෙනවා. දුක යනු හේතුවක ඵලයක් ලෙස නොදකින නිසාම, එක්කෝ එය මමෙකු විසින් සිදු කළ දෙයක් ලෙස ලෝකයා කල්පනා කරනවා. ‍නො එසේ නම් නොපෙනෙන කිසියම් පුද්ගලයෙකු විසින් හෝ බලවේගයක් විසින් දුක ඇති කරනු ලබන බව සිතනවා. එසේ ත් නැතිනම් මේ ජීවිත පැවැත්ම යනු ඉබේ හටගත් දෙයක් ලෙස දෘෂ්ටි ඇති කර ගැනීමට සත්වයා පෙළඹෙනවා. එපමණක් නොවේ, සංසාර පැවැත්ම පිළිබඳව පවා පටිච්චසමුප්පාදය තේරුම් නොගත් පුද්ගලයා තුළපවතින්නේ සැක සංකා සමූහයක් පමණ යි.

"මම අතීතයේ සිටියා ද නැද්ද, අනාගතයේ මම සිටිනවා ද නැද්ද, මේ සත්වයා පැමිණියේ කොහේ සිට ද., ලෝකයේ ආරම්භය කෙසේ සිදුවීද" ආදී වශයෙන් නොයෙකුත් සැක සංකා සමූහයක් සේ ම අන්තගාමී දෘෂ්ටි සමූහයක් ද සත්වයා ගේ සන්තානය තුළ හොල්මන් කරන්නට පටන් ගන්නේ පටිච්චසමුප්පාදය නො දැකීම නිසා ම යි.

නමුත් පටිච්චසමුප්පාදය අනුව කේවල දුක්ඛස්කන්ධය වූ පුද්ගල ලෝකය ගොඩ නැගෙන අයුරු දකින ශ්‍රාවකයා තුළින් සියලු දෘෂ්ටි සැක සංකා දුරු වී යනවා. දුක තමා විසින් කළ දෙයක්, අනුන්විසින් කළ දෙයක් හෝ ඉබේ හට ගත් දෙයක් ආදී වශයෙන් ගොඩ නැගෙන සියලු අන්තවාදී අදහස් ද ඔහු තුළින් නැවත ඇති නොවන ලෙස ම දුරු වී යනවා.

ඒ නිසා ම යි භාග්‍යවතුන්වහන්සේ පටිච්චසමුප්පාදය අනුලෝම වශයෙන් මෙනෙහි කිරීමෙන් අනතුරුව මේ උදානය වදාළේ..

"කෙලෙස් තවන වීරියෙන් යුතු, ධ්‍යාන වඩන බ්‍රාහ්මණයාට යම් කලෙක ඒකාන්ත වශයෙන් ධර්මයෝ පහළ වෙත් ද, එකල් හි ඔහු ගේ සියලු සැක දුරු වේ. යම්හෙයකින් හේතු සහිත ධර්මයන් දැනගන්නේ ද එ‍හෙයිනි."

හේතු සහිත ධර්ම (සහේතුධම්මා) පටිච්චසමුප්පාදයට අනුව දැන ගැනීම නිසා ම සියලු සැක සංකා දුරු වී යන බව යි බුදු සමිඳුන් මෙහි දී වදාළේ. ඇත්ත වශයෙන් ම ‍හේතු සහිත ධර්ම දැක ගැනීමට ශ්‍රාවකයාට අවකාශ සැලසෙන්නේ ‍බෝධි පාක්ෂික ධර්මයන් වැඩීම නිස සි. කෙසෙල් තවන වීරියෙන් යුතු ව ධ්‍යාන වඩමින් උතුම් ජීවිතයක් ගත කරන ශ්‍රාවකයා තුළ තමයි බෝධි පාක්ෂික ධර්මයන් ගේ පහළ වීමසිදු වන්නේ.

බෝධිපාක්ෂික ධර්ම වඩමින් පටිච්ච සමුප්පාදයේ සමුදය දැක ගන්නා උත්තමයා එහි නිරෝධයත් දැක ගන්නවා. හේතුන් නිසා හට ගත් සියල්ල ඒ හේතූන් ගේ නිරෝධයෙන් නිරුද්ධ වී යන අයුරු දැකගත් විට ඔහු සංසාරයේ නිරෝධය දකිනවා. ගොඩනගා ගත් දුක නම් වූ ලෝකයේ නිරෝධය එය ම බවත් ඔහු ප්‍රත්‍යක්ෂ කරනවා. ඒ ප්‍රත්‍යක්ෂය ම දුකෙහි නිරෝධයට මාර්ගය විවර කර දෙනු ලබනවා.

පටිච්චසමුප්පාදය ප්‍රතිලෝම වශයෙන් මෙනෙහි කොට දෙවැනි උදානය පළ කළ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ, ප්‍රත්‍යයයන් ගේ ක්ෂය වීයෑම නුවණින් දැන ගන්නා බ්‍රාහ්මණයා ගේ සියලුසැක නිරුද්ධ වී යන බව වදාළේ ඒ නිසයි.

මේ අයුරින් පටිච්චසමුප්පාදය මනා කොට දැන ගන්නා ශ්‍රාවකයා බුදු සමිඳුන් වදාළ ධර්මය දැකගන්නවා. සාරිපුත්ත මහරහතන් වහන්සේ ශ්‍රීමුඛ පාඨයක් උපටා දක්වමින් වදාළේ, "යමෙක් පටිච්චසමුප්පාදය දකියි ද ඔහු ධර්මය දකියි. යමෙක් ධර්මය දකියි ද ඔහු පටිච්චසමුප්පාදය දකියි" යනුවෙනු යි.

කාම මායාජාලයක හිරවී, කෙමන මුවට හසු වූ මාලු රැලක් මෙන් මාර වසඟයට හසු වී සිටින සත්වයාට එම වසඟයෙන් ගැලවීමේ අවකාශ සැලසෙන්නේ සංසාර රහස වූ පටිච්චසමුප්පාදය අවබෝධ කර ගැනීමෙන් මයි‍. බෝධිපාක්ෂික ධර්ම පහළ කරගත් ශ්‍රාවකයා, අඳුර දුරුකරමින් අහස බබුළුවන හිරු මෙන්, මාර සේනා කම්පා කරමින් සිටින බව බුදු රජුන් තෙවන උදානය ලෙස වදාළේ ඒ නිසයි.

සංසාර සාගරයෙන් එතෙර වනු කැමති අප විසිනුත් මේ පටිච්ච සමුප්පාදය මනා කොට නුවණින් මෙනෙහි කිරීම සිදු කළ යුතු වෙනවා. එය අපහට ඒකාන්තයෙන් ම සියලු දුකින් නිදහස් වීම පිණිස හේතු වනු ඇති. නිකෙලෙස් හදමඩලක් දරා ලෝකය සුවපත් කරමින් වැඩම කළ පළමු රහතන් වහන්සේලා සැට නම, සම්බුදු සමිඳුන් ගේ සාම සන්දේශය රැගෙන දඹදිව් තලය පුරා පිටත් ව වැඩි මේ උතුම් ඉල්පොහෝ දිනය, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ගේ දහම දකින්නට ම වෙන් කළ දිනයක් බවට පත් කර ගනිමු. බෝධි පාක්ෂික ධර්මයන් වඩා සහේතුක ධර්මයන් දැකීම තුළිනුත්, ප්‍රත්‍යයන් ගේ ක්ෂයවී යෑම නුවණින් දැනගැනීම තුළිනුත් දහම කෙරෙහි පවතින සියලු සැකසංකා දුරු කර ගැනීමේ භාග්‍ය උදාවේවා.

තෙරුවන් සරණ යි!

භගවත් මුනිරජුන් ගේ ප්‍රීති වාක්‍ය - 3 ෴ තතිය බෝධි සූත්‍රය

2010-11-20T11:45:00.000+08:00

ගෞතම බුදු රජුන් ගේ සාම සන්දේශය පතුරුවමු.

තතිය බෝධි සූත්‍රය (තුන්වැනි බෝධි සූත්‍රය)

ඒ භාග්‍යවත් අරහත් සම්මා සම්බුදු රජාණන් වහන්සේට නමස්කාර වේවා..!!!

මා විසින් මෙසේ අසන ලදි. එක් සමයක භාග්‍යවත් බුදු රජාණන් වහන්සේ, සම්මා සම්බෝධියට පත් වී පළමුවෙන් ම උරුවෙල් ජනපදයේ නේරංජරා ගං තීරයෙහි බෝධි වෘක්ෂ මූලයේ වැඩ වසන සේක. ඒ සමයේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විමුක්ති සුවය විඳිමින් එක ම පළඟින් දවස් හතක් වැඩ සිටි සේක.

ඉන්පසු භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ඒ සතිය ඉක්මගිය පසු, ඒ සමාධියෙන් නැගී සිට රාත්‍රියේ පස්චිම යාමයේ පටිච්චසමුප්පාදය අනුලෝම ප්‍රතිලෝම වශයෙන් ඉතා හොඳින් මෙනෙහි කළ සේක.

“මෙසේ මෙය ඇති කල්හි මෙය වෙයි, මෙය ඉපදීමෙන් මෙය උපදියි, මෙය නැති කල්හි මෙය නොවෙයි, මෙය නිරුද්ධ වීමෙන් මෙය නිරුද්ධ වෙයි, එනම් අවිද්‍යා ප්‍රත්‍යයෙන් සංස්කාර වෙයි. සංස්කාර ප්‍රත්‍යයෙන් විඤ්ඤාණය වෙයි. විඤ්ඤාණ ප්‍රත්‍යයෙන් නාමරූප වෙයි. නාම රූප ප්‍රත්‍යයෙන් සළායතන වෙයි. සළායතන ප්‍රත්‍යයෙන් ස්පර්ශය වෙයි. ස්පර්ශය ප්‍රත්‍යයෙන් වේදනා වෙයි. වේදනා ප්‍රත්‍යයෙන් තණ්හා වෙයි. තණ්හා ප්‍රත්‍යයෙන් උපාදාන වෙයි. උපාදාන ප්‍රත්‍යයෙන් භවය වෙයි. භව ප්‍රත්‍යයෙන් ඉපදීම වෙයි. ඉපදීම ප්‍රත්‍යයෙන් ජරා මරණ ශොක් වැළපීම් දුක් දොම්නස් සුසුම් හෙළීම් හටගනියි. මෙසේ මේ මුලු මහත් දුක්ඛස්කන්ධයේ හටගැනීම වෙයි.

අවිද්‍යාවේ ම ඉතුරු නො වී සිදුවන නිරෝධයෙන් සංස්කාර නිරුද්ධ වෙයි. සංස්කාර නිරෝධයෙන් විඤ්ඤාණ නිරුද්ධ වෙයි. විඤ්ඤාණ නිරෝධයෙන් නාමරූප නිරුද්ධ වෙයි. නාම රූප නිරෝධයෙන් සළායතන නිරුද්ධ වෙයි. සළායතන නිරෝධයෙන් ස්පර්ශය නිරුද්ධ වෙයි. ස්පර්ශ නිරෝධයෙන් වේදනා නිරුද්ධ වෙයි. වේදනා නිරෝධයෙන් තණ්හා නිරුද්ධ වෙයි. තණ්හා නිරෝධයෙන් උපාදාන නිරුද්ධ වෙයි. උපාදාන නිරෝධයෙන් භවය නිරුද්ධ වෙයි. භව නිරෝධයෙන් ඉපදීම නිරුද්ධ වෙයි. ඉපදීම නිරෝධයෙන් ජරා මරණ ශොක් වැළපීම් දුක් දොම්නස් සුසුම් හෙළීම් නිරුද්ධ වෙයි. මෙසේ මේ මුලු මහත් දුක්ඛස්කන්ධයේ නිරෝධය වෙයි“ යනුවෙනි.

ඉන්පසු භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ අර්ථය දැන ගෙන, ඒ අවස්ථාවේ දී මේ උදානය පළ කළ සේක.

යදා හවේ පාතුභවන්ති ධම්මා
ආතාපිනෝ ඣායතෝ බ්‍රාහ්මණස්ස,
විධූපයං තිට්ඨති මාරසේනං
සුරියෝ‘ව ඕභාසයමන්තළික්ඛං

තේරුම »»»
කෙලෙස් තවන වීරිය ඇති, ධ්‍යාන වඩන බ්‍රාහ්මණයාට යම් කලෙක ඒකාන්තයෙන් බෝධිපාක්ෂික ධර්මයන් පහළ වෙයි ද, එකල්හි ඔහු හිරු අහස බබුළුවන්නාක් මෙන් මාරසේනා දුරුකමින් - කම්පා කරමින් සිටී.

භාවය »»»
යදා - යම් කලෙක,
හවේ - ඒකාන්තයෙන්,
ආතාපිනෝ- කෙලෙස් තවන වීරිය ඇති,
ඣායතෝ - ධ්‍යාන වඩන,
බ්‍රාහ්මණස්ස - බ්‍රාහ්මණයාට (පව් බැහැර ලූ අර්ථයෙන්
බ්‍රාහ්මණ වෙයි),
ධම්මා - ධර්මයෝ,
පාතුභවන්ති - පහළ වෙත් ද,
ඕභාසයමන්තළික්ඛං - අහස බබළුවන,
සුරියෝ ඉව - සූර්යයා මෙන්,
මාරසේනං - මාරසේනාව,
විධූපයං - විධූපනය කරමින්, කම්පා කරමින්, දුරු කරමින්,
තිට්ඨති - සිටියි.

සරළ අර්ථය »»»
කෙලෙසුන් දුරු කරන වීර්යයෙන් යුතු, ධ්‍යාන වඩන බ්‍රාහ්මණයාට යම් අවස්ථාවක ඒකාන්තයෙන්ම බෝධි පාක්ෂික ධර්මයන් පහළ වෙයි ද, එකල්හි ඔහු හිරු අඳුරු දුරලා අහස බබළුවන්නාක් මෙන්, මාරසේනා දුරු කරමින් - කම්පාකරමින් සිටියි.

සාදු! සාදු!! සාදු!!!

භගවත් මුනිරජුන් ගේ ප්‍රීති වාක්‍ය - 2 ෴ දුතිය බෝධි සූත්‍රය

2010-11-19T13:22:00.002+08:00

බුදු හදවතේ පැණ නැගී ගලා ගිය මේ සොදරු උදාන ගාථාවන්, අර්ථයන් ද සමගින් මතකයේ දරා ගැනීමට වෑයම් කරන්න.

ඒ භාග්‍යවත් අරහත් සම්මා සම්බුදු රජාණන් වහන්සේට නමස්කාර වේවා..!!!

දුතිය බෝධි සූත්‍රය (දෙවැනි බෝධි සූත්‍රය)

මා විසින් මෙසේ අසන ලදි. එක් සමයක භාග්‍යවත් බුදු රජාණන් වහන්සේ, සම්මා සම්බෝධියට පත් වී පළමුවෙන් ම උරුවෙල් ජනපදයේ නේරංජරා ගං තීරයෙහි බෝධි වෘක්ෂ මූලයේ වැඩ වසන සේක. ඒ සමයේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විමුක්ති සුවය විඳිමින් එක ම පළඟින් දවස් හතක් වැඩ සිටි සේක.

ඉන්පසු භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ඒ සතිය ඉක්මගිය පසු, ඒ සමාධියෙන් නැගී සිට රාත්‍රියේ මධ්‍යම යාමයේ පටිච්චසමුප්පාදය ප්‍රතිලෝම වශයෙන් ඉතා හොඳින් මෙනෙහි කළ සේක.

“මෙසේ මෙය නැති කල්හි මෙය නොවෙයි, මෙය නිරුද්ධ වීමෙන් මෙය නිරුද්ධ වෙයි, එනම් අවිද්‍යා නිරෝධයෙන් සංස්කාර නිරුද්ධ වෙයි. සංස්කාර නිරෝධයෙන් විඤ්ඤාණ නිරුද්ධ වෙයි. විඤ්ඤාණ නිරෝධයෙන් නාමරූප නිරුද්ධ වෙයි. නාම රූප නිරෝධයෙන් සළායතන නිරුද්ධ වෙයි. සළායතන නිරෝධයෙන් ස්පර්ශය නිරුද්ධ වෙයි. ස්පර්ශ නිරෝධයෙන් වේදනා නිරුද්ධ වෙයි. වේදනා නිරෝධයෙන් තණ්හා නිරුද්ධ වෙයි. තණ්හා නිරෝධයෙන් උපාදාන නිරුද්ධ වෙයි. උපාදාන නිරෝධයෙන් භවය නිරුද්ධ වෙයි. භව නිරෝධයෙන් ඉපදීම නිරුද්ධ වෙයි. ඉපදීම නිරෝධයෙන් ජරා මරණ ශොක් වැළපීම් දුක් දොම්නස් සුසුම් හෙළීම් නිරුද්ධ වෙයි. මෙසේ මේ මුලු මහත් දුක්ඛස්කන්ධයේ නිරෝධය වෙයි“ යනුවෙනි.

ඉන්පසු භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ අර්ථය දැන ගෙන, ඒ අවස්ථාවේ දී මේ උදානය පළ කළ සේක.

යදා හවේ පාතුභවන්ති ධම්මා
ආතාපිනෝ ඣායතෝ බ්‍රාහ්මණස්ස,
අථස්ස කංඛා වපයන්ති සබ්බා
යතෝ ඛයං පච්චයානං අවේදී...

තේරුම »»»
කෙලෙස් තවන වීරිය ඇති, ධ්‍යාන වඩන බ්‍රාහ්මණයාට යම් කලෙක ඒකාන්තයෙන් බෝධිපාක්ෂික ධර්මයන් පහළ වෙයි ද, යම් හෙයකින් ප්‍රත්‍යයන් ගේ නිරෝධය නුවණින් දැන ගන්නා නිසා, එකල්හි ඔහු ගේ සියලු සැක දුරු වේ.

භාවය »»»
යදා - යම් කලෙක,
හවේ - ඒකාන්තයෙන්,
ආතාපිනෝ- කෙලෙස් තවන වීරිය ඇති,
ඣායතෝ - ධ්‍යාන වඩන,
බ්‍රාහ්මණස්ස - බ්‍රාහ්මණයාට (පව් බැහැර ලූ අර්ථයෙන්
බ්‍රාහ්මණ වෙයි),
ධම්මා - ධර්මයෝ,
පාතුභවන්ති - පහළ වෙත් ද,
අථ - එකල්හි,
අස්ස- ඔහුගේ,
සබ්බා - සියලු,
කංඛා - සැකයෝ,
වපයන්ති - දුරුවෙත්,
යතෝ- යම් හෙයකින්,
පච්චයානං - හේතූන් ගේ, ප්‍රත්‍යයන් ගේ,
ඛයං- ක්ෂය වීම, ගෙවී යෑම,
අවේදි ඉති- නුවණින් දැන ගන්නේ ද එහෙයිනි යි.

සරළ අර්ථය »»»
කෙලෙසුන් දුරු කරන වීර්යයෙන් යුතු, ධ්‍යාන වඩන බ්‍රාහ්මණයාට යම් අවස්ථාවක ඒකාන්තයෙන්ම බෝධි පාක්ෂික ධර්මයන් පහළ වෙයි ද, එකල්හි ඔහු ගේ සියලු සැක සංකා දුරු වේ. එයට හේතු වන්නේ, දුකට හේතුවන කාරණාවන් ගේ (ප්‍රත්‍යයන් ගේ) ක්ෂය වී යෑම ඔහු මනා නුවණින් දැන ගන්නා නිසා ය.

සාදු! සාදු!! සාදු!!!

භගවත් මුනිරජුන් ගේ ප්‍රීති වාක්‍ය - 1 ෴ පඨම බෝධි සූත්‍රය

2010-11-18T12:42:00.006+08:00

♦ මහාකාරුණිකං නාථං, ඤෙය්‍යසාගරපාරගුං;
වන්‌දේ නිපුණගම්‌භීර-විචිත්‍රනයදේසනං.

දතයුතු සියලු ධර්ම නැමති සාගරයෙහි පරතෙරට පැමිණි, විචිත්‍ර වූ දේශනා ක්‍රම සහ සියුම් ගැඹුරු නුවණ ඇති, සියලු සතුන්ට පිහිටවන මහා කාරුණික වූ බුදු රජාණන් වහන්සේට නමස්කාර කරමි.

♦ විජ්‌ජාචරණසම්‌පන්‌නා, යේන නීයන්‌ති ලෝකතෝ;
වන්‌දේ තමුත්‌තමං ධම්‌මං, සම්‌මාසම්‌බුද්‌ධපූජිතං.

විජ්ජාචරණ සම්පන්න වූ ලෝකනාථයන් වහන්සේලා විසින්, යම් ධර්මයකින් සත්වයාව සංසාරය නැමති ලෝකයෙන් නිවන වෙන පමුණුවයි ද, සම්මා සම්බුදු රජාණන් වහන්සේ විසින් පුදන ලද ඒ උතුම් ධර්මයට නමස්කාර කරමි.

♦ සීලාදිගුණසම්‌පන්‌නෝ, ඨිතෝ මග්‌ගඵලේසු යෝ;
වන්‌දේ අරියසඞ්‌ඝං තං, පුඤ්‌ඤක්‌ඛෙත්‌තං අනුත්‌තරං.

සීලාදී ගුණයන්ගෙන් යුක්ත වූ මාර්ගඵල සම්පත් ලැබූ යම් සංඝ රත්නයක් වේ නම් අතිශයින් ම උතුම් පින් කෙත වූ ඒ ආර්ය සංඝරත්නය නමස්කාර කරමි.

ත්‍රෛලෝකනාථ මහාමුනීද්‍රයාණන් වහන්සේ විසින් පන්සාළිස් වසක් පුරා දේශනා කරන්නට යෙදුණු ඉමිහිරි ශ්‍රී සද්ධර්මය කොටස් නවයකට බෙදේ. ඒම කොටස් නවය පහත පරිදි දැක්විය හැකි ය.

සුත්ත, ගෙය්ය, වෙය්යාකරණ, ගාථා, උදාන, ඉතිවුත්තක, ජාතක, අබ්භුතධම්ම, වේදල්ල.

නවලෝකෝත්තර ශ්‍රී සද්ධර්මය ලෙස හැඳින්වෙන්නේ මේ උතුම් ධර්මය යි.

මේ අතරින් උදාන යනු අතිශයින් විශ්මිත දහම් කොට්ඨාශයකි. තථාගතයන් වහන්සේ ගේ නික්ලේෂි හදමඬළින් නිරායාසයෙන් ම පැණනැගී ගලා ගිය ප්‍රීතිවාක්‍ය උදාන නම් වේ. යම් යම් සිදුවීම් මුල් කොටගෙන තථාගතයන් වහන්සේට ඇතිවූ නිරාමිස ප්‍රීතියත්, දහම් සංවේගයත් මෙම ගම්භීර උදානයන්ගේ ඇතුළත් වේ. ඇතැම් උදාන, ගාථා වශයෙන් ද ඇතැම් උදාන, දහම් ඛණ්ඩ වශයෙන් ද සදහන්ව තිබෙන අතර, ඒ සියල්ල ම පාහේ සද්ධර්මයෙහි පරම සාරය ස්පර්ශ කරන සුලු ය. ප්‍රමාණයෙන් කුඩා නමුත් මුලු මහත් ධර්මය ම කැටි කොට ගනිමින් තථාගතයන් වහන්සේ ගේ නිකෙළෙස් හදමඩලේ ගැඹුරුම තැනින් ජනිත වූ මේ විශ්මිත ධර්මයන් එකින් එක මෙසේ ඔබ වෙත ගෙන එන්නෙමු.

ඒ භාග්‍යවත් අරහත් සම්මා සම්බුදු රජාණන් වහන්සේට නමස්කාර වේවා..!!!

පඨම බෝධි සූත්‍රය (පළමුවැනි බෝධි සූත්‍රය)

මා විසින් මෙසේ අසන ලදි. එක් සමයක භාග්‍යවත් බුදු රජාණන් වහන්සේ, සම්මා සම්බෝධියට පත් වී පළමුවෙන් ම උරුවෙල් ජනපදයේ නේරංජරා ගං තීරයෙහි බෝධි වෘක්ෂ මූලයේ වැඩ වසන සේක. ඒ සමයේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විමුක්ති සුවය විඳිමින් එක ම පළඟින් දවස් හතක් වැඩ සිටි සේක.

ඉන්පසු භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ඒ සතිය ඉක්මගිය පසු, ඒ සමාධියෙන් නැගී සිට රාත්‍රියේ පළමු යාමයේ පටිච්චසමුප්පාදය අනුලෝම වශයෙන් ඉතා හොඳින් මෙනෙහි කළ සේක.

“මෙය ඇති කල්හි මෙය වෙයි, මෙය ඉපදීමෙන් මෙය උපදියි, එනම් අවිද්‍යා ප්‍රත්‍යයෙන් සංස්කාර වෙයි. සංස්කාර ප්‍රත්‍යයෙන් විඤ්ඤාණය වෙයි. විඤ්ඤාණ ප්‍රත්‍යයෙන් නාමරූප වෙයි. නාම රූප ප්‍රත්‍යයෙන් සළායතන වෙයි. සළායතන ප්‍රත්‍යයෙන් ස්පර්ශය වෙයි. ස්පර්ශය ප්‍රත්‍යයෙන් වේදනා වෙයි. වේදනා ප්‍රත්‍යයෙන් තණ්හා වෙයි. තණ්හා ප්‍රත්‍යයෙන් උපාදාන වෙයි. උපාදාන ප්‍රත්‍යයෙන් භවය වෙයි. භව ප්‍රත්‍යයෙන් ඉපදීම වෙයි. ඉපදීම ප්‍රත්‍යයෙන් ජරා මරණ ශොක් වැළපීම් දුක් දොම්නස් සුසුම් හෙළීම් හටගනියි. මෙසේ මේ මුලු මහත් දුක්ඛස්කන්ධයේ හටගැනීම වෙයි“ යනුවෙනි.

ඉන්පසු භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ අර්ථය දැන ගෙන, ඒ අවස්ථාවේ දී මේ උදානය පළ කළ සේක.

යදා හවේ පාතුභවන්ති ධම්මා
ආතාපිනෝ ඣායතෝ බ්‍රාහ්මණස්ස,
අථස්ස කංඛා වපයන්ති සබ්බා
යතෝ පජානාති සහේතුධම්මන්ති.

තේරුම »»»
කෙලෙස් තවන වීරිය ඇති, ධ්‍යාන වඩන බ්‍රාහ්මණයාට යම් කලෙක ඒකාන්තයෙන් බෝධිපාක්ෂික ධර්මයන් පහළ වෙයි ද, යම් හෙයකින් හේතු සහිත වූ ධර්මය දැන ගන්නා හෙයින්, එකල්හි ඔහු ගේ සියලු සැක දුරු වේ.

භාවය »»»

යදා - යම් කලෙක,
හවේ - ඒකාන්තයෙන්,
ආතාපිනෝ- කෙලෙස් තවන වීරිය ඇති,
ඣායතෝ - ධ්‍යාන වඩන,
බ්‍රාහ්මණස්ස - බ්‍රාහ්මණයාට (පව් බැහැර ලූ අර්ථයෙන් 
බ්‍රාහ්මණ වෙයි),
ධම්මා - ධර්මයෝ,
පාතුභවන්ති - පහළවෙත් ද,
අථ - එකල්හි,
අස්ස- ඔහුගේ,
සබ්බා - සියලු,
කංඛා - සැකයෝ,
වපයන්ති - දුරුවෙත්,
යතෝ- යම් හෙයකින්,
සහේතුධම්මං - හේතු සහිත ධර්මයන්,
පජානාති ඉති- දැනගන්නේ ද එහෙයිනි යි.

සරළ අර්ථය »»»
කෙලෙසුන් දුරු කරන වීර්යයෙන් යුතු, ධ්‍යාන වඩන බ්‍රාහ්මණයාට යම් අවස්ථාවක ඒකාන්තයෙන්ම බෝධි පාක්ෂික ධර්මයන් පහළ වෙයි ද, එකල්හි ඔහු ගේ සියලු සැක සංකා දුරු වේ. එයට හේතු වන්නේ, හේතුන් නිසා හට ගන්නා දුක නම් වූ ධර්මය ඔහු දැනගන්නා නිසා ය.

සාදු! සාදු!! සාදු!!!

සබ්බසංඛාරේසු අනිච්ච සංඥාව

2010-11-13T20:34:00.008+08:00

අප මීට පෙර කතා කළේ සියලු ලෝකය කෙරෙහි ඇල්ම දුරු කර ගැනීම පිණිස පවතින සංඥාව එනම් “සබ්බලෝකේ අනභිරත සංඥාව” පුරුදු කර ගන්නේ කොහොම ද? කියන කරුණ. ඒ වගේ ම ඒ භාවනාව පුරුදු කර ගැනීමෙන් අපිට අත් කර ගන්න පුළුවන් ප්‍රතිලාභ අපි කෙටියෙන් සරලව කතා කළෙමු. විශේෂයෙන් එය සංකීර්ණ භාවනාවක්. හුරු වෙන්න අපහසු යි. නමුත් අප ටික ටික හුරු කර ගත්තොත් ඉතාම සුව පහසුව ඇති කර ගන්න පුළුවන් කමක් තියෙනවා.

අපි අද සිහිකර දෙන්න කල්පනා කළේ, “සබ්බ සංඛාරේසු අනිත්‍ය සංඥාව” කියන භාවනාව. ඒ සංඥාවත් පුරුදු කර ගැනීම අමාරු යි. නමුත් අපිට සියලු සංස්කාර කෙරෙහි අනිත්‍ය හුරු කර ගන්න ලේසි විදිහක් තමයි පංච උපාදාන ස්කන්ධය කෙරෙහි ඇල්ම දුරුවෙන විදියට, අනිත්‍ය විදියට වඩන්න පුරුදු වීම. අපිට එමගින් මේ සංඥාව හුරු කර ගන්න පුළුවන්. සියලු සංස්කාර කෙරෙහි ඇල්ම දුරු කර ගන්නට තමයි මේ ධර්මය පුරුදු කර ගන්නේ. සියලුම සංස්කාර පංච උපාදානස්කන්ධයට අයිති යි. පංච උපාදානස්කන්ධය කෙරෙහි ඇල්ම දුරු කරගත්තොත් සියලු සංස්කාර කෙරෙහි ඇල්ම දුරු වෙලා යනවා. ඒ නිසා පංච උපාදානස්කන්ධය කෙරෙහි ඇල්ම දුරු වෙන විදියට “අනිත්‍ය” පුරුදු කර ගත්තොත් ඒ මගින් අපිට මේ සංඥාව පුරුදු කර ගන්න අවස්ථාවක් ඇති වෙනවා. (පාරිලෙය්‍යක සූත්‍රය/සංයුක්ත නිකාය 111)

මේ භාවනාව ටික ටික පුරුදු වීමෙන් අපට මේක තේරුම් ගන්න පුලුවන් කමක් තියෙනවා. පංච උපාදානස්කන්ධය හට ගැනීමත් නැති වීමත් ගැන භාවනා විදිහට වඩන පිළිවෙළක් කෙටියෙන් මම කියන්නම්. ඒක ටික ටික හුරු කර ගන්න. සමාධිය පුරුදු වීමත් එක්ක, ටික ටික තේරුම් බේරුම් කර ගන්න පුළුවන්කම ඇතිවේ.

මේ සංඥාව මේ විදියට භාවනා වශයෙන් හුරු කර ගන්න “සතර මහා ධාතුන්ගෙන් යුතු මේ රූපය ආහාරයෙන් ඇති වෙලා ආහාර නැති වීමෙන් නැති වෙලා යන නිසා අනිත්‍යයි අනිත්‍යයි අනිත්‍යයි. අනිත්‍ය වූ දුක් වූ විපරිනාමයට පත්වෙන රූපය, මම නොවෙමි. මගේ නොවෙයි මගේ ආත්මය නොවෙයි.

ස්පර්ශයෙන් ඇතිවන හඳුනා ගැනීම ස්පර්ශය නැතිවීමෙන් නැති වී යන නිසා අනිත්‍යයි අනිත්‍යයි අනිත්‍යයි. අනිත්‍ය වූ දුක් වූ විපරිනාමයට පත්වන විදීම මම නොවෙමි .මගේ නොවෙයි මගේ ආත්මය නොවෙයි. ස්පර්ශයෙන් ඇතිවන හඳුනා ගැනීම ස්පර්ශය නැතිවීමෙන් නැති වී යන නිසා අනිත්‍යයි අනිත්‍යයි අනිත්‍යයි. අනිත්‍ය වූ දුක් වූ විපරිනාමයට පත්වන හඳුනා ගැනීම මම නොවෙමි. මගේ නොවෙයි මගේ ආත්මය නොවෙයි. ස්පර්ශයෙන් ඇති වන චේතනාව ස්පර්ශය නැති වීමෙන් නැති වී යන නිසා අනිත්‍යයි අනිත්‍යයි අනිත්‍යයි. අනිත්‍ය වූ දුක් වූ විපරිනාමයට පත්වන චේතනාව මම නොවෙමි. මගේ නොවෙයි මගේ ආත්මය නොවෙයි. නාමරූපයෙන් ඇතිවන විඥානය නාම රූප නැති වීමෙන් නැති වී යන නිසා අනිත්‍යයි අනිත්‍යයි අනිත්‍යයි. අනිත්‍ය වූ දුක් වූ විපරිනාමයට පත්වෙන විඥානය මම නොවෙමි. මගේ නොවෙයි මගේ ආත්මය නොවෙයි. ඔය විදියට හුරු කර ගන්න. මේකත් පුරුදු වෙන්නෙ ටික ටික.

හැම භාවනාවක් ම ටික ටික තමයි පුරුදු වෙන්නේ. ටික ටික පුරුදු වෙනකොට අපිට ඒක හුරු පුරුදු දෙයක් බවට පත්වෙයි. එක පාරට කරන්න බෑ. අනික කලබලයට මනසිකාර කරන්න එපා. යම් රිද්මයකට කරන්න බලන්න. එතකොට තමන්ට හුරුවෙයි. ඉස්සෙල්ලා පුරුදු කර ගැනීම සඳහා කරන්න ඕනෑ. පස්සේ අපට හොඳින් ජීවත් වන්න පුළුවන් කම තියෙනවා.

සබ්බසංඛාරේසු අනිච්ච සංඥාව කියන සංඥාව හොඳින් පුරුදු කර ගත්තොත් එයාට සිතේ ඇතිවන ඕන පීඩාවකින් ගැළවෙන්න පුළුවන් කමක් තියෙනවා. ඉතින් අපහසු යි. අමාරුළුවෙන් තමා මේවා කරන්න තියෙන්නෙ. මේ ධර්මයන් හොඳින් හුරු කර ගන්න කෙනා හොඳට යුද ශිල්පය දන්න දක්ෂ සොල්දාදුවෙක් වගේ අපිට භාවනාවක් පුරුදු වෙන මුල් කාලේ එහෙම ගැටලු එන්නේ නෑ. භාවනා කරගෙන කලක් යද්දී අපිට චිත්ත පීඩා එන්න පුළුවන්. අපි ආන්න එතකොට එන චිත්ත පීඩා දුරු කර ගන්නේ අප පුරුදු වුණු භාවනා පාවිච්චි කරලා. යුද්ධයට යන සොල්දාදුවා වගේ.

සොල්දාදුවා යුද්ධයට කලින් පුහුණු වෙනව නේ ද? යුද්ධයට කලින් සොල්දාදුවා පුහුණු වෙනවා. පුහුණු වෙනකොට ඒක ප්‍රනීතයි. ඒ පුහුණුව ප්‍රනීතයි නේ ද? යුද භටයෙක් හමුදාවට බැඳීලා පුහුණු වෙනවා පුහුණු වෙන්නේ බයෙන් ද සතුටින් ද? සතුටෙන් ප්‍රීතියෙන් එයා පුහුණු වෙන්නේ. පුහුණුව ඉවර වෙලාත් සතුටු වෙනවා නේ ද? එයාට මරණ භයක් එනව ද? මරණ භයක් තියෙනව ද? සතුරු බයක් තියෙනවා ද? අනතුරක් එයාට තියෙනව ද? නෑ. එයා ප්‍රීතියෙන් යුද ශිල්පය පුරුදු වෙනවා. ඔන්න පුරුදු වෙලා එයා යනවා යුද්ධයට.

දැන් පුරුදු වුණායින් පස්සේ “ආ පුතේ ගෙදර පලයන්” කියනව ද? ගෙදර පලයන් කියන්නේ නෑනේ. ඒකට ද පුරුදු වෙන්නේ එයා. නෑ නෑ යුද ශිල්පය පුරුදු වෙන්නේ යුද්ධ කරන්න. සතුරාට එරෙහිව සටන් කරන්න. ඉතින් ඊට පස්සේ එයා යුද්දෙට ගිහිල්ලා පාවිච්චි කරන්නෙ මොනව ද? පාවිච්චි කරන්නෙ කලින් පුහුණු වූ දේමයි. කලින් යම් ශිල්පයක් ද පුහුණු වුණේ ඒ ශිල්පය යුද්ධයේ දී පාවිච්චි කරන්න ඕනෑ. එතකොට ඒ පුහුණුව තවත් වැඩි දියුණු වෙනවා.එතන තියෙන්නේත් පුහුණු වීමක්. ඒක තව දුරටත් වැඩි දියුණු වෙනවා.

භාවනා කරන කෙනාත් ආන්න ඒ වගේ, කෙලෙස් හමුදාව එක්ක සටන් කරන්න කලින්, අවි හරඹය පුරුදු වෙනවා. මුලින් භාවනා කරනවා කියන්නේ ඒකට යි. අප භාවනාව ටික ටික කර කර පුරුදු වෙනවා. සමාධියක් ඇති කර ගන්නවා. ඒ සමාධිය ඇති කර ගන්නා තෙක් ඉතා ප්‍රනීත යි. ඒ සමාධියත් ප්‍රනීත යි. ඊට පස්සේ තමයි යුද්දේ තියෙන්නේ එතෙක් යුද්දේ නෑ. සමාධියක් ඇති කර ගෙන ඒ සමාධිය වඩන්න ඕනෑ. ආන්න එතකොට කෙලෙස් යුද්දේ පටන් ගන්නවා. අන්න එතනදි අපිට අපහසුකම් ආවොත් අපිට පාවිච්චි කරන්න තියෙන්නේ අපි කලින් පුරුදුවුණු භාවනාම යි. වෙන ක්‍රමයක් නෑ.

සොල්දාදුවා හමුදාවට බැඳිලා අවි පුහුණු වෙනවා සතුරු හමුදාවට එරෙහිව සටන් කරන්න ගියහ ම එයා පාවිච්චි කරන්නේ කලින් ඉගෙන ගත්ත දේ නේ ද? ඉතින් ඒවා පාවිච්චි කරන්න ඕනෑ. ඒ නිසා තමයි අප හොඳට පුරුදු වෙන්නේ. අප භාවනා ඉගෙන ගන්න කොට කලබලයට භාවනා කරන්න පටන් ගන්නෙ නෑ. මුල් කාලේ හොඳින් ඉගෙන ගන්න. ඒ භාවනා ඉගෙන ගෙන හොඳට පුරුදු කර ගන්න. පුරුදු වුණායින් පස්සේ යම් කලකදී අපට සතුරු සේනාවත් එක්ක යුද්ධ කරන්න කලක් එයි.

කෙලෙස් යුද්දේ පටන් ගන්න කලක් එයි. ආන්න එතකොට අපට ඒ කෙලෙස් යුද්දෙන් පරදින්නෙ නැති කෙනෙක් බවට පත්වෙන්නෙ අප මුලින් පුරුදු වෙන ධර්මය පාවිච්චි කරලාම යි. ඒ ඉගෙන ගන්න සූත්‍ර දේශනා, ඊළඟට අපි ලැබෙන අවවාද අනුශාසනා, ඊළඟට අපි පුරුදු කරගත්ත භාවනා, පුරුදු කරමින් මේවා ම පාවිච්චි කරමින් අපි ඒ අපහසුතාවන් දුරු කර ගනිමු.

ඉතින් ඒ සඳහා අපිට සිහිය උපදවලා දෙන්නේ කල්‍යාණ මිත්‍රයා. “ඔතෙන්දි මේකයි කරන්නේ” “මෙතෙන්දි මේක යි කරන්නේ” “ඕක කරන්න එපා” “ඔහොම නෙමෙයි කරන්නෙ” “දැන් මෙහෙම කරන්න” අහවල් දේශනාව බලන්න” ඔය ආදි වශයෙන් සිහිය උපද්දවලා දෙන්නේ කල්‍යාණ මිත්‍රයා. මොකද සිහි උපද්දවා ගන්න බැරි වෙන වෙලාවල් තියෙන්න පුළුවන්. ආන්න එතකොට සිහිය උපද්දවා දෙන්නෙ කල්‍යාණ මිත්‍රයා. එයා සිහිය උපද්දවා දීම පිණිස අනුකම්පාවෙන් සොයා බලමින්ම වාසය කරන කෙනෙක්. එයා තුළ තියෙන්නේ අනුකම්පාව සහ අන් අයගේ දියුණුවට කැමැත්ත. මේ තමා කල්‍යාණ මිත්‍රයා තුළ බලවත්ව තියෙන දේ. ආන්න ඒ කරුණු දෙක මුල් කරගෙන උපකාරයට නැමුනු සිතින් තමා වාසය කරන්නේ. ඒ නිසා අපිට කල්‍යාණ මිත්‍ර ඇසුර තරම් සැප පහසු ආරක්ෂාව ඇති කරන්නා වූ තැනක් ඇත්තේ නෑ.

ඉතින් මේවා තේරුම් අරගෙන මේ භාවනාවන් හොඳින් පුරුදු කර ගන්න. එවිට අප කාටත් ඉතාම සුව පහසු ජීවිතයක් ඇති කර ගන්න පුළුවන්කම තිබේවි. එතකොට අපි මූලික වශයෙන් කළයුතු භාවනා කීපයක් කතා කළෙමු. එවිට මම හිතන්නේ අපට වැටහීමක් ඇති ඒ ගැන, අපි දවස් කීපයක් තිස්සේ කතා කළෙමු. ඉතින්, අප විශ්වාස කරනවා මේ අයට යම් වැටහීමක් ඇති වෙන්න ඇති. සරල මට්ටමින් හෝ. ඉතින් ඒ කියා දුන්න භාවනාවන් සහ කාරනාවන් තේරුම් ගෙන, ටික ටික පුරුදු කරගෙන, තම තමන්ගේ ජීවිතයට ඒ උතුම් සැප අත් කර ගැනීම පිණිස, අත් නොහරින වීර්යය, කැමැත්ත උපදවා ගනිත්වා කියලා අපි ආශිර්වාද කරමු. සියලු දෙනාට ම තෙරුවන් සරණයි.

මතු සම්බන්ධයි

නාවලපිටියේ අරියවංශ හිමි
'බුදුසරණ' පුවත් පතේ පළ වූ ලිපියක් ඇසුරෙන්

http://www.lakehouse.lk/budusarana/2010/11/13/tmp.asp?ID=vision03

දෙසිය වසරක්‌ පුරා බුදු සසුන එකළු කළ ශ්‍රී කල්‍යාණිවංශය

2010-11-06T19:09:00.000+08:00

බොහෝ දෙවි මිනිසුන්ට හිත සුව පිණිස පහළ වූයේ සම්බුද්ධ ශාසනයයි. සිල් සුරකිනු කැමැත්තහුද, දැහැන් වඩනු කැමැත්තහුද, නුවණ වඩනු කැමැත්තහුද මෙම සසුනෙන් ඵල නෙලූහ. ‚ණාසව මිහිඳු මාහිමියන් වහන්සේ එම උදාර ශාසනය ලක්‌දිව් වැස්‌සන්ටද දායාද කළහ. පරසතුරු උවදුරින් හා කලින් කල හටගත් අනේක උපද්‍රව හේතුවෙන් බුදුසසුනෙහි ප්‍රතිපත්ති ශාසනය මිලිනව නොගියේ නොවෙයි. එහෙත් රාජරාජ මහාමාත්‍යාදීන්ගේ හා නිස්‌සරණධ්‍යාශයෙන් යුතු සංඝනේතෘන් වහන්සේලාගේ අප්‍රතිහත ධෛර්යය නිසා වරින් වර බුදු සසුන උද්දීප්තියට පත්වූහ.

මින් වසර දෙසිය හැට ගණනකට පෙර පැවැති අනුපසම්පන්න වූ ගණින්නාන්සේලාගේ යුගය පසුකොට යළිත් උපසම්පන්න භික්‍ෂූන්ගේ යුගයක්‌ ආරම්භ විය. එයට හේතුව වූයේ සරණංකර සාමණේරයන් වහන්සේගේ අප්‍රතිහත උද්යෝගයෙන් හා කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ නරපතිඳුන්ගේ අනුග්‍රහයෙන් නැවත උපාලිවංශික ශ්‍යාම නිකාය ආරම්භ වීමයි. ඉන්පසු පිරිසිදු උපසම්පදාව වෙනුවෙන් භික්‍ෂූන් වහන්සේලා වරින්වර මහත් උද්යෝගයකින් කටයුතු කොට තිබේ. එනිසාම අමරපුර නිකායත්, රාමඤ්ඤ නිකායත් බිහිවිය.

මින් වසර දෙසීයකට පෙර සියම් නිකායේ පැවිදි වූ එක්‌ තරුණ යතිවරයෙක්‌ විය. කතළුවේ ගුණරතන නම් වූ මේ තරුණ භික්‍ෂුව මහත් ශ්‍රද්ධාවෙන් යුතුව උපසම්පදාව ලැබූහ. එහෙත් උපසම්පදාව ලබන සීමා මාලකයන් පිළිබඳව සංඝයා අතර නා නා මතිමතාන්තර පැතිර ගියේය. සීමා අපිරිසිදු වුවහොත් උපසම්පදාව ද අපිරිසිදු වන බවට පැතිර යන කතා හේතුවෙන් ගුණරතන තරුණ භික්‍ෂුවගේ සිත සැලී ගියේය. හේ පළමු උපසම්පදාව අත්හැරියේය. දෙවන වරටත් යළි උපසම්පදාව ලැබුවේය. නමුත් සංඝයා අතර අෙන්‍යාන්‍ය චෝදනා මුඛයෙන් කතා බස්‌ කෙරෙන මෙම සීමා සංකරවාදයන් නිසා තම උපසම්පදාව පිළිබඳ හෙතෙම යළිත් උකටලීව වාසය කළේය.

මේ අවදියේම අඹගහපිටියේ ඤාණවිමලතිස්‌ස මහතෙරපාණන් බුරුම රටින් උපසම්පදාව ලබා පැමිණි වග ඇසූ මෙම තරුණ යතිවරයාගේ මනස මහත් ප්‍රබෝධයට පත්වූහ. නොපසුබස්‌නා උත්සාහයක්‌ ඇතිවිය. උදාර බලාපොරොත්තුවක්‌ ද ඇතිවිය.

"මම ද බුරුම රටට යන්නෙමි. එම රටෙහි ඇති පිරිසිදු උපසම්පදාව ලබාගෙන එන්නෙමි"යි දැඩි අධිෂ්ඨානයක්‌ ඇතිකරගත්තේය. සීල පාරිශුද්ධිය උදෙසා දිවි පිදිය හැකි තරුණ සාමණේරයන් වහන්සේලා හත් නමක්‌ ද, උන්වහන්සේ සමග මෙම කරුණ උදෙසා එක්‌වී සිටියහ. සැදැහැවතුන්ගෙන් ලබන ලද අනුග්‍රහය හේතුවෙන් සසරෙහි පූරිත පුණ්‍ය බල ඇති කතළුවේ ගුණරතන තරුණ යතිවරයන් වහන්සේ එම සාමණේර සත්නම සමග කැපකරුවන් තිදෙනකුද කැටුව 1807 ඔක්‌තෝබර් මස පුර අටවක්‌දා සුළුප්පුවක නැගී සිල් සොයා යන උදාර සසුන් ගමන ආරම්භ කළහ.

ඔවුහු දස දිනක්‌ ඇවෑමෙන් දකුණු ඉන්දියාවෙහි නාගපට්‌ටන තොට වෙත පැමිණියහ. එතැනින් මහමදික වෙළෙඳුන්ට අයත් රුවල් නැවක නැඟ බුරුම රට බලා යාත්‍රා කළහ. සාගර මධ්‍යයෙහිදී මහමදිකයන් විසින් බිලි පූජාවක්‌ කරන ලදී. බොහෝ එළු බැටළුවෝ එයට බිලි වූහ. එකළොස්‌ දිනක්‌ සුවසේ යාත්‍රා කළ මේ නෞකාව එම බිලි පූජාවෙන් පසු කැළඹී ගිය අහස්‌ තලය යට තනිවූවාය. එදින මධ්‍යම රාත්‍රියේදී ඝන වර්ෂාවක්‌ ද, මහත් කුණාටුවක්‌ද හටගත්තේය. නැවෙහි රුවල් ඉරී, කුඹගස්‌ කැඩී ගියේය. නාවිකයන් හට හසුරුවා ගත නොහැකි වූ එම නෞකාව ඒ මේ අත පාවෙන්නට විය. මරණ බයට පත් නාවිකයෝ ද, වෙළෙන්දොa ද යාඥා කරන්නට පටන් ගත්හ. ගුණරතන යතිවරයන් වහන්සේ ඉතා නිර්භය ස්‌වරූපයෙන් ඔවුන් අමතා මෙසේ පැවැසූහ.

"විපත්තියෙහිදී සෝක කිරීමෙන් ඵලක්‌ නැත. මරණය අප සියල්ලන්ටම පොදු දෙයකි. තමන්ගේ ක්‍රියාවෙහි ඵලය දායාද කරගෙන සිටින සත්වයෝ සෝක නොකොට යුත්තාහුය. මින් පෙරත් සිද්ධ කටයුතු අර්ථයන් තිබියදී මුහුදුබත් වූ සත්වයෝ අපමණයහ. දැන් අපි ද ශ්‍රේෂ්ඨ කාරණයකට ගමන් කරන්නමෝ වෙමු. එහෙත් සෝක කිරීමෙන් අපේක්‍ෂිත අර්ථය නොලැබේ. දැනට අපට ඇති එකම ප්‍රතිෂ්ඨාව අපගේ සීලයයි. ත්‍රිවිධරත්නය අපට ඇති උතුම්ම සරණයි. එනිසා ඔබ සියලු දෙනද සිල්වත් වෙන්න. මෙත් වඩන්න."

සියල්ලෝම මරණ භීතියෙන් තුන් දිනක්‌ මුහුද මැද තනි වූහ. නිරාහාරව සිටි ඔවුන් හට ආහාර රුචිය ඇති වූයේ මරණ බිය පහවීමෙන් පසුවය. එය එතරම්ම බියජනක විය. ක්‍රමක්‍රමයෙන් පාවී ගිය නෞකාව ඈත ගොඩබිමක්‌ පෙනෙන මානයට සේන්දු විය. එකල්හි වැලිකොන්දේ ධම්මරතන සාමණේර තෙමේ නාවිකයන් ද සමග කැඩී බිඳී ගිය ලී උණගස්‌ ආදිය එක්‌කොට පහුරක්‌ තනවා අනතුරු හඟවන කොඩියක්‌ ද යොදා ඒ පහුර ගොඩට පිටත් කොට යෑවීය. මහත් වාසනාවෙකි. මේ පැමිණ තිබෙන්නේ බුරුම රටෙහි වෙරළ තීරයටයි.

රැංගුන් නගරාසන්න වරායකට අයත් එම තොටුපළෙහි නිලධාරීහු ශක්‌තිසම්පන්න නෞකාවක්‌ යවා අනතුරට පත් සියල්ලෝම වරායට රැගෙන ආහ. එහි සිටි ප්‍රාදේශීය රජකෙනෙක්‌ සිංහලද්වීපයෙන් ශ්‍රමණ පිරිසක්‌ පැමිණි බව අසා ඉතා සතුටින් උන්වහන්සේලා පිළිගත්හ.

"ස්‌වාමීනි, නුඹවහන්සේලාගේ සිල් බලය හේතුවෙන් මිසක්‌ මෙම අනතුරෙන් බේරෙන්නට වෙන පිළිවෙලක්‌ නම් නොපෙනේ. මිසදිටු නැවියන්ට හා වෙළඳුන්ටද ජීවිත දානය ලැබුණේ නුඹවහන්සේලා නිසා ය. එනිසා නුඹවහන්සේලාගේ මනෝරථය පූරණය පිණිස මම ද කැපවෙමි"යි රජතෙමේ පවසා සිටියේය.

සාගර තරණයෙන් ලත් වෙහෙස හේතුවෙන් ශ්‍රමණ පිරිස රෝග උපද්‍රවයන්ටද ලක්‌වූහ. නමුත් එම මාණ්‌ඩලික රජතුමා කරවූ ප්‍රතිකාර හේතුවෙන් උන්වහන්සේලා සුවපත් වූහ. සැදැහැවත් මෙම රජතෙමේ බුරුම දේශවාසී මේධානන්දධජ නම් වූ රාජගුරු සංඝනායකයන් වහන්සේ වෙත මෙම ශ්‍රමණ පිරිස රැගෙන ගියේය. පිරිසිදු උපසම්පදාව සොයා පැමිණි තරුණ යතිවරයන් දුටු සංඝනායකයාණෝ මහත් සන්තෝෂයට පත්වූහ.

"පින්වත් ආයුෂ්මත්වරුනි, ඔබ මේ සිටින්නේ හංසවතී නගරයේය. මින් අවුරුදු තුන්සිය ගණනකට පෙර මෙම රට පාලනය කළ ධම්මෙච්තිය මහරජු ලක්‌දිව ජයවර්ධනපුරයේ විසූ ලංකාධීශ්වර බුවනෙකබාහු මහරජු වෙත බුරුම රටවාසී සඟ පිරිසක්‌ යවා ලංකාවාසී සුපේශල ශික්‌ෂාකාමී සංඝයා වෙතින් කල්‍යාණිනදී සීමාවෙහිදී උපසම්පදා කරවා මේ රටට ගෙන්නවා කල්‍යාණි මහාසීමාව බැන්දවීය. මෙකල මෙම දේශයෙහි සංඝයා අතර පවතින්නේ එම උපසම්පදාවයි. ඔබවහන්සේලාට ද එම උපසම්පදාව ලබාගැනීමට පෙර මහරජතුමාට දැනුම් දීම ඉතාමත්ම යෝග්‍යයයි."

මෙම යෝජනාවට කතළුවේ ගුණරතන යතිවරයාණන් වහන්සේ ඉතා සතුටට පත්වූහ. වැලිකොන්දේ ධම්මරතන, කොග්ගල ධම්මසාර යන සාමණේර දෙනම මාණ්‌ඩලික රජු හා ගමන ඇරඹූහ. අතිශයින් ශාසනමාමක වූ මහාධම්මරාජාධිරාජ නම් වූ මහරජ තෙමේ සිංහලද්වීපවාසී මෙම ශ්‍රමණවරුන් හට ආදර ගෞරව දක්‌වා සංඝරාජාරාමයට යවා එකල සංඝරාජ වූ ඤාණාභිවංස ධම්මසේනාපති මහතෙරපාණන් මුණගැස්‌වූහ.

ස්‌වාමීනි, මේ සිංහල ශ්‍රමණයන් වහන්සේලා තම ජීවිතය දෙවැනි කොට පාරිශුද්ධෝපසම්පදාව පිණිස නුඹවහන්සේලා සොයා පැමිණ සිටිති. උන්වහන්සේලාගේ මනෝරථය සඵල කරදෙනු මැනැවැ"යි ඉල්ලා සිටියේය.

එවිට සංඝරාජයන් වහන්සේ සියලු තොරතුරු විමසා මහරජුට මෙසේ පැවැසූහ.

"භවත් මහරජුනි, මෙම ශ්‍රමණයන් වහන්සේලා කල්‍යාණි සීමාවෙහිදී උපසම්පදාව ලැබීමට මහත් රුචියක්‌ දක්‌වති. මෙකල හංසවතියෙහි වැඩසිටින මේධානන්දධජ ආදී මහා ස්‌ථවිරවරුන් ලවා උපසම්පදා කෘත්‍යය සම්පාදනය කරවන මෙන් දැනුම් දීම සුදුසුයි."

සංඝරාජයන් වහන්සේගේ අනුශාසනා පරිදි හංසවතී නගරයෙහිදී යථෝක්‌ත විහාරයේදී ලක්‌දිවින් පැමිණි පිරිස සිවුරු හැර ගිහි බවට පත් වූහ. යළි අලුතින්ම පැවිදි වී මේධානන්දධජ රජගුරු මහා ස්‌වාමින්ද්‍රයන් වහන්සේ උපාධ්‍යායය කොට කතළුවේ ගුණරතනතිස්‌ස සාමණේරයන් වහන්සේ උපසම්පදාව ලැබූහ. පිළිවෙළින් කල්‍යාණතිස්‌ස, ධම්මරතන, ධම්මසාර, පඤ්ඤාතිස්‌ස, ගුණසාර, සුමනතිස්‌ස යන සාමණේරවරු උපසම්පදාව ලැබූහ.

ඉක්‌බිති අදාළ ධර්මවිනය පරිචය ඇති කරගත් මහා ප්‍රඥවකින් හෙබි වීර්යයවන්ත වූ ගුණරතනයන් වහන්සේ තමන් හට නිශ්‍රයාචාර්ය විනයධර මහාස්‌ථවිර නමක්‌ ද, උපසම්පදා පරිදීපක සන්දේශයක්‌ ද දුන මැනැවැයි රාජගුරු මාහිමියන්ගෙන් ඉල්ලා සිටියහ. ඒ අනුව ව්‍යක්‌ත ප්‍රතිබල මහතෙරපාණන් කෙනකු වන කේලාස මහා ස්‌ථවිරතුමාටද මේ පිරිස සමග ලක්‌දිවට පැමිණීමට නියම විය. රාජානුග්‍රහයෙන් යුතුව ගෞතම ශාසනයෙහි සුපරිශුද්ධෝපසම්පත්තිය ලැබූ මෙම සිල්වත් ශ්‍රමණයන් වහන්සේලා ස්‌වකීය උපාධ්‍යායන් වහන්සේගෙන් අවසර ලබා 1810 ජුනි මස 17 වැනි දින දොඩම්දූවට සම්ප්‍රාප්ත වූහ.

මෙසේ වැඩමකොට වදාළ පින්වත් භික්‍ෂූන් වහන්සේලා මෙම නිර්මල උපසම්පදාව

රැකගනිමින් ශාසනාභිවෘද්ධිය පිණිස මහත් කැපවීමකින් කටයුතු කරන්නට පටන්ගත්හ. මෙය ශ්‍රී ලංකාද්වීපයෙහි මැනැවින් පිහිටා ඇති ශ්‍රී කල්‍යාණිවංශ නිකායෙහි ආරම්භයයි.

මෙසේ අරඹන ලද කල්‍යාණිවංශ නිකාය වරින්වර පත්වූ සංඝනේතෘන් වහන්සේලාගෙන් ශෝභමාන වෙමින් චිරාත් කාලයක්‌ ලක්‌ බුදුසසුන බබලුවමින් සිටින්නීය. අලුත්ගම ශ්‍රී සීලස්‌කන්ධ, ගින්තොට ශ්‍රී මේධංකර, තෙල්වත්තේ ශ්‍රී අරියවංශ, පොල්වත්තේ ශ්‍රී බුද්ධදත්ත, දඹගස්‌ආරේ ශ්‍රී සුමේධංකර ආදී මහානායක ස්‌වාමින්ද්‍රයන් වහන්සේලාගෙන් ස්‌වකීය සඟ පිරිස බැබලී ගියහ. මෙතෙක්‌ කල් ගෙවී ගිය අතීතයේ දොළොස්‌නමක්‌ මහානායක ස්‌වාමීන්ද්‍රයන් වහන්සේලා මෙම නිකායෙහි වැඩහිඳිමින් ලෝ සසුන් වැඩ වඩා ස්‌වර්ග පරායණ වූහ. මෙකල කල්‍යාණිවංශ නිකායෙහි සංඝනේතෘත්වය උසුලන්නේ පූරිත පුන්‍යබලයෙන් සමන්විත සුපේශල ශික්‌ෂාකාමී තපෝගුණයෙන් ශෝභමාන වූ දොඩම්පහල ශ්‍රී චන්දසිරි මහානායක ස්‌වාමීන් වහන්සේ වන අපගේ සුපින්වත් ගුරු දෙවිඳාණෝ ය. මෑත භාගයේ සැදැහැවත් ජනහද කමල මැනැවින් පිබිද වූ බ්‍රහ්මස්‌වර විහිදුවමින් මිහිරි හඬින් බුදුගුණ ගැයූ පානදුරේ අරියධම්ම ස්‌වාමීන්ද්‍රයන් වහන්සේ ද, කල්‍යාණිවංශ නිකායික භික්‍ෂුවකි. මනා වත්පිළිවෙතින් සුසැදි උතුම් සඟරුවනේ උද්දීප්ත මුක්‌තාවලිය සැරසූ මාණික්‍යයක්‌ බඳු අග්ගමහා පණ්‌ඩිත පොල්වත්තේ ශ්‍රී බුද්ධදත්තාභිධාන මහානායක ස්‌වාමීන්ද්‍රයන් වහන්සේ පාණ්‌ඩිත්‍යයෙන් ද, ලේඛනයෙන් ද, භාෂණයෙන් ද, ශ්‍රද්ධාවෙන් ද, නිර්භීතභාවයෙන් ද වැඩසිටිමින් කල්‍යාණිවංශ නිකායෙහි නිර්මලත්වය ලොවෙහි ප්‍රකට කළ සේක. රාජගුරු කතළුවේ ගුණරතනතිස්‌ස මහාතෙරපාණන් වහන්සේගෙන් ඇරඹි ශ්‍රී කල්‍යාණිවංශයෙහි වැඩසිටින සඟරුවන සසුන් කෙතෙහි ඒකාලෝක වන ගුණ නුවණ දරමින් චිරාත්කාලයක්‌ ලෝ සසුන් වැඩ වඩත්වාෘ

කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද හිමි

පුදමු මහ සෑ එගොඩ කැළණී......

2010-11-06T00:07:00.000+08:00

උතුම් ගෞතම බුදු සසුන කෙරෙහි සුපැහැදි සිතින් ගෞතම බුද්ධ රාජ්‍යයේ සැදැහැති උවැසියන් තවත් උතුම් බුදු පුදක් වෙනුවෙන් ලක ලෑස්ති වන බව ආරංචියි.

ගෞතම බුදු සමිඳුන් ගේ ජලසාටිකා ධාතුවක් තැන්පත් කොට මනිඅක්ඛික නා රජුන් විසින් තැනවූ 'සිවුරු දාගැබ', 'කිත්සිරිමෙවන් දාගැබ' යන නම් වලින් ප්‍රචලිත එගොඩ කැළණිය විහාරයේ චෛත්‍ය රාජයාණන් වහන්සේ ගෞතම බුදු සමිඳුන් ගේ ජලසාටිකා ධාතුවක් තැන්පත් කොට ලොව තනවා ඇති එකම ස්ථූප රාජයාණන් වහන්සේ වන බවයි කියැවෙන්නෙ.

කලක් තිස්සේ සැමගේ අවධානයෙන් ගිලිහී ජරාවාස වෙමින් පැවති මෙම ඓතිහාසික ස්ථූපය එළිපෙහෙලි කොට, හුනු පිරියම් කරවා, කොතෙහි රන් ආලේප කොට ඒ මහා බුද්ධ පූජාමය පුණ්‍යකර්මයට එක්වීමට අප සැමට අවස්ථාව සැලසිලා තියෙනව. හැමෝටම... හැකි පරිදි... සුළුවෙන් හරි...

පින කවදාවත් සුළුකොට සකලන්න බැහැනෙ. දෙලොව සැප කැමති හැමෝම පිනට කැමති වෙන්න ඕන. බුදු පියාණන් වහන්සෙ එහෙමනෙ අපට කියල දුන්නෙ.

ඉතින් ඔයාලටත් පුළුවනි හෙට ඉඳල ඒ උතුම් පුණ්‍ය කටයුත්තට දායක වෙන්න. දවස පුරාවටම.... හැකි වෙලාවක.... හැකි පමණින්.... ගිලිහෙන්නට නොදී මේ උතුම් අවස්ථාව.

හැමෝම එන්න හෙටයි අනිද්දයි එගොඩ කැළණියට.
තෙරුවන් සරණයි!!!

පභංකර ථේරාපදානය

පදුමුත්තර බුදුරජුන්ගේ ස්ථූපයක් චන්ඩ මෘගයන්ගෙන් ගැවසී ගත් මහා වනයෙහි විය. චෛත්‍යය වඳිනු සඳහා යාමට කිසිවෙක් සමත් නොවීය. එම චෛත්‍යය තණ, දර, ලිය වෙලූනු බිඳී ගිය එකක් විය.

මම වනයේ කටයුතු කරන වන කාර්මිකයෙක් වීමි. මම එම බුදුරජුන්ගේ ධාතු නිදන් කල සෑය දැක, ඒ කෙරෙහි ගෞරව චිත්තයක් ඉපිදවීමි. බුද්ධ ශ්‍රේෂ්ඨයන් වහන්සේගේ මෙම ස්ථූපය පිරිසිදු නොකර අන් කටයුතු වල යෙදෙන්නේ නම්, එය නුසුදුසුයි සිතා මම චෛත්‍යයෙහි වූ කොළ ද, දර ද, වැල් ද පිරිසිදු කොට ගලවා දමා අටවරක් නැවුණේ, උක්කුටිකයෙන් හිඳ වැඳ ගියෙමි. මැනවින් කරන ලද එම කර්මය කරණ කොට ගෙන ද, චිත්ත ප‍්‍රීතියෙන් කල පැතුම කරණ කොට ගෙන ද මම මිනිස් සිරුර හැර තව්තිසා දෙව්ලොව උපත ලැබුවෙමි. එහි මට මැනවින් කරන ලද විමානය රුවන්මුවාය. පැහැ විහිදෙන්නේය. සැට යොදුන් උසය. තිස් යොදුන් පළලය. මම තෙසිය වරක් දිව්‍ය රාජ්‍ය කරවීමි. පස්විසි වරක් සක්විති රජවීමි.

මම කුදු මහත් භවයන්හි සැරිසරමින් මහත් භෝග ලැබීමි. මාගේ භෝග සම්පත්තියෙහි අඩු බවක් නම් නැත. චෛත්‍ය පිරිසිදු කිරීමේ විපාකයයි මේ.

දෝලාවකින් හෝ ඇතුපිටින් වනයෙහි ගමන් කරන්නාවූ මට එහි යම් යම් දිශාවකට ගමන් කලෙම් ද වනයම මට පිහිට ඇතිකරයි. එසේ යන කල්හි කනුවක් හෝ කටුවක් හෝ මම ඇසින් නොදකිමි. චෛත්‍ය පිරිසිදු කිරීමේ විපාකයෙන් එම කනු, කටු තෙමේම ඉවත් වෙයි. කුෂ්ඨද සිරුරෙහි හැදෙන ගඩ ගෙඩිද, කිලාසනම් කුෂ්ඨ විශේෂය ද, අපස්මාරය ද, මීමැස් මොරය ද, විතච්ඡිකානම් කුෂ්ඨ ද, දද ද, කැසිලි ද මට නැත. චෛත්‍ය පිරිසිදු කිරීමේ විපාකයයි මේ.

බුදුරජුන්ගේ ධාතු නිදන් කල සෑය පිරිසිදු කිරීමෙහි මට ලැබුණු අනෙක් ආශ්චර්යක් ද වෙයි. එනම් මාගේ සිරුරෙහි හට ගත්තාවූ ස්වල්ප මාත‍්‍රවූ ද බිබිලක්ද නොදකිමි.

බුදුරජුන්ගේ ධාතු නිදන් කල සෑය පිරිසිදු කිරීමෙහි මට ලැබුණු අනෙක් ආශ්චර්යක්ද වෙයි. එනම් දිව්‍ය වූ ද, මනුෂ්‍ය වූ ද භව දෙකෙහි පමණක් සැරි සැරුවෙමි.

බුදුරජුන්ගේ ධාතු නිදන් කල සෑය පිරිසිදු කිරීමෙහි මට ලැබුණු අනෙක් ආශ්චර්යක්ද වෙයි. එනම් මම හැම තන්හි රුවන්වන් වූයේද පැහැපත් වූයේද වෙමි.

බුදුරජුන්ගේ ධාතු නිදන් කල සෑය පිරිසිදු කිරීමෙහි මට ලැබුණු අනෙක් ආශ්චර්යක්ද වෙයි. එනම් මා නොකැමති දෑ බැහැර වෙයි. කැමති දෑ එළැඹ සිටී.

බුදුරජුන්ගේ ධාතු නිදන් කල සෑය පිරිසිදු කිරීමෙහි මට ලැබුණු අනෙක් ආශ්චර්යක් ද වෙයි. එනම් මාගේ සිත එකඟ වූ මැනවින් සමාධියට පත්වූ පිරිසිදු එකක් වේ.

බුදුරජුන්ගේ ධාතු නිදන් කල සෑය පිරිසිදු කිරීමෙහි මට ලැබුණු අනෙක් ආශ්චර්යක්ද වෙයි. එනම් එක අසුනෙහිම හිඳ රහත් බවට පැමිණියෙමි.

මින් සියක් දහස් ලක්ෂයක් වන කපෙහි වූ එකල්හි යම් කර්මයක් කලෙම් ද, ඒ හේතුවෙන් දුගතියට නොගියෙමි. මේ සෑය පිරිසිදු කිරීමෙහි විපාකයයි.

මේ ජීවිතයේදී සිව් පිළිසිඹියාවෝ ද, අෂ්ඨ විමෝක්ෂයෝ ද සාක්ෂාත් කරන ලදී. බුදුරජාණන් වහන්සේගේ සසුන සම්පූර්ණ කරන ලදී. මේ අයුරින් ආයුෂ්මත් පභංකර තෙරුන් වහන්සේ මේ ගාථාවන් වදාළ සේක.

හිතවත....,

2010-11-03T09:12:00.001+08:00

හිතවත…., අපි මත්වී සිටින බව අපි නොදන්නෙමු. මත්වීම අපේ ජීවිතයට සාපයක් වී ඇති බව අපි නොදන්නෙමු. එනිසා අපට අපගේ ජීවිතයේ සැබෑ අරුත හඳුනා ගන්නට නොහැකිව ප්‍රමාද වී සිටින්නෙමු.

හිතවත, රෝහලක ඇඳක් අප වෙනුවෙන් සුදානම් කරලයි තියෙන්නේ. පැත්තක සේලයින්, පැත්තක ඔක්සිජන්, පැත්තක නාසයට දමා බට….. දිනෙන් දින මොහොතින් මොහොත නොනැවතී අප ගමන් කරමින් සිටින්නේ ඒ ඇඳ වෙතටයි. ඒකාන්තයෙන්ම අප දරුණු ලෙස රෝගාතුර වන දිනයක් ලඟ එනවා. නමුත් ආරෝග්‍ය මදයෙන් මත්වී සිටින අපට ඒක වැටහෙන්නේ නෑ.
හිතවත, තව නොබෝ දිනකින් අප හැරමිටියේ වාරුවෙන් ඇවිදින, දරුවන්ගේ උපකාරයෙන් කන-බොන, වැසිකිලි-කැසිකිලි කරන්නට ඔසවාගෙන යන මහල්ලන් බවට පත් වෙනවා. දිනෙන් දින මොහොතින් මොහොත නොනැවතී අප ගමන් කරමින් සිටින්නේ ඒ මහලු ජීවිතය වෙතයි. නමුත් තරුණ මදයෙන් මත්වූ අපට ඒක තේරෙන්නේ නෑ.

හිතවත, අප වෙනුවෙන් ලස්සනට තීන්ත කරපු, වටේ මල් සැරසිලි අහුරපු පෙට්ටියක් සූදානම් කරලයි තියෙන්නේ. අකමැත්තෙන් වුවත් බඩවැල් බොකු අයින් කරගෙන සුදු ඇදගෙන අපට ඒ පෙට්ටියේ වැතිරෙන්න වෙනවා. දිනෙන් දින මොහොතින් මොහොත අප ගමන් කරමින් සිටින්නේ ඒ පෙට්ටිය වෙතයි. නමුත් ජීවිත මදයෙන් මත් වූ අපට ඒක තෙරෙන්නේ නෑ.

අපගේ ජීවිත තුල පවතින මේ ස්වාභාවයන් අපට පෙන්වා දෙන්නේ ඒ භාග්‍යවත් අරහත් සම්මා සම්බුදුරජාණන් වහන්සේ විසිනි. මේ ත්‍රිවිධ මදයෙන් මත්වූ අපට අපගේ ජීවිතයේ සැබෑ ප්‍රශ්නය හඳුනා ගන්න බැරිවෙලා. හිතවත, අපගේ සැබෑ ප්‍රශ්නය නම් මේ ලෙඩ වීමයි…. වයසට යාමයි…. මරණයට පත්වීමයි. ඇත්තටම මේ ජරා මරණම උරුම කරගත් ඉපදීමෙන් නිදහසක් ඇත්තේම නැද්ද...?
ආරෝග්‍ය මදයෙන්, තරුණ මදයෙන්, ජීවිත මදයෙන් මත් වූ ලෝක සත්වයා කයින්, වචනයෙන්, සිතින් දුසිරිතේ හැසිරිලා නිරයේ උපදිනවා කියලා බුදුරජාණන් වහන්සේ පෙන්වා දෙනවා.

හිතවත, ඔබ හිතන්න පුලුවන් අපි මේව ඔක්කොම දන්නවා. අපි යමක් කරගෙන ඉන්නේ. අපි අනතුරින් බේරිල ඉන්නේ කියලා. ඒ සිතුවිල්ලත් මේ ජීවිතයට ශාපයක්….! අපි හිතන්න ඕන ආකාරය බුදුරජාණන් වහන්සේ පෙන්නලා දෙනවා.

"අහන් න ජානාමි, භගවා ජානාති"
(භාග්‍යවතුන් වහන්සේ දන්න සේක. මම වනාහී නොදනිමි.)

හිතවත, ඔබේ වාසනාව ඔබ හදුනා ගන්න. මිනිස් ලොව බුද්ධිමත් මිනිසෙකු ලෙස ඉපදීමේ භාග්‍ය ඔබට උදාවී ඇත. බෞද්ධ මවකගේ කුසේ පිලිසිඳ ගත් නිසා උපතින්ම බෞද්ධයෙකු වීමේ භාග්‍ය ද ඔබට උදාවී ඇත. ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කල නිර්මල පිවිතුරු චතුරාර්‍ය සත්‍ය ධර්මය ඒ අයුරින්ම ලෝකයට දේශනා කරන කළ්‍යාණ මිත්‍ර සම්පත්තියත් ඔබට හිමි වෙලා. මේ කළණ මිතුරන් ඇසුරු කර බුදුරජාණන් වහන්සේ ගේ ධර්මය ඔබේ ජීවිතයට එකතු කරගතහොත් මෙලොව ජීවිතයද සැපවත් කරගෙන මතු මත්තේ උපදින ජීවිත ප්‍රනීත සැපවත් ජීවිත බවට පත් කරගත හැකියි.

ලෝකයේ අතිශයින්ම දුර්ලභ කළණ මිතුරු ඇසුර ඔබට හිමි වී, නිවී සැනහුන ජීවිතයක් වෙනුවෙන් දහම් ඇස පහළ වේවා....!

ඔබ සැමට තෙරුවන් සරණයි!!!

වෙල්ලස්සේ දම් සභාවෙන්....

බෞද්ධ ශ්‍රාවකයාට හිමි දෙව්ලොව

2010-10-31T04:07:00.000+08:00

~~කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද හිමි

තථාගත සම්මා සම්බුදුරජාණන් වහන්සේ නමක් ලෝකයට පහළ වී දෙවියන්ටත්, මිනිසුන්ටත් සසරින් එතෙරවෙන මාර්ගය පෙන්වා වදාළාහ. උන්වහන්සේ දෙව් මිනිසුන්ගේ එකම ශාස්තෘන්වහන්සේ යි. මිනිස් ලොවදී සේකබල වඩමින් බොහෝ පින්කර ගන්නා උදවිය දෙවියන් අතර උපදින බව භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළාහ. බෞද්ධ ශ්‍රාවකයාට දෙව්ලොව හිමිවන ආකාරය ඉතාමත් ප්‍රශංසනීයයි.

භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වැඩවසන සමයේ දී එක් දිනක මහානාම ශාක්‍යයා බුදුරජාණන් වහන්සේ වෙත පැමිණ වැඳ නමස්කාර කර අහනවා ‘ස්වාමිනී! අපට නිතර නිතර ඔබ වහන්සේ මුණ ගැසීමට එන්න කාලයක් නැහැ. නමුත් ඔබවහන්සේ සරණ ගිය ශ්‍රාවකයන් ලෙස අපි කළයුත්තේ කුමක් ද?’

භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළා පින්වත් මහානාම! ඔබ කරුණු හයක් තමන්ගේ ජීවිතයට පුරුදු කරමින් නිතර නිතර ඒ ගැන සිහි කරන්න. ඒ තමයි, ඔබ භාග්‍යවතුන්වහන්සේ ගැනත්, ශ්‍රී සද්ධර්මය ගැනත්, සඟ පිරිස ගැනත් , තමා සමාදන් වූ සීලය ගැනත් සිහි කරන්න. ඒ වගේම තමා දෙනු ලබන දන් පින් ගැනත් සිහි කරන්න. පින්වත් මහනාම, ඔබ දෙවියන්ගේ ගුණ සිහිකරමින් දේවානුස්සතී භාවනාවේ යෙදෙමින් වාසය කරන්න යැයි වදාළා.

‘දේවානුස්සතී’ භාවනාවේ යෙදෙමින් වාසය කරන්න කියා වදාළේ, තමා තුළ තිබෙන ශ්‍රද්ධා, සීල, ශ්‍රැත, ත්‍යාග, ප්‍රඤ්ඤා කියන සේකබල ධර්ම තමා තුළ ඇතිකරගෙන ඒ ධර්ම දියුණු කළ අය තමයි දෙවියන් තුළ උපදින්නේ. ඒ දෙවියන් තුළ තිබෙන සේකබල මිනිසුන් තුළ තිබෙනවා. මිනිසුන් අතර තිබෙන යහගුණ දෙවියන් අතර තිබෙනවා යැයි සිතමින් වාසය කිරීමයි. අංගුත්තර නිකායේ සඳහන් වෙන සෝතානුධත සූත්‍රයේදී භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළා, සද්ධා සීල, ශ්‍රැත, ත්‍යාග, ප්‍රඤ්ඤා කියන සේඛබල දියුණු කළ ශ්‍රාවකයා මරණින් මතු දෙවියන් අතර උපදිනවා කියලා. නමුත් දෙවියන් අතර ඉපදුන සැනින් ඔහු ධර්මය අවබෝධ කරගන්නවා කියා සිතන්න අමාරුයි. ඔහු දිව්‍ය ලෝකයේ වාසය කරමින් සිටිද්දී අනෙක් දෙවිවරු පවසනවා පින්වත් දෙවිය, අද ශ්‍රාවකයන් වහන්සේ නමකගේ ධර්ම සාකච්ඡාවක් තිබෙනවා, එය ශ්‍රවණය කරන්න යමු කියා. එයින් අපට පැහැදිලියි සෘද්ධිසම්පන්න අරහත් භික්ෂූන් වහන්සේ ධර්මය දේශනා කරන්න දෙව්ලොවට වැඩි බව.

මුගලන් මහරහතන් වහන්සේ නිතර නිතර දිව්‍ය ලෝකයට වැඩම කරමින් දෙවිවරු මුණ ගැසී දෙවිවරුන්ගේ තොරතුරු විවර කළා. ඒ වගේම දෙවියන්ට ධර්මය දේශනා කරලත් තිබෙනවා. ඉතින් එහෙම ධර්මය දේශනා කරද්දී මිනිස් ලොවදී ධර්මය පුරුදු කළ දෙවිවරුන්ට මේ ධර්මය අසන විට සිතෙනවා මම මේ කලින් අසා තිබෙන ධර්මයක් තමා කියාදෙන්නේ. මම පින්කළ නිසයි මේ ආකාරයට සැප විඳින්නේ, මේ ධර්මය මට ඒකාන්තයෙන්ම සැප පිණිස පවතිනවා යැයි සිතමින් ධර්මය පුරුදු කරනවා. නමුත් සමහර අවස්ථාවක සෘද්ධිමත් භික්ෂූන් ධර්මය දේශනා කරන්න වඩින්නේ නැහැ. එවැනි වෙලාවක මාර්ගඵල දෙවිවරු ධර්මය දේශනා කරනවා. එක් දේශනාවක සඳහන් වෙනවා දෙවි පිරිස එකතුවෙලා තම තමන්ගේ ජීවිතවල තොරතුරු කියන්න පටන් ගන්නවා. එවිට දෙවියන්ට මතක්වෙනවා ඒ අය මනුස්ස ලෝකයේ ගතකළ ජීවිත පිළිබඳව. තම තමන් සිදුකරගත් පින් ඔවුන්ට මතක් වී බොහෝ පී‍්‍රතියට පත්වෙනවා.

සංකාරුප්පත්ති සූත්‍රයේ සඳහන් වෙනවා ශ්‍රද්ධා, සීල, ශ්‍රැත, ත්‍යාග, ප්‍රඤ්ඤා සේඛබල වඩන කෙනෙක් අධිෂ්ඨානයක් ඇතිකර ගතහොත් මම මරණින් පස්සේ අසවල් අසවල් ලෝකවල ඉපදෙනවා කියලා එයාට ඒ ආකාරයට ඉපදෙන්නට හැකියාව තිබෙනවා. මිනිස් ලොව ඉන්න පුද්ගලයෙකුට දෙවියන් අතරත් ඒ ආකාරයට ඉපදෙන්න හැකියාව තිබෙනවා.

ජනවසභ සූත්‍රයේ සඳහන් වෙනවා ජනවසභ දිව්‍ය රාජ්‍යයා භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ළඟට ඇවිත් කියනවා ‘ස්වාමිනී! දිව්‍ය ලෝකයේ විශාල පී‍්‍රති ඝෝෂාවක් පවතිනවා මේ බුද්ධ ශාසනය බබළන කාලයට දෙව්ලොව පිරෙනවා. අසුර ලෝකය පිරිහෙනවා එය සත්‍යයක්මයි කියලා’ එයින් පැහැදිලි වන්නේ බුදුරජාණන් වහන්සේ නමක් නැති කාලයේ දී මිනිසුන් වැඩිපුර නිතරම ධර්මයේ තිබෙන ආශ්චර්යට ප්‍රශංසා කරමින් වර්ණනා කරනවා. ඒ අය ගුණ කියනවා. ‘සුගතයන් වහන්ස ශාසනයේ බඹසර හැසිරිලා දැන් මෙහි පැමිණෙන දෙවිවරු කලින් දෙවිවරුන්ටත් වඩා ආලෝකයෙන් බබලනවා. වර්ණයෙන්, සැපයෙන්, තේජසින් බබලමින් වාසය කරන්නේ. මහානුවණැති බුදුරදුන්ගේ ශ්‍රාවක වූ විශේෂ අධිගමනයට පැමිණි ඔවුන් දිව්‍ය ලෝකයට පැමිණිලා අන් දෙවිවරුන් ඉක්මවා බබලනවා කියලා. එයින් පැහැදිලි වන්නේ මාර්ගඵලලාභී ශ්‍රාවකයන් සියලුම දෙනාවාගේ දෙව්ලොව තමයි උපත ලබා තිබෙන්නේ. දිව්‍ය ලොව ඉපදෙන දෙවිවරු ඒ දෙව්ලොව වර්ණනා කරමින් එහි ගුණ කියනවා. භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ ධර්මයේ සඟරුවනේ ගුණ කියමින් පී‍්‍රති ඝෝෂා කරනවා යැයි පවසනවා.

සක්කපඤ්ඤ සූත්‍රයේ දී සක්දෙවිඳු භාග්‍යවතුන්වහන්සේ හමුවීමට ඇවිත් පවසනවා, යම් කලෙක සම්මා සම්බුදුරජාණන් වහන්සේ නමක් ලෝකයට පහළ වෙනවද එවිට තමයි දිව්‍ය ලෝකය පිරෙන්නේ. අනෙක් කාලවලදී අසුර ලෝකය තමයි පිරෙන්නේ යැයි පවසනවා. මේ සියල්ලෙන්ම පැහැදිලි වන්නේ බෞද්ධ ශ්‍රාවකයාට තථාගතයන් වහන්සේ සරණ ගිහින් දෙව්ලොව ඉපදීමට අවස්ථාවක් තිබෙනවා. නමුත් අපට පේනවා කාලයක් මුළුල්ලේ සාම්ප්‍රදායිකව විශ්වාසයක් තිබුණේ ධර්මය අවබෝධ කරන්න මනුස්ස ලෝකයට පැමිණිය යුතුයි, මිනිස් ලොව පමණයි ධර්මය අවබෝධ කරන්න පුළුවන් කියලා. ඒ මතය බුද්ධ දේශනා අධ්‍යයනය නො කිරීමෙන් කරන ලද යම්කිසි වැරැදි සාවද්‍ය මතයක්. මේ මතය පිළිගත් මිනිසුන් පැවසුවේ දිව්‍ය ලෝකයේ පින් කරගන්න බැහැ. පින් කර ගන්නට මනුස්ස ලෝකයටම ආ යුතුයි කියා. එනිසාම ඔවුන් කරගත් පිනකුත් නැහැ. දිව්‍ය ලෝකයට යන්න තිබෙන පාරත් වළක්වා ගන්නවා. එනිසා මෙයින් අත්මිදිලා සුගතියට යන්න තිබෙන අවස්ථාව තමයි ගෞතම බුද්ධ ශාසනයේ නිසි ප්‍රයෝජන ගැනීම. ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ධර්මයේ හැසිරෙන ශ්‍රාවකයාට ඒ දෙවියන් අතර උපදින දුර්ලභ අවස්ථාව ලැබී තිබෙනවා. දලිද්ද සූත්‍රයේ සඳහන් වෙනවා ‘මහණෙනි මෙය පෙර වූ දෙයක්. ඉතාමත් දුප්පත් අසරණ මනුස්සයෙක් වාසය කළා. ඔහු තථාගතයන් වහන්සේගේ ශාසනයේ ශ්‍රද්ධාවෙන් පැවිදි වුණා. ශීලය, ශ්‍රැතය, ත්‍යාගය, ප්‍රඥාවේ සමාදන් වුණා. ඒ පුද්ගලයා මරණෙන් පසු තවුතිසාවේ දෙවියන් අතර ඉපදුනා. ඒ දෙවියන් ශරීර වර්ණයෙන්, යසස් කීර්තියෙන් අනෙක් දෙවියන් ඉක්මවා බලසම්පන්න දෙවියෙක් වුණා. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළා මහණෙනි, ඉතින් තවුතිසාවේ හිටපු පරණ දෙවිවරු මේ අලුත් දේවේන්ද්‍රයා දැක පැවසුවේ මේක හරිම පුදුම දෙයක්. හරිම අද්භූත දෙයක්. මේ පුද්ගලයා මිනිස් ලෝකයේ මහ දිළින්දෙක්. දුකසේ වාසය කළ කෙනෙක්. අසරණ පුද්ගලයෙක්. මෙවැනි පුද්ගලයෙක් දිව්‍ය සැපයෙන් දිව්‍ය ශරීරයෙන් බබලනවා. මෙය කොහොමද වුණේ කියා කථා වෙනවා. එවිට සක්දෙවිඳු කියනවා දෙවිවරුනි, මේ දිව්‍ය පුත්‍රයාට දොස් කියන්න එපා. මේ දේවේන්ද්‍රයා තථාගතයන් වහන්සේගේ ශාසනයේ ශ්‍රද්ධා, සීල, ශ්‍රැත, ත්‍යාග, ප්‍රඤ්ඤාවේ සමාදන් වෙලා හිටපු නිසා මනා ගති ඇති ස්වර්ග ලෝකයට පැමිණිලා අන් දෙවියන් අභිබවා වාසය කරන්නේ කියලා.

ඊළඟට සක් දෙවිඳුන් දෙවියන් සතුටු කරමින් මෙහෙම කියනවා. ‘යමෙකුට තථාගතයන් වහන්සේ කෙරෙහි ශ්‍රද්ධාව නොසෙල්වී මැනවින් පිහිටා තිබේද, යමෙකුගේ යහපත් වූ සීලය ආර්යකාන්ත වූයේ පසන්නා ලද්දේ ද, යමෙකුට සංඝයා කෙරෙහි පැහැදීම ඇත්ද, සෘජු වූ ඤාණ දර්ශනයක් ඇත්ද, ඔහු දිළින්දෙක් නොවෙති. ඔහුගේ ජීවිතය හිස් නැත. එනිසා ප්‍රඥාවන්ත පුද්ගලයා බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ශාසනය සිහි කරන්නේ ශ්‍රද්ධාවත්, සීලයත්, ප්‍රසාදයත්, ධර්මයත් දකී ද ඒ ආකාරයෙන් ඔහු ජීවිතය පිරිසුදු කර ගත යුතුයි. මෙයින් අපට පැහැදිලිව පේනවා ඉතාම දුකසේ හිටපු අය මරණින් මතු දිව්‍ය ලෝකයක උපත ලබා සැපසේ වාසය කරන බව.

බුද්ධ දේශනා පරිශීලනය කරනවිට වැටහෙනවා භාග්‍යවතුන් වහන්සේ කිසිම තැනක දිව්‍ය සම්පත් තුළ වාසය කිරීම හෙළා දැක නැහැ. නමුත් පසුකාලීනව දෙවියන්ව හෙළා දකිමින් දිව්‍ය ලෝක ගමන හෙළා දකිමින් මේ මාර්ගයේ යන්න තිබෙන සියලුම දොරටු වසාගන්න සමහර පුද්ගලයන් අවාසනාවන්ත වුණා.

එනිසා ඔබ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ කෙරෙහි මනා පැහැදීමක් ඇතිකර ගන්න. මේ ගෞතම බුදුරජාණන්වහන්සේ ගේ ශාසනය තුළ අපට පිහිට පිළිසරණ ලබාගත හැකි ලෙස තවමත් ජීවමානව පවතිනවා. උන්වහන්සේ දෙවියන් මිනිසුන් උදෙසා මහ කරුණාවෙන් තමයි මේ ශාසනය පිහිටුවා වදාළේ. බුද්ධ ශාසනය පිහිටුවීමේ අර්ථය වන්නේ දෙවියන්ටත් මිනිසුන්ටත් සැප උදාකර ගැනීමයි කියා ඔබට දැන් වැටහෙනවා ඇති. එනිසා සැප අත්කර ගැනීම පිණිස සැපවත් ජීවිතයක් ගතකිරීම පිණිස බුදුරජාණන්වහන්සේ පෙන්වා දුන් ආකාරයට ඉගෙනගෙන දුක නැතිකර දැමිය යුතුය.

දුක හටගන්නා ආකාරය තෝරාගෙන, දුක හටගන්නා ආකාරය ඉගෙනගෙන, ඒ දුක හටගන්න හේතුවන කරුණු අපි බැහැර කරගතහොත් ඒ සමගම අපි සැප උපදවන්න උපකාර වන්නා වූ දේ පුරුදු කරන පිරිසක් බවට පත්වෙනවා. එවිට අපිට මේ දුකෙන් නිදහස්වීමට අවස්ථාව තිබෙනවා. මේ ආකාරයට දුකෙන් නිදහස්වීම පිණිසත් සැප උදාකර ගැනීම පිණිසත් තමයි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ ශාසනය පිහිටුවා වදාළේ.

එනිසා ඔබත් කලකින් මුණගැහෙන මේ බුද්ධ ශාසනයෙන් උපරිම ඵල නෙලාගෙන, චතුරාර්ය සත්‍ය අවබෝධයට සිත පිහිටුවා ගන්න.

සටහන - නයනා නිල්මිණි
'බුදුසරණ' පුවත් පතේ පළ වූ ලිපියක් ඇසුරෙන්
http://www.lakehouse.lk/budusarana/2010/10/30/tmp.asp?ID=vision02

‘මරණය‘ මැරීම!!!

2010-10-23T17:10:00.004+08:00

අපි ලෝකයේ ඉපිද සිටින්නෙමු. ඇත්ත වශයෙන් ම කියන්නේ නම්, අපත් සමඟ අපේ ලෝකය ඉපිද තිබේ. එසේ උපන් දුක නම් වූ ලෝකය මුළුමණින් ම සංඛතයකි. එනම් හේතු ප‍්‍රත්‍යයන්ගෙන් හටගෙන හේතු නැතිවීමෙන් නැති වී යන එකකි. හරවත් කිසිවක් නැති, සාරයෙන් ශූන්‍ය එකකි.

නමුත් ඒ ලෝකයට අපි ඇලී සිටිමු. අතිශයින් ආදරය කරමු. එය නැති වී යෑම අපට දුකකි. එනිසා ම ලෝකයේ අනිත්‍යතාවය සිහි කිරීම තබා ඒ ගැන සිතීමටත් බොහෝ දෙනෙක් බිය වෙති.

අප සිතා සිටින්නේ ජීවිතය යනු ”මමෙකු” ගේ හිමිකමක් කියා යි. එය අප ගේ නො දන්නා කම යි. මුලාව යි. නමුත් මම යැයි සිතා සිටින්නේ සැබැවින් ම මමෙකුට හෝ වෙනකෙකුට අයත් දෙයක් නොවේ. හුදු හේතු ප‍්‍රත්‍යයන් ගෙන් හට ගත් ධර්මතා සමූහයක් ය.

හටගත් යමක ඇති ස්වභාවය කුමක් ද..? වෙනස් වෙමින් පැවතී නැසී යෑම යි. එය ඒකාන්ත වශයෙන් ම සිදු වන දෙයකි. යමක් හට ගත්තේ නම් එහි වෙනස් වීම සහ නිරුද්ධ වීම යෑම ‘අනිවාර්යය’ වේ. එය නතර කිරීමට කිසිඳු ක‍්‍රමවේදයකට, කිසිඳු බලයකට හෝ ඓශ්චර්යයකට නො හැකි ය.

අප ගේ ජීවිතය මුළුමණින්ම හට ගත් එකක් නිසා එය ද නියත වශයෙන් ම නැසී යන්නේ ය. අප කෙතරම් වෑයම් කළ ද එය වැළැක්විය නො හැකි ය.

බුදු රජාණන් වහන්සේ යනු මුළුමහත් විශ්වයේ ම පහළ වූ ශ්‍රේෂ්ඨත ම මනුෂ්‍යයා යි. බලවත් ම, අසිරිමත් ම පුද්ගලයාණෝ යි. නමුත් බුදු රජුන් ගේ ශරීරය පවා හටගත් එකකි. සංකතයකට උරුම වන ඉරණමට යටත් වූවකි.

වරක් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සැවැත් නුවර මිගාරමාතු ප‍්‍රාසාදය නම් වූ පූර්වාරාමයෙහි වැඩ වසන සේක. එදා භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සවස් කාලයේ භාවනාවෙන් නැගී සිට විහාරය පසුපස සෙවනෙහි පිට තවමින් වැඩ හුන් සේක.

ඒ අවස්ථාවේ දී ආනන්ද ස්වාමීන් වහන්සේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වෙත පැමිණියේ ය. පැමිණ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ගේ ගාත‍්‍රා සිය දෑතින් පිරිමදිමින් මෙසේ පවසා සිටියහ.

”ස්වාමීනි, භාග්‍යවතුන් වහන්ස ආශ්චර්යය යි. ඉතා ම පුදුම යි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ගේ ශරීර පැහැය, පෙර මෙන් දැන් පිරිසිදු නොවේ. හාත් පසින් බබළන්නේ ද නො වේ. මේ සියළු ගාත‍්‍රා ද ලිහිල් වී ඇත, රැලි වැටී ඇත. කය ද ඉදිරියට නැඹුරු වී තිබේ. ඇස කණ නාස දිව කය යන මේ ඉඳුරන් ගේ ද වෙනස් භාවයක් පෙනෙයි.”

භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ගේ ශරීරය වනාහී මහපුරිස් ලකුණු දෙතිසකින් ශෝභමාන වී ගිය අතිශය සුන්දර එකකි. සසර දී පුරන ලද පින් මහිමයෙන් උන්වහන්සේ ලොව බිහි වූ සුන්දරතම තැනැත්තාණෝ වූ සේක. එනමුත් ඒ සිරි සිරුර ද ජරාවට පත් විය. ලෝ දහම කෙතරම් බියකරු ද..?

ඒ අවස්ථාවේ දී බුදු රජාණන් වහන්සේ ආනන්ද හිමියන්ට මෙසේ පිළිතුරු දුන් සේක.

”ආනන්දය, එය එසේ ම යි. යෞවනයේ තිබෙනුයේ දිරායන ස්වභාවය යි. නිරෝගීභාවයේ තිබෙනුයේ ලෙඩවෙන ස්වභාවය යි. ජීවිතයේ තිබෙනුයේ මියැදෙන ස්වභාවය යි.

දැන් මේ ශරීර පැහැය, පෙර මෙන් පිරිසිඳු නොවේ. හාත් පසින් බබළන්නේ ද නො වේ. මේ සියළු ගාත‍්‍රාද ලිහිල් වී ඇත, රැලි වැටී ඇත. කය ද ඉදිරියට නැඹුරු වී තිබේ. ඇස කණ නාස දිව කය යන මේ ඉඳුරන් ගේ ද වෙනස් භාවයක් පෙනෙයි.”

>
භාග්‍යවතුන් වහන්සේ එසේ වදාළ සේක. සුගත වූ ශාස්තෘන් වහන්සේ ඉන් පසු මෙසේ ද වදාළ සේක.

”ධිතං ජම්මි ජරේ අත්ථු දුබ්බණ්ණකරණී ජරේ,
තාව මනෝරමං බිම්බං ජරාය අභිමද්දිතං

එම්බා ලාමක ජරාව, දුරුවර්ණ කරන සුලූ ජරාව, නුඹට නින්දා වේවා...!
එතරම් ම මනරම් වූ ශරීරය ජරාවෙන් මඩනා ලද්දේ ය.

යෝ ච වස්සසතං ජීවේ සෝපි මච්චුපරායණෝ,
න කිඤ්චි පරිවජ්ජේති සබ්බමේවාභිමද්දති..

යමෙක් වර්ෂ සියයක් ජීවත් වුව ද, ඔහු ද මරු වසඟයට යන්නේ ය. (මේ ජරාව) කිසිවක් අත් නො හරී. සියල්ල ම යටපත් කරයි.”

(ජරා සූත‍්‍රය - සංයුත්ත නිකාය)

ඇතැම් විට ඔබ තරුණ වයසේ පසුවන අයෙක් විය හැකි ය. නමුත්, තව නොබෝ කලකින්, ඔබේ සිරුර ද ජරාවෙන් වෙලා ගනු නියත ය.

හේතූන් ගෙන් හට ගත් සිරුර, ජරාවට පත් වන විට, හම රැළිවැටී යන විට, කෙස් ඉදී යන විට, ඉඳුරන් දුර්වල වී යන විට, අපට සිතෙන්නේ කුමක් ද..?

‘මම’ වසයට යන බව යි. නො එසේ නම්, ‘මාගේ ශරීරය’ වයසට යන බව යි. නමුත් හේතුන් ගෙන් හටගත් සංකතයක්, ධර්මතාවයක් ලෙස ම, ජරාවට පත් වන බව අපට නො හැඟේ. එනිසා ම ශරීරය නම් වූ ලෝක ධර්මය දිරා යන විට, එයට මුලා වූ අපි ‘මම දැන් වසයට ගිහිල්ලා’ යනුවෙන් සංකල්පයක් ගොඩ නගා ගනිමු. දිරාගිය වෙනත් සිරුරක් දුටු විට ද, ‘එයා වසයට ගිහිල්ලා’ යනුවෙන් පවසමු. එම ජරාව අපට දුකකි. මහත් දුකකි.

නමුත් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ යථාර්ථය, යථාර්ථය වශයෙන් ම අවබෝධ කළ සේක. ලෝක ධර්මයන් ලෝක ධර්මයන් ලෙස ම අවබෝධ කළ සේක.

තථාගත ‘සිරි සිරුර’ දිරා යද්දී, තමන් දිරායන බවක් හෝ, තමන් ගේ සිරුර දිරා යන බවක් උන්වහන්සේට නො හැඟුනි.
ජීවිතය කෙරෙහි පැවති මමත්වය මුළුමණින් ම දුරු කොට වැඩ සිටි බුදු සමිඳාණන්ට එනිසා කිසිඳු මානසික දුකක් නො වීය.
බාහිර ලෝකයේ, ගස්-වැල්, ආදිය දිරා යන්නේ යම් සේ ද, එසේ ම තමන් ගේ ද නො වන, අනුන් ගේ ද නො වන, ලෝක ධර්මයක් ම වූ රූපය එහි ස්වභාවය වන ජරාවට ලක්වන බව උන්වහන්සේ සක් සුදක් සේ දත් සේක.
එනිසා ම සිය සිරුර පිළිබඳ පවසද්දී පවා, ඒ පවසන වචනයන් ගේ ද අනාත්මය ම ගැබ්කොට දේශනා කළ සේක.

"තාව මනෝරමං බිම්බං ජරාය අභිමද්දිතං..”

”ඒතාක් මනරම් බිම්බය (ශරීරය) ජරාවෙන් මඩින ලදි...” යන ප‍්‍රකාශය තුළ ගැබ්ව ඇත්තේ, ඒ ආත්ම ආත්මීය ශූන්‍යතාවය යි.
මෙසේ තමන් ගේ ශරීරය හුදෙක් ම ලෝකයේ හට ගත් තවත් එක් රූපයක් සේ දුටු උන්වහන්සේ එහි දිරායාම ධර්මතාවයක් ලෙස ම දුටු සේක.

ලෝකයේ පවතින දෑ, වෙනස් වී යන බව පෙනුන ද, නැතිවී යන බව දුටුව ද, සාමාන්‍ය ලෝකයා තුළ මුල් බැස ගෙන ඇත්තේ නිත්‍ය සඤ්ඤාව යි. එනිසා ම, සාමාන්‍ය ලෝකයා ගේ අපේක්ෂාව වනුයේ, වසයට යෑමෙන් තොර සදාකාලික යෞවනයකි. රෝග පීඩාදියෙන් තොර සැමදා පවතින නිරෝගී භාවයකි. මරණයෙන් තොර ජීවිතයකි. මේ ජීවිතයේ දී එම අපේක්ෂාව ඉටු කර ගන්නට නො හැකි බව දල වශයෙන් හෝ පෙනෙන විට, ඔවුන් සිදු කරන්නේ, නොපෙනෙන මතු ජීවිතයක දී හෝ එම බලාපොරොත්තුව ඉටු කරගැනීමට කල්පනා කිරීම යි. ඒ ඔස්සේ ම කල්පනාව මෙහෙයවා, මරණින් මතු සදාකාලික ජීවන පැවැත්මක් පිළිබඳ මිත්‍යා සංකල්ප තුළ ඔවුහු සිරවෙති.

නමුත් බුදු රජාණන් වහන්සේ ගේ දහම අවබෝධ කිරීමට වෙර දරන ආර්ය ශ‍්‍රාවකයා ගේ ස්වභාවය එසේ නොවේ.

යම් තැනක තරුණබව ඇද්ද, එතැන ම, වයසට යෑමේ ස්වභාවය පවතින බව, ආර්යශ‍්‍රාවකයා දනියි. තරුණබවත් වයසට යෑමත් අතර ඇත්තේ, කිසිදු අයුරකින් වෙන් කළ නො හැකි, යුගල සබඳතාවයක් බව ඔහු තේරුම් ගනියි. එ නිසා ම යෞවන භාවය යනු ඔහුට, උඩඟුවන්නට දෙයක් නොවේ. එය ජීවිතයේ යථාර්ථය අවබෝධ කරගන්නට උපයෝගීකර ගත හැකි ශක්තිමත් තෝතැන්නක් පමණි.
තවද තරුණ බවත් වයසට යෑමත් එකිනෙක ඈදී පවතින බව අවබෝධ කරගන්නා ශ‍්‍රාවකයා, කිසි දා, වසයට යෑමෙන් තොර තරුණ භාවයක් ලැබිය නො හැකි බව ප‍්‍රත්‍යක්ෂ වශයෙන් තේරුම් ගෙන සිටියි. සදාකාලික යෞවනත්වයක් පිළිබඳ ව අපේක්ෂා මාත‍්‍රයක් හෝ ඇති කරගන්නට ඔහු කැමති නොවේ.

එසේ ම, යම් තැනක නීරෝගී භාවය ඇත් නම්, එතැන ම ලෙඩ වීමේ ස්වභාවය ද පවතින බව ද ආර්ය ශ‍්‍රාවකයා අවබෝධ කර ගන්නේ ය. ඒවා අතර ඇත්තේ ද, වෙන් කළ නො හැකි යුගල සබඳතාවයකි. එම අවබෝධයේ පිහිටා සිටින ශ‍්‍රාවකයා, නීරෝගී භාවයෙන් උදම් නොවේ. රෝගී භාවයෙන් පීඩිත ද නොවේ. සදාකාලික නිරෝගී භාවයක් පිළිබඳ අපේක්ෂාවක් ඇති කරගන්නට ද ඔහු තුළ කිසිදු කැමැත්තක් නැත.

එසේ ම යම් තැනක ජීවිතය ඇද්ද, ජීවත් වීම තිබේ ද, එතැන ම, මරණයට පත්වන ස්වභාවය අත් නො හැර පවතින බව බුදු රජුන් ගේ ශ‍්‍රාවකයා ප‍්‍රත්‍යක්ෂ වශයෙන් ම දන්නේ ය. එනිසා ම ජීවිතය යනු ඔහුට, අවබෝධ කළ යුතු යමක් විනා, හිස් ලෙස විඳවමින් ගත කළ යුත්තක් නොවේ.ජීවිතයක් මරණයත් අතර ඇති වෙන් කළ නොහැකි සබැඳියාව පිළිබඳ අවබෝධය නිසා ම, සදාකාලික ජීවනයක් පිළිබඳ හිස් අපේක්ෂාවලට ඔහුතුළ ඉඩක් නැත.

ජීවිතය මරණයෙන් වෙන් කළ නො හැකි බව ත්, හට ගත් සියල්ල නිශ්චිත ලෙස ම අභාවයට යන බවත් දකිනා තැනැත්තා තුළ සිදු වන්නේ කුමක් ද..? ජීවිතය නිත්‍යව පවත්වාගෙන යන්නට දරණු ලබන, සියලූ මානසික ක‍්‍රියාදාමයන් අහෝසි වී යන්නට පටන් ගැනීම යි. අනිත්‍ය දේ කෙරෙහි පවතින ඇල්ම දුරු වී යන්නට පටන් ගැනීම යි. ජීවිතය පිළිබඳ පරිපූර්ණ උපේක්ෂාවක් ඇති වන්නට පටන් ගැනීම යි. සියල්ල අනිත්‍ය බවත්, දුක් බවත්, අනාත්ම බවත් පරිපූර්ණ වශයෙන් ම අවබෝධ කරගන්නා උත්තමයා තුළින් ලෝකය කෙරෙහි පවතින සියලූ ඇල්ම නිරුද්ධ වී යන්නේ ය. මම මගේ යනුවෙන් ඇතිවන හැඟීම් සියල්ල අංශුමාත‍්‍රයක් හෝ ඉතුරු නැතිව, නිරුද්ධ වී යන්නේ ය.

එය මේ ජීවිතයේ දී ම සියලූ රෝගයන් ගෙන් නිදහස් වී පරම නීරෝගී භාවයට පත් වීම යි. සියලූ ජරාවෙන් නිදහස් වී පරම යෞවනත්වය සාක්ෂාත් කිරීම යි. මරණයට පෙර ම මරණය මරා දැමීම යි.

යම් තැනෙක මමෙක් නැතිනම්, මාගේ කියා දෙයක් ද නැති නම්, ලෙඩ වන්නට අයෙක් කොහි ද..?
මමත්වය කිසිදු අයුරකින් නැත්නම්, දිරායන්නට මමෙක් කොහින් ද..?

යම් තැනක දිරා යාමක් නැති නම්, එතැන මරණයට ඉඩක් තිබේ ද..?

මෙසේ සියලු ආකාරයෙන් ජරා මරණ ඉක්මවා ගිය මුණිවරයා පරිපූර්ණ ශාන්තභාවයට, නිවීයෑමට පත්වේ.

ඒ පරම ශාන්තිය අත් කරගැනීමට නම්, අප විසින් සිදු කළ යුත්තේ කුමක් ද.?

ජීවිතයෙහි ඇති අනිත්‍යතාවය ඉතා හොඳින් සිහි කිරීම ය. ලෝකයෙහි ඇති සංකත ස්වභාවය, සිය වසඟයෙහි පැවැත්විය නො හැකි ස්වභාවය, නිතර මෙනෙහි කිරීම ය. එසේ මෙනෙහි කිරීම තුළින් ක‍්‍රමක‍්‍රමයෙන් ලෝක දුකින් නිදහස් වීමේ භාග්‍ය අපට උදාවෙනු ඇත.
එසේ ම ලෝකය කෙරෙහි ඇති දැඩි ඇල්මත් ගැටීමත් දුරු කරමින්, සිතට නැෙඟනා අකුසල් දුරු කිරීමේ වීරියෙන් යුතු ව, සිහියත් නුවණත් පිහිටුවාගෙන, ශරීරයෙහි යථා ස්වභාවය නිරන්තරයෙන් දකිමින් වාසය කරන්නට අප උත්සාහ කළ යුතු ය.

ඒ අයුරින් ම, වේදනාවන් ගේ ද, සිතෙහි ද, ධර්මයන් ගේ ද යථා ස්වභාවය දකිමින් වාසය කරන්නට උත්සාහ කළ යුතු ය.
මෙසේ සතර සතිපට්ඨානයන් හි ඉතා හොඳින් සිහිය පවත්වන විට, ලෝක යථාර්ථය අවබෝධ කරගන්නට අපට හැකි වනු ඇත.

මේ අතර ම විශේෂයෙන් මතක තබා ගත යුත්තක් තිබේ. එනම් අපට පමා වීමට කාලයක් නැති බව යි. මේ දැන් ද අපේ ශරීරය, වේගයෙන් දිරා ය යි. මේ මොහොතේ ද, ජරාව විසින් ජීවිතය නම් වූ සංඛතය මඩිමින් තිබේ. තව නොබෝ කලකින්, අතපය වාරු නැති තරමට ම, කය සෘජුව තබා ගත නො හැකි වන තරමට ම ජරාව විසින් මේ සිරුර යටපත් කොට දමනු ඇත. ඊට පළමුව, ජරාවට පත් වුව ද ශාන්තව සිටිය හැකි ස්වභාවය ඇති කරගැනීම සඳහා වීරිය ආරම්භ කළ යුතු ය. එම වීරිය ඇරඹීම කල් දැමිය යුත්තක් නොවේ.

නමුත් සාමාන්‍ය ලෝකයා සිදු කරන්නේ කළ යුතු ම දේ වන එම කර්තව්‍ය දිනෙන් දිනට කල්දැමීමකි. එම කල්දැමීම අවසානයේ කිසිදා ආරම්භ නො කරන තැන දක්වාම කල් දමති. අප සසර ගමනේ මෙතෙක් දුර ගෙවා ආවේ ඒ අයුරිනි. මෙවර ද එම කල්දැමීම දිගින් දිගට ම සිදු කරගෙන ගියහොත්, නැවතත් දිරණ මැරෙන ලෝකය සමඟින් උපදින්නට අපට සිදු වනු ඇත. එනිසා, වහ වහා සිහිනුවණ පිහිටුවාගෙන, දහමේ හැසිරීමට නො පමා වන්න.

දුක දුරු කරගෙන සැප උදාකර ගැනීම පිණිසයි

2010-10-14T00:09:00.001+08:00

ඇස, කන, නාසය, දිව, ශරීරය, හිත කෙරෙහි අකමැත්ත උපදවා ගන්න කෙනාට, කාමයන් දුරු කර ගන්න පහසුයි. ඒක ලොකු උපකාරයක් වෙනවා. ඒ නිසා මේ අමාරු දේ කරන්න කල්පනා කරන්න. ඒ සඳහා ප්‍රමාණවත් තරම් ධර්මය තියෙනවා. පොත පතේ පෙන්වා දී තිබෙන ධර්මය ඉගෙන ගන්න.

සිතට පීඩාවක් ආපු වෙලාවට ඒක දුරු කර ගන්න මා උපක්‍රමයක් කියලා දෙන්නම්. ඒ වගේ වෙලාවට අපිට වාඩිවෙලා භාවනා කරන්න බැරි වෙයි. මුලින් සක්මන් කරන්න. කෙනෙකුට අපහසුවක් එනකොට පොඩ්ඩක් ඇවිදිනකොට අපහසුව අඩුවෙලා යනවා. ඒ නිසා ටිකක් සක්මන් කරන්න. ‘මේ සිත අනිත්‍යයයි සිතිවිලිත් අනිත්‍යයි’ කියලා මෙනෙහි කරමින් සක්මන් කරන්න. බලවත් පීඩා පවතිනකොට දැඩි කැප කිරීමක් කරන්න වෙනවා. ටික වෙලාවක් එහෙම කරනකොට තමන්ටම තේරෙයි ටික ටික ඒ මුරණ්ඩු සිත මෙල්ල වෙනවා. ඒ මුරණ්ඩු සිත මෙල්ල වෙලා අර අපහසුකම් ටික ටික අඩුවෙනවා. තමන්ටම තේරෙයි. අපිට පුළුවන් ‘සිතත් අනිත්‍ය යි’ ‘සිතිවිලි අනිත්‍ය යි’ ‘සිතේ විඥානයත් අනිත්‍යයි’ කියලා මෙනෙහි කරන්න.

තව දුරටත් ඒ විදිහටම කරගෙන යනකොට තවත් පහසු ඇති වෙයි. එවිට මෙනෙහි කරන්න සිතත් අනිත්‍යයි, සිතිවිලිත් අනිත්‍යයි, විඥානයත් අනිත්‍යයි, සිතේ ස්පර්ශයත් අනිත්‍ය යි කියලා. තව දුරටත් ඒ විදිහට කරගෙන යන්න. එතකොට තවත් සුවපහසුව ඇති වෙනවා තේරෙයි. පීඩා අඩුවෙනවා තේරෙයි. එතකොට මෙනෙහි කරන්න සිතත් අනිත්‍යයි, සිතිවිලිත් අනිත්‍යයි, සිතේ විඥානයත් අනිත්‍ය යි, සිතේ ස්පර්ශයත්,අනිත්‍ය යි ඒ ස්පර්ශයෙන් ඇතිවන විඳීමත් අනිත්‍යයි කියලා. තවදුරටත් සක්මන් කරමින්ම කරන්න. එතකොට තවත් අපහසුව අඩුවෙනවා තේරෙයි.

එතකොට මෙනෙහි කරන්න සිතත් අනිත්‍යයි, සිතිවිලිත් අනිත්‍යයි, සිතේ විඥානයත් අනිත්‍ය යි, සිතේ ස්පර්ශයත් අනිත්‍යයි, ඒ ස්පර්ශයෙන් ඇතිවන විඳීමත් අනිත්‍යයි, හඳුනා ගැනීමත් අනිත්‍ය යි, චේතනාවත් අනිත්‍යය යි.

කියලා තවදුරටත් ඒ විදිහට කරගෙන යනකොට අපහසුව අඩුවෙලා ගොඩක් පහසුව ඇති වෙයි. එතකොට මෙනෙහි කරන්න සිතත් අනිත්‍ය යි, සිතිවිලිත් අනිත්‍යයි, සිතේ විඥානයත් අනිත්‍ය යි, සිතේ ස්පර්ශයත් අනිත්‍ය යි, ඒ ස්පර්ශයෙන් ඇති වන විඳීමත් අනිත්‍ය යි, හඳුනා ගැනීමත් අනිත්‍ය යි, චේතනාවත් අනිත්‍ය්‍ය යි, සිතේ ඇති වෙන තණ්හාවත් අනිත්‍ය යි කියලා. ආන්න එතකොට තව දුරටත් පහසුව වැඩි වෙයි. දැන් ගිහිල්ලා හෙමිහිට වාඩි වෙන්න. වාඩි වෙලා ඒ භාවනාව ම කරගෙන යන්න.

එතකොට අර ගින්න නිවිලා යයි. එතකොට තේරුම් ගන්න ධර්මය සංදිට්ඨිකයි කියලා. එතකොට තේරුම් ගන්න මම යම් ධර්මයක් පුරුදු කළා නම් එමඟින් තිබූ අපහසුව දුරු වුණා. එහෙනම් ධර්ම සංදිට්ඨිකයි කියලා එතකොට තේරුම් ගන්න. මට පීඩාවක් තිබුණා. කල්‍යාණ මිත්‍රයා මුන ගැහුණා. ධර්මය කිවුවා. මා ඒ ධර්මය පුරුදු කළා. පීඩාව දුරු වුණා. එහෙනම් සෝතාපත්ති අංග සත්‍යයි කියලා පිළිගන්න. මෙන්න මේ විදියට කල්පනා කරන්න. එතකොට අප ධර්මයට එන්න පුළුවන් විදියට අපේ හිත හැදෙනවා. එහෙම නැත්නම් අපි කැරකිලා ගිහිල්ලා ආපහු සැරයක් අර මාරයාගේ වසඟයේ තියෙන සිතටම කොටු වෙලා යනවා.

කොටුවෙලා ගිහිල්ලා අප මාරයාගේ ගෝලබාලයන් බවට පත් වෙලා යනවා ඉන් පසු තමනුත් නැසිලා අන් අයත් නැසෙන මට්ටමට අපේ සිත කෙලෙසනවා. අප කවදාවත්, ඒ තත්ත්වයට නොවැටිය යුතු යි. ඒ නිසා තේරුම් ගන්න ‘සබ්බලෝකේ අනභිරත සංඥාව‘ අපි හොඳින් හුරු කර ගත්තොත් අපිට මේ අපහසුවලින් දුරු වෙන්න පුළුවන්.

ඉගෙන ගෙන, තම තමාගේ කටයුත්ත තම තමා කර ගන්න. මේක කාටවත් කරවලා දෙන්න බෑ. සිහිකරලා දීම විතරයි කෙනෙකුට කරන්න පුළුවන්. තම තමන් පෞද්ගලිකව මේක කර ගන්න ඕනෑ. එතකොට ඔක්කොම නිහඬයි. ඇයි තමාට කරන්න කටයුත්තක් තියෙනවා. මේක කතා කර කර නෙමෙයි කරන්නෙ. තනි තනියෙන් කරනවා. ලොකු පිරිසක් ඉන්න තැනකට ඉතාම වටිනව මේ ධර්මය. ඇයි?

තනි තනියෙන්ම තම තමා පුරුදු කරනවා. පිරිස අතර කලබල නෑ. ඇයි එකිනෙකාට කරන්න දෙයක් තියෙනවා. තමාගේ ඇස, කන, නාසය, දිව යන ආයතන ගැන සිතනවා. සිතන්නෙ ඒක ගැන ඇල්ම ඇතිවෙන විදිහට නෙමෙයි. නොඇල්ම ඇති වෙන විදිහට සිතනවා. ඇස වදකයෙක්, ඇස හතුරෙක්, කන, නාසය, දිව, ශරීරය, සිත මේවා මිතුරෝ විදිහට නෙමේ කල්පනා කරන්නෙ වදකයන් විදිහට හතුරෝ විදිහට. අපිට හානියක් කරපු අපරාධයක් කරපු දේවල් විදිහට කල්පනා කරමු. එවිට එයා ටිකෙන් ටික නිහඬ තැන්පත් කෙනෙක් බවට පත්වෙනවා.

ආන්න එයාට සමාධිය උපදවා ගන්න පහසු යි. ඇයි සමාධිය උපදවා ගන්න පහසු වෙන්නෙ. කාමයන් යටපත් කර ගෙන නිරුද්ධ කර ගන්න එයාට මේ සංඥාව ලොකු උපකාරයක් වෙනවා. ඒ නිසා මේ භාවනාව හොඳින් පුරුදු කර ගන්න. මේ පුරුදු කරන්නෙත් ටික ටික තමයි. එක පාරට ගොඩක් කරන්න අමාරුයි. මේක ගොඩාක් සංකීර්ණයි. අනිත් ඒවාට වඩා හොඳයි. එහෙනම් අපි සියලු දෙනාටම ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් මහා කරුණාවෙන් යුක්තව පෙන්වා දෙන ලද ඒ පරම ගාම්භීර වූ ධර්මය, දුක දුරු කරගෙන මහත් වූ සැප උදාකර ගැනීම පිණිස ඉතාම සැප පහසු ජීවිතයක් දියුණු කර ගැනීම පිණිස සියලු දෙනාටම උපකාර වේවා කියලා ආශිර්වාද කරනවා.

නාවලපිටියේ අරියවංශ හිමි...
'බුදුසරණ' පුවත් පතේ පළ වූ ලිපියක් ඇසුරෙන්

http://www.lakehouse.lk/budusarana/2010/10/14/tmp.asp?ID=vision03

DhammaMedicine

පුරමු පින් අහසක් - වෙනුවෙන් පින්සාර හෙටක්..!!!

බුදු ගුණ අනන්ත යි...!!! -- (විසිනම වන කොටස)

පිදෙමු ද.. මුනිඳු අභියස මලක් වී...!!!

ඔබට මෙය වටිනවා ද..?

සුවඳ වෙන්න කැමති යි ද..?

අල්ලන විට ඈත්ව​න - අත්හරින විට ළංව​න - සැනසිල්ල....

ඇයි ඔයා ඔච්චර ලස්සන..?

මේ සෙල්ලම නවත්වන්නේ කවදා ද..?

උත්තමාවී

අකුසල් දුරු කරන්න ඔබත් කැමැති වෙන්න

සකල සතට සෙත සුවය සදන්නට තුනුරුවනේ සරණම වේවා!

සිත දැකීමට දක්ෂ වෙමු

උත්තම පූජා...!!!

ගං දියට කැපූ හිනි..!!!

කෙලෙස් සංග්‍රාමය දිනූ සංගාමජී මහරහතුන් වහන්සේ

නොපිරිහෙන කෙනෙක් වෙන්නට නම්...

A Glimpse of Reality

Supreme Buddha ~ The greatest teacher ever lived....

විමුක්ති සිත ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා කරමු

භගවත් මුනිරජුන් ගේ ප්‍රීති වාක්‍ය - 7 ෴ පාවා සූත්‍රය

භගවත් මුනිරජුන් ගේ ප්‍රීති වාක්‍ය - 6 ෴ කස්සප සූත්‍රය

භගවත් මුනිරජුන් ගේ ප්‍රීති වාක්‍ය - 5 ෴ ථේර සූත්‍රය

මහණ වෙන්නට යන්න - අම්මෙ අවසර දෙන්න

භගවත් මුනිරජුන් ගේ ප්‍රීති වාක්‍ය - 4 ෴ නිග්‍රෝධ සූත්‍රය

යමෙක් පටිච්චසමුප්පාදය දකියි ද ඔහු ධර්මය දකියි

භගවත් මුනිරජුන් ගේ ප්‍රීති වාක්‍ය - 3 ෴ තතිය බෝධි සූත්‍රය

භගවත් මුනිරජුන් ගේ ප්‍රීති වාක්‍ය - 2 ෴ දුතිය බෝධි සූත්‍රය

භගවත් මුනිරජුන් ගේ ප්‍රීති වාක්‍ය - 1 ෴ පඨම බෝධි සූත්‍රය

සබ්බසංඛාරේසු අනිච්ච සංඥාව

දෙසිය වසරක්‌ පුරා බුදු සසුන එකළු කළ ශ්‍රී කල්‍යාණිවංශය

පුදමු මහ සෑ එගොඩ කැළණී......

හිතවත​....,

බෞද්ධ ශ්‍රාවකයාට හිමි දෙව්ලොව

‘මරණය‘ මැරීම!!!

දුක දුරු කරගෙන සැප උදාකර ගැනීම පිණිසයි

අල්ලන විට ඈත්වන - අත්හරින විට ළංවන - සැනසිල්ල....

හිතවත....,